Τουριστικός οδηγός της Φρανκφούρτης για Έλληνες

Καλησπέρα πιτσιρίκο,
Μια που πρόσφατα δέχτηκες μια επιστολή απο μια φίλη στην Φρανκφούρτη, στην οποία εξέφρασες μια …ελαφρώς αρνητική για την πόλη γνώμη, αποφάσισα να σου στειλω κι εγώ μια επιστολή για να εκτιμήσεις καλύτερα εσύ και οι αναγνώστες σου το κλίμα και τη ζωή στο άντρο του καπιταλισμού, καθώς και να προσφέρω απαντήσεις σε μεγάλα ερωτήματα όπως «υπάρχει θεός;» (spoiler: όχι) «πόσα Newton μικροαστισμού ανα τετραγωνικό εκπέμπει ένας Φρανκφουρτιανός;» και άλλα τέτοια ενδιαφεροντα.

Ααααααχ, Φρανκφούρτη! Η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Main, εξ’ού και το πλήρες όνομα Frankfurt am Main.

Απο τις όχθες του ποταμού φαίνονται οι ουρανοξύστες στο κέντρο της πόλης – οι περισσότεροι φτιαγμένοι για να στεγάσουν τραπεζικούς οργανισμούς.

Στη βάση αυτών των ουρανοξυστών, δίπλα σε ένα πράσινο πάρκο, βρίσκεται το γνωστό γιγαντιαίο ευρωέμβλημα (θα βρείτε φωτογραφίες στο διαδίκτυο), σύμβολο της θρησκείας του καπιταλισμού, βεβαίως βεβαίως.

Στο ευρωέμβλημα δεν έχουν κρεμάσει κάποιον σταυρωμένο, δυστυχώς, αν και θα ήταν μια καταπληκτική οπτική μεταφορά.

Άλλα οι γραφειοκράτες δεν τα πήγαιναν ποτέ τόσο καλά με την τέχνη ούτως ή άλλως.

Πάντως, δίπλα ακριβώς στο ευρωέμβλημα, ακούγονται οι απαλοί ήχοι της όπερας της Φρανκφούρτης με κλασική μουσική.

Το να βρίσκεται σε αυτό το σημείο ενας άνθρωπος με πολιτικές ανησυχίες, ο οποίος γνωρίζει πόση δυστυχία έχουν προκαλέσει αυτοί οι οργανισμοί, είναι απο τις στιγμές που όλος ο χυδαίος συμβολισμός του κεφαλαίου σε χτυπάει κατακούτελα.

Το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Τις κρύες νύχτες του χειμώνα με την ομίχλη να αγγίζει τις κορυφές των ουρανοξυστών, η πόλη μοιάζει μυθική, σχεδόν η πόλη του Batman, πράγμα που με παρότρυνε να την ονομάσω Gotham main city.

Επίσης, ο χειμώνας είναι η εποχή που η πόλη επιδεικνύει την εποχιακή κολλεξιόν απο ζητιάνους της.

Άλλα δεν είναι απλά το ότι τις επιδεικνύει.

Όοοχι, όπως είπαμε, η Φρανκφούρτη είναι μια πόλη με πλούσιους συμβολισμούς.

Παροτρύνω λοιπόν τους επίδοξους τουρίστες να κάνουν μια βόλτα στον κεντρικό δρόμο Zeil με τα πανάκριβα εμπορικά κέντρα της πόλης, όπου ζητιάνοι έχουν απλώσει τις κουβέρτες τους στις πόρτες των καταστημάτων.

Οι Φρανκφουρτιανοί, ντυμένοι καρμπόν με ακριβό συνολάκι «Yanis Varoufakis», παλτό, πουκαμισάκι και κασκολάκι, αγνοούν επιδεικτικά τους ζητιάνους καθώς κάνουν αμέριμνοι τα ψώνια τους.

