Εξήγηση για να μην υπάρχει παρεξήγηση

Στο ξεκίνημα αυτής της χρονιάς, αισθάνομαι μια διάθεση να πανηγυρίσω επειδή είμαι ζωντανός, έχω φαγητό και το σπίτι που μένω έχει θέρμανση. Δεν είναι και λίγα αυτά πια.

Τα προηγούμενα χρόνια, πίστευα πως θα αλλάξει η Ελλάδα, πως θα αλλάξει η ελληνική κοινωνία, πως θα αντιδράσουν οι Έλληνες.

Τώρα δεν το πιστεύω πια.

Από τη μια αυτό είναι θλιβερό, από την άλλη είναι ανακουφιστικό.

Καλό είναι να ξέρεις ποια είναι η κατάσταση και να την αντιμετωπίζεις ρεαλιστικά.

Ναι, η Ελλάδα θα αλλάξει, ο κόσμος θα αλλάξει αλλά μάλλον όχι στα δικά μου χρόνια.

Δεν το παίρνω προσωπικά· με αφορά στο μερίδιο που μου αναλογεί. Υπάρχουν και 7 δισεκατομμύρια άλλες περιπτώσεις, εκτός από την δική μου.

Τα χρόνια μετά την χρεοκοπία, προσπάθησα όσο μπορούσα.

Με συμμετοχή σε διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις, συμμετοχές, υπογραφές, κείμενα, εθελοντισμό· τέλος πάντων, ό,τι μπορούσα έκανα.

Επίσης, δεν ενέδωσα και δεν έγινα υπάλληλος κάποιου ολιγάρχη.

Δεν μετανιώνω για τίποτα από όλα αυτά.

Με έκαναν καλύτερο άνθρωπο και ξέρω πως προσπάθησα.

Εδώ πρέπει να κάνω δυο διευκρινίσεις.

Στα κείμενα στο μπλογκ, έγραφα πάντα αυτό που σκεφτόμουν. Και βέβαια, με τα δεδομένα που υπήρχαν και τις γνώσεις που είχα για κάθε θέμα τη συγκεκριμένη στιγμή.

Δηλαδή, για να αναφέρω το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, όταν στις 27 Ιουνίου του 2015 -την επόμενη της προκήρυξης του δημοψηφίσματος- έγραφα «H Πρώτη Φορά Αριστερά έγινε Πρώτη Φορά Δημοκρατία», δεν γνώριζα πως ο Αλέξης Τσίπρας κατέφευγε σε δημοψήφισμα, με την ελπίδα να βγει το ΝΑΙ, ούτε ότι θα ανέτρεπε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Βέβαια, δεν ήμουν ο μόνος που δεν το γνώριζε αυτό. Εκ των υστέρων, αποδείχτηκε ότι δεν το γνώριζαν και πολλοί συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα.

Σε κάθε περίπτωση, ήταν θετικό αυτό το δημοψήφισμα, γιατί με έκανε να καταλάβω πια οριστικά πως η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο και πως οι Έλληνες δεν έχουν διάθεση να αγωνιστούν ούτε για να υπερασπιστούν την ψήφο τους.

Η δεύτερη διευκρίνιση που θέλω να κάνω είναι για ανθρώπους που στήριξα με κάποια κείμενα όλα αυτά τα χρόνια.

Στο μυαλό πολλών ανθρώπων υπάρχει μια σύγχυση.

Όταν στηρίζεις κάποιον που δέχεται μια επίθεση -την οποία εσύ θεωρείς ανήθικη, χυδαία, σεξιστική ή κάτι παρόμοιο-, δεν σημαίνει απαραίτητα πως ταυτίζεσαι μαζί του, ούτε ότι συμφωνείς με την στάση του από κει και πέρα.

Διαπιστώνω καθημερινά πως ο ίδιος άνθρωπος είναι ικανός για το καλύτερο και για το χειρότερο.

Και όλο και περισσότερο, βλέπω ανθρώπους να δείχνουν τον χειρότερο εαυτό τους.

Δεν με αφορούν άνθρωποι με προσωπικές φιλοδοξίες και προσωπική ατζέντα. Ούτε οι σωτήρες.

Δεν με ενδιαφέρουν τα πρόσωπα, ούτε τα οπαδιλίκια. Με ενδιαφέρουν αρχές και ιδέες. Πράγματα μάλλον άγνωστα στους περισσότερους Έλληνες.

Θέλω να ξεκαθαρίσω πως δεν είμαι με κανέναν.

Και επειδή αυτό μοιάζει γενικό, να το κάνω πιο συγκεκριμένο.

Ψήφιζα για χρόνια ΚΚΕ· δεν ήμουν γραμμένος στο ΚΚΕ -ποτέ δεν έχω γραφτεί σε κόμμα-, απλά το ψήφιζα γιατί ήταν οι μόνοι που ήταν στον δρόμο, όταν οι περισσότεροι Έλληνες ζούσαν στην τσιφτετελοκαρακοσμάρα τους και δεν έβλεπαν τι ερχόταν.

Στις εκλογές του 2009 δεν ψήφισα.

Σε όλες τις εκλογές που ακολούθησαν, ψήφισα ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Στις επόμενες εκλογές δεν θα ψηφίσω. Το γιατί το έχω γράψει εδώ.

Όλα αυτά τα έγραψα, για να ξεκαθαρίσω τη στάση μου.

Και τώρα, επιβίωση.

Αυτό είναι μάλλον κάτι που το καταλαβαίνουμε πια σχεδόν όλοι.

(Το κείμενο απευθύνεται σε αναγνώστες που εκτιμούν το μπλογκ. Οι υπόλοιποι δεν με αφορούν.)

(Το κείμενο γράφτηκε μετά από μια συζήτηση με φίλους μου, όπου τους έλεγα κάποια περιστατικά που τα θεωρώ θλιβερά και με ενοχλούν πολύ. Μια φίλη μου είπε «Αφού την γλίτωσες όλα αυτά τα χρόνια και δεν κατέβηκες υποψήφιος, μη λες κουβέντα». Όντως.)