Ας βγουν έξω οι άνθρωποι

Γεια σου Πιτσιρίκο,
Στο City Plaza έχω πάει δύο φορές. Την πρώτη φορά που πήγα ένιωθα αρχικά μια ανησυχία. Έλεγα συνεχώς «σήμερα θα πάω» και όλο το ανέβαλα. Όποιος έχει πάει σε κατάληψη ή αντίστοιχο χώρο όπου δεν ξέρει κανέναν μπορεί να το καταλάβει, κι όποιος δεν έχει πάει μπορεί να φανταστεί πώς νιώθεις όταν όλοι σε κοιτάνε και σκέφτονται «αυτός είναι ασφαλίτης».

Αυτό περίμενα ότι θα συναντήσω και στο City Plaza. Αντιθέτως, αυτό που συνάντησα ήταν παιδάκια να τρέχουν και να παίζουν.

Αφού εξερεύνησα το χώρο -μου αρέσει γενικά πολύ να εξερευνώ-, γνωρίστηκα και με τους ανθρώπους εκεί.

Γνώρισα λοιπόν και ένα άλλο παιδί -δεν θυμάμαι τώρα το όνομά του- που αφού είχαμε μιλήσει λίγο ήρθε μια κοπέλα και είπε ότι χρειάζονταν κάποιον για λάντζα προσφέρθηκε να βοηθήσει και πήγα κι εγώ μαζί του.

Παράξενη εμπειρία να έχεις πάει ξένος σε ένα τέτοιο χώρο και να πηγαίνεις στην κουζίνα να πλύνεις πιάτα. Παράξενη αλλά αρκετά διδακτική.

Πήγαμε λοιπόν στο νεροχύτη και τα λέγαμε, πλένοντας πιάτα. Στοίβες τα πιάτα. Πλύνε, στέγνωσε, βάλε στη θέση τους. Ξανά και ξανά.

Μια στο τόσο, είχαμε κάποια απορία -ας πούμε πού έχει δεύτερο σφουγγάρι ή πού έχει κι άλλο σαπούνι- και ρωτούσαμε τους άλλους ανθρώπους στην κουζίνα, κυρίως πρόσφυγες από τη Συρία αν δεν κάνω λάθος, αλλά κυρίως δουλεύαμε σε ομάδες και εγώ ήμουν ομάδα με αυτό το παιδί.

Πού και πού ερχόντουσαν κάποιοι πρόσφυγες που έφερναν κι άλλα βρόμικα πιάτα δηλώνοντας πόσο άσχημα νιώθουν που προσθέτουν στη δουλειά μας.

Πάντως, πέρα από αυτές τις μικρές διακοπές, πλύνε, στέγνωσε, βάλε στη θέση τους, ξανά και ξανά.

Μετά από δυο-τρεις ώρες λοιπόν, που κόντευε μεσάνυχτα και τελείωναν και τα πιάτα, κάποιος άρχισε να μας μιλάει.

Γυρνάμε λοιπόν και καταλαβαίνουμε ότι έχουμε μείνει εμείς οι δύο και μόνο ένας από τους πρόσφυγες ο οποίος μας ζητάει συγγνώμη που φεύγει για να πάει να ξεκουραστεί ενώ εμείς ακόμα δουλεύουμε.

Παρότι και οι δύο έχουμε γκρινιάξει λίγο μεταξύ μας τα τελευταία λεπτά ότι έχουμε κουραστεί, δεν του το λέμε, αλλά, αντιθέτως, του λέμε ότι δεν πειράζει και ότι θα τα τελειώσουμε εμείς τα πιάτα και να μην ανησυχεί.

Συνεχίζει λοιπόν αυτός ότι θα ήθελε να μείνει και να μας βοηθήσει αλλά έχει κουραστεί γιατί δουλεύει στην κουζίνα συνεχόμενα δεκατρείς ώρες.

Παθαίνουμε πλάκα και οι δύο. Δεκατρείς ώρες! Εμείς που είμαστε καλοζωισμένοι και έχουμε έρθει ξεκούραστοι από το ωραίο μας σπιτάκι στις δυο-τρεις ώρες χαζογκρινιάζουμε κι αυτός που έχει περάσει τις χίλιες κακουχίες για να βρεθεί εδώ που είναι μας λέει «καταλαβαίνετε, πρέπει να δουλέψω και για αυτούς που είναι πιο κουρασμένοι από εμένα και δεν μπορούν».

Τέτοιοι άνθρωποι είναι για εμένα πολύ όμορφοι. Αυτοί που κάνουν τα πάντα για χάρη των άλλων και πάλι το θεωρούν λίγο.

Και γενικά, νομίζω ότι οι άνθρωποι στο City Plaza, την Κατάληψη Στέγης Προσφύγων/Μεταναστών Νοταρά 26, και άλλα τέτοια εγχειρήματα είναι πολύ όμορφοι.

Είναι όμορφη η αλληλεγγύη.

Ας βγουν έξω οι άνθρωποι.

Όπου κι αν είναι, υπάρχουν τέτοια παραδείγματα κοντά τους κι έχουν πολύ ομορφιά να τους προσφέρουν.

Καλά να περνάς Πιτσιρίκο,

Φίλιππος

Υ.Γ. Μου άρεσε πολύ η «Εξήγηση για να μην υπάρχει παρεξήγηση».

(Αγαπητέ Φίλιππε, χαίρομαι πολύ που είδες και την ομορφιά της ζωής, σε αντίθεση με το προηγούμενο κείμενο που μου έστειλες. Όλα είναι θέμα της οπτικής γωνίας που βλέπεις τα πράγματα. Κάθεσαι σε μια θέση στο κατάστρωμα του πλοίου, δεν κουνάς από την θέση σου σε όλο το ταξίδι και δεν συμβαίνει τίποτα. Αλλά, αν αλλάξεις θέση και καθίσεις στην απέναντι θέση, μπορεί να βρεθείς φάτσα με τον έρωτα της ζωής σου που καθόταν πίσω σου. Να είσαι καλά, Φίλιππε. Πάντα τέτοια. Και σε βεβαιώνω πως η ομορφιά θα σώσει αυτούς που μπορούν να την δουν.)