Μετα απο σχετική μου ερώτηση στους αυτόχθονες, έμαθα πως ο λόγος για αυτή τη συμπεριφορά είναι πως οι ζητιάνοι παίζουν θέατρο και πως το κράτος εγγυάται μια κατοικία σε όποιον το ζητήσει.

Δεν διερεύνησα περαιτέρω – ακόμα – αλλά εντυπωσιάστηκα απο την υποκριτική ικανότητα κάποιων ανθρώπων που κοιμόντουσαν στους μείον 8 βαθμούς κάτω απο γέφυρες που μυρίζαν αμμωνία, μόνο και μόνο για να πείσουν τους περαστικούς να αφήσουν κανένα νόμισμα.

Όσκαρ ερμηνείας!

Λογικά, όταν ο Brecht έγραφε την Όπερα της πεντάρας θα είχε τη Φρανκφούρτη κατα νου.

Άλλη μια εμπειρία που θα εκτιμησουν τουρίστες με ευαίσθητες ψυχές.

Το κυρίαρχο φαντασιακό της Γερμανίας, όπως έχουν περιγράψει και άλλοι μετανάστες στο blog σου είναι η γαματοσύνη και το fitness, και στο άντρο του καπιταλισμού και τα δύο χαρακτηριστικά ανθούν σε υπερθετικό βαθμό.

Οποιοσδήποτε δεν κυκλοφορεί με συνολάκι Yanis Varoufakis και δεν πηγαίνει σε fitness club τρεις φορές την εβδομάδα είναι τουλάχιστον ύποπτος.

Το να χαμογελάσεις στο δρόμο σε έναν αυτόχθονα χωρίς χρήση της κατάλληλης ένδυσης, προκαλεί κρίση σφιγγοκωλίασης (την περιγράφω παρακάτω), το να χαιρετήσεις κάποιον χωρίς την κατάλληλη ένδυση μπορεί να θεωρηθεί και σεξουαλική παρενόχληση.

Τις ημέρες που γίνονται τρομοκρατικά χτυπήματα απο Ισλαμιστές στην Ευρώπη -ε, δεν είναι και τόσο σπάνια πλέον- τα βλοσυρά βλέμματα στο δρόμο και το μετρό αυξάνονται, το οποίο μου φαίνεται περίεργο γιατί ως Έλλην, περίμενα πως ως μέλος μιας ΜενωΕυρώπη χώρας έχω πολύ Ευρωπαϊκή όψη.

Είναι πολύ διαφωτιστικό απο αυτή την άποψη να πάει κανείς στη γειτονιά του κεντρικού σταθμού του Hauptbahnhoff, που είναι τίγκα στα Τούρκικα και Λιβανέζικα κεμπαπάδικα, όπου, αν κανείς αφαιρέσει τη γλώσσα, θα έχει ένα πλήρες Deja-Vu της Ελλάδας.

Η κιτσιά, το σκυλάδικο, η βαρβατίλα, είναι όλα εκεί.

Η Ελλάδα αγαπητοί είναι και θα είναι πάντα Μέση ΑνατολΆ σε σχέση με την Ευρώπη.

Η έλλειψη ελληνικών σουβλακερί ήταν άλλο ένα πλήγμα στην ελληνική περηφάνειά μου, πρώτον επειδή τα τούρκικα κεμπάπ ήταν πολύ πιο νόστιμα, και δεύτερον επειδή είναι προφανες οτι ακόμα και το πιο μέγιστο συμβολο της Ελληνικής βαρβατίλας, δηλαδή το σουβλάκι, είναι ξενόφερτο.

Ούτε καν αυτό δεν μπορέσαμε να εφεύρουμε σαν λαός.

Στη Φρανκφούρτη οι άνθρωποι υποφέρουν απο ένα περίεργο σύνδρομο, το σύνδρομο της σφιγγοκωλίασης· άλλα ας είμαστε ειλικρινείς όλοι οι μικροαστοί υποφέρουν απο αυτό.

