Ο παράδεισος υπάρχει όταν γεννιόμαστε και είμαστε μωρά

Καλημέρα, πιτσιρίκο, επηρεασμένη από το κείμενο της φίλης για τα παιδιά, κατέληξα στο συμπέρασμα πως -πιστεύει ή όχι κάποιος στη βιβλική αφήγηση για τους πρωτόπλαστους- ο παράδεισος υπάρχει, όταν γεννιόμαστε και είμαστε μωρά.

Η γυμνή σάρκα μας όχι μόνο δεν προκαλεί αποστροφή αλλά αντίθετα όλοι μας αγγίζουν, μας χαϊδεύουν, μας ζουλάνε, μας μυρίζουν και μας χαμογελάνε χωρίς δισταγμό και χωρίς ντροπή.

Ο κόσμος παίρνει χαρά μόνο από την ύπαρξή μας, φτάνει να κουνήσουμε λίγο το χεράκι μας ή να φέρουμε την πατούσα στο στόμα μας.

Όσο μεγαλώνουμε, εκπίπτουμε.

Πρέπει να είμαστε όλο και περισσότερο ντυμένοι και οι ίδιοι άνθρωποι -όχι κατ΄ανάγκη μόνο οι γονείς- τώρα μας ζητάνε και το μυαλό μας, να τα πηγαίνουμε καλά στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, να γίνουμε πετυχημένοι, να μην κλαίμε ή γελάμε με το παραμικρό, να να να…

Μόνο ίσως μέσα από τον έρωτα ξαναβρίσκουμε την χαμένη μας Εδέμ.

Πέφτεις στο κρεβάτι με τον άλλον γυμνός και επιτέλους κάποιος ξαναπαίρνει χαρά από το κορμί σου.

Βάζει τα χέρια του και τη γλώσσα του παντού, όπως και εσύ, σε αγκαλιάζει, σου γελάει, χώνει τη μύτη του στα μαλλιά σου και αυτό εκείνη τη στιγμή φτάνει.

Δεν είναι τυχαίο που οι εραστές βάζουν το πρόσωπό τους, το πλέον σεβαστό χαρακτηριστικό τους απέναντι στην κοινωνία, στο πλέον «μιαρό» σημείο του/της αγαπημένου/νης τους.

Είναι μια ένδειξη, ένας συμβολισμός καθολικής αποδοχής.

Αν το σεξ από μόνο του ήταν τέλειο, θα μπορούσαμε να το κάνουμε με τον οποιονδήποτε.

Όμως, σκεφτείτε, απ’ τους 100 ανθρώπους π.χ. που θα συναντήσουμε στη ζωή μας, μπορούμε με ΟΛΟΥΣ να κάνουμε όσα αναφέρω παραπάνω;

Με τους περισσότερους απ’ αυτούς, θα αποστρεφόμασταν τελείως μόνο και την ιδέα.

Και αυτή ακριβώς είναι η μαγεία του Έρωτα:

Ό,τι θεωρείς αηδιαστικό να κάνεις με κάποιον/α, ε, με αυτόν τον Έναν ή τη Μία είναι υπέροχο.

Όλα αυτά, βέβαια, κατά την ταπεινή μου γνώμη.

Σ΄ευχαριστώ πολύ μόνο που με άκουσες, να είσαι πάντα καλά και εσύ και οι αναγνώστες να γράφουν τόσο ωραία κείμενα. (Δεν ξέρω τι τίτλο να βάλω)

Φαίη, από Θεσσαλονίκη.

Υ.Γ.1 Δεν ξέρω αν είναι κάτι όμορφο αλλά διάβασα χθες το βράδυ το κείμενο της Έφης, είδα το gifάκι και μου έκανε κλικ.
Υ.Γ.2 Για την πολιτική, αφενός υπάρχετε πολύ καλύτεροι από εμένα να γράψετε κι αφετέρου, όπως λες και εσύ, η ειδησεογραφία είναι πλέον τόσο βαρετή και αδιάφορη. Λες και ο χρόνος -πολιτικός και πραγματικός- έχει σταματήσει στις 13 Ιουλίου του 2015.

(Αγαπητή Φαίη, το κείμενό σου είναι ένα από τα πιο όμορφα που έχουν ανέβει στο μπλογκ. Όποιος έχει μεγαλώσει μωρά, ξέρει πόσο δεν τους αρέσουν τα ρούχα. Τα μωρά φρικάρουν, όταν τα ντύνουμε. Επίσης, τρελαίνονται να είναι τσίτσιδα μέσα στο νερό. Μέσα στο νερό, τα μωρά έχουν την έκφραση της απόλυτης ευτυχίας. Τα μωρά θέλουν να είναι ξεβράκωτα. Ξεβράκωτοι θέλουμε να είμαστε κι εμείς αλλά αυτό δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό. Όσοι κάνουν μπάνιο γυμνoί στην θάλασσα, ξέρουν πόσο όμορφη αίσθηση είναι αυτή. Υποθέτω πως το σύστημα δεν μας θέλει γυμνoύς γιατί γυμνoί είμαστε όλοι ίδιοι. Κι αυτό δεν πρέπει να το αντιληφθούμε. Όσο για τον έρωτα, ακριβώς έτσι είναι. Να είσαι καλά, Φαίη. Την αγάπη μου.)