Μια που και ψυχίατροι παρακολουθούν το blog σου, πιτσιρίκο, θα ήθελα να μου πουν την εμπεριστατωμένη άποψή τους για το θέμα.

Το σύνδρομο έχει τα εξής χαρακτηριστικά: Αν χαμογελάσεις σε κάποιον αυτόχθονα χωρίς χρήση του συνόλου Yanis Varoufakis, αμεσως το βλέμμα τους στυλώνεται ευθεία μπροστά και το σώμα τους σχηματίζει γωνία 30 μοιρών σε σχέση με το διάνυσμα που σας ενώνει, έτσι ώστε να μην σε κοιτάζουν απευθείας άλλα να είσαι στην περιφερειακή τους όραση.

Τσάντες και κινητά αλλάζουν θέση, ώστε να βρίσκονται στην αντίθετη απο εσένα πλευρά και τα χέρια κλειδώνουν επάνω τους.

Πιστεύω οτι πιθανόν οφείλεται σε κάποια μορφή μυικής δυσκαμψίας άλλα δεν μπόρεσα να πάρω περαιτέρω πειραματικά δεδομένα.

Σε όσους τουρίστες αντιμετωπίσουν καχύποπτα βλέμματα, μια λύση που βρήκα είναι απλά να βγάλετε τη γλώσσα σε όποιον σας στραβοκοιτάζει. Αυτή είναι μια τόσο παιδιάστικη συμπεριφορά που συνήθως βραχυκυκλώνει επαρκώς τους αγριοκοιτάζοντες, ώστε να συνεχίσουν τη δουλειά τους.

Αυτές οι συμπεριφορές με οδήγησαν στο να χαρακτηρίσω τη Φρανκφούρτη ως την «πιο ξενέρωτη πόλη του κόσμου» σε κάποιους συναδέλφους, το οποίο για κάποιο λόγο που αδυνατώ να καταλάβω, δεν εκτιμήθηκε ιδιαιτέρως.

Φίλοι απο τη Βενεζουέλα μου απάντησαν πως στη χώρα τους φοβάσαι να βγείς έξω και αυτά που περιγράφω είναι «first world problems», κάτι το οποίο είναι μια ενδιαφέρουσα σκοπιά σαφώς, άλλα είμαι σίγουρος πως με τα χρόνια η Ευρώπη δε θα μας απογοητεύσει όσον αφορά την ασφάλεια του να βγαίνεις έξω, ειδικά ως μετανάστης.

Ελπίζω να σας βοήθησα επαρκώς στο να εκτιμήσετε τα αξιοθέατα της πόλης, η οποία θα προσφέρει μια αξέχαστη εμπειρία σε όποιον την επισκεφτεί – ειδικά το χειμώνα.

Αύριο επίσης σκάω μύτη νότια Κρήτη για μπανάκια.

Επιτέλους!

Σας χαιρετώ και εύχομαι ανθρωπιά και αγάπη, όπου και να είστε.

Α.Ρ.

(Αγαπητέ φίλε, δεν έχω τίποτα με την Φρανκφούρτη, απλά η Γερμανία δεν είναι για μένα. Εδώ δεν είναι για πολλούς Γερμανούς που την έκαναν, θα είναι για εμένα; Δηλαδή, μόνο που σκέφτομαι πως μπορεί να ζούσα στην Γερμανία ή στη βόρεια Ευρώπη με πιάνει άγχος. Θυμάμαι αυτό που είχε πει για τη Βόννη ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Γερμανία: «Η Βόννη είναι λίγο πιο ήσυχη από το νεκροταφείο του Σικάγο». Η Αθήνα είναι πολύ ευρωπαϊκή πόλη. Έχει πια αυτή την δυστυχία που έχουν οι μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις. Να είστε καλά. Καλές διακοπές. Μπορεί κάπου να συαντηθούμε. Αν δείτε έναν κατάμαυρο με κόκκινη πετσέτα να διαβάζει με τις ώρες και να κολυμπάει χιλιόμετρα, εγώ είμαι.)