Τα παιδιά της Φινλανδίας

Γεια σου Πιτσιρίκο,
ελπίζω το 2017 να φέρει όλα τα καλά σε όλους μας και να είμαστε όλοι χαρούμενοι και ξέγνοιαστοι κι άλλα ουτοπικά, που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα συμβούν αλλά καλό είναι να ονειρευόμαστε, μπορεί να μας οδηγήσει και στο να πράξουμε κάποια στιγμή!

Ήθελα να σου γράψω για την παιδεία, αλλά όχι τίποτα αναλύσεις, γιατί εγώ δεν ξέρω από αυτά, απλά κάποιες παρατηρήσεις μέσα από την εμπειρία μου.

Είδα την τελευταία ταινία του Michael Moore πριν από λίγο καιρό αλλά σήμερα το πρωί πέτυχα ένα κλιπάκι στο Facebook για τα σχολεία στην Φινλανδία και μου την θύμισε.

Έλεγαν εκεί λοιπόν κάτι ειδικοί ότι τα παιδιά στην Φινλανδία έχουν προτεραιότητα το παιχνίδι, δεν έχουν εργασίες για το σπίτι και πάνε σχολείο μόνο λίγες ώρες την ημέρα.

Αυτό μου έφερε στο μυαλό την παιδική μου ηλικία και την μανούλα μου που καθόταν και μου έκανε τις αντιγραφές όταν ήμουν μικρή για να έχω χρόνο για να παίξω· μέχρι που είχε μάθει να κάνει τα γράμματά της ίδια με τα δικά μου για να μην μας πάρει χαμπάρι η δασκάλα.

Πόσο μπροστά ήταν η μάνα μου! Μια γυναίκα που η ίδια δεν τελείωσε ποτέ το σχολείο, αλλά είχε δίψα για μάθηση και διάβαζε ασταμάτητα.

Επίσης θυμήθηκα και τον πατερούλη μου, που τον χάσαμε πριν τέσσερα χρόνια, που πήγα να τον ρωτήσω κάτι για την προπαίδεια στην τρίτη δημοτικού να ήμουν; ούτε που θυμάμαι– και καταλήξαμε να μου αναλύει το πυθαγόρειο!

Όχι, δεν ήταν τρελός, είδε ότι είχα περιέργεια και ήθελα να μάθω και συνέχισε όσο τον έπαιρνε. Δεν είναι τυχαίο ότι έγινα μηχανικός…

Μετά θυμήθηκα τους φίλους των γονιών μου με μικρότερα παιδιά από μένα, που, αφού πέρασα στο πολυτεχνείο, μου έφερναν τα παιδιά τους να τους δώσω συμβουλές.

Τι συμβουλές να τους δώσω εγώ; Αυτοί νόμιζαν ότι η επιτυχία στις πανελλήνιες είχε να κάνει με το ατελείωτο διάβασμα και την πίεση από τρίτους.

Τι απογοήτευση πρέπει να ήταν για αυτούς όταν τους έλεγα ότι το μυστικό είναι να αγαπάς την μάθηση και να ακολουθείς τα όνειρά σου.

Αυτά δεν γίνονται με το ζόρι, αυτά γίνονται με το παράδειγμα.

Έβλεπα τους γονείς μου να διαβάζουν και διάβαζα κι εγώ, δεν τους ένοιαξαν ποτέ οι βαθμοί μου, μόνο να μαθαίνω κάτι καινούριο και να τους λέω τι έμαθα, όχι τι αποστήθισα από το βιβλίο, τι πραγματικά κατάλαβα.

Μαθαίναμε όλοι μαζί σε αυτό το σπίτι κι αυτό μας έκανε χαρούμενους.

Τουλάχιστον τώρα με την κρίση και την ανεργία έπεσαν αυτά τα γελοία στερεότυπα ότι οι μηχανικοί-γιατροί-δικηγόροι είναι και πετυχημένοι.

Μου έλεγε μια φίλη: “παλιά όταν λέγαμε ότι ήμασταν μηχανικοί μας έλεγαν μπράβο, τώρα πια μας λένε α… κρίμα…” χαχαχα!

Το σύστημα παιδείας στην Ελλάδα είναι για τα μπάζα και γι’ αυτό βγάζει και πολίτες για τα μπάζα, αλλά σε κάθε σπίτι με παιδιά υπάρχει ένα σχολείο, κι αν το κράτος δεν μπορεί να μορφώσει τα παιδιά, είναι υποχρέωση των γονιών να το κάνουν.

Και η μόρφωση δεν είναι η στείρα γνώση, είναι η κριτική σκέψη. Τα πανεπιστήμια δεν δίνουν παιδεία, δίνουν κατάρτιση.

Η παιδεία είναι αυτό που λείπει.

Μάλλον τα σκέφτομαι όλα αυτά γιατί είμαι πλέον στα 35 και οι γύρω μου έχουν αρχίσει να κάνουν παιδιά, ενώ εγώ ακόμα το σκέφτομαι.

Σκέφτομαι με ποια παιδιά θα κάνουν παρέα τα μελλοντικά μου -αν αποκτήσω- παιδιά και τρομάζω.

Θέλω να πιάσω όλους τους γονείς από τους ώμους και να τους ταρακουνήσω λέγοντας: “δεν είναι δικό σου το παιδί ρε χάπατο, είναι όλων μας, κι έχεις-έχουμε υποχρέωση να το κάνουμε άνθρωπο κι όχι μηχάνημα!”.

Επίσης, έχουμε υποχρέωση να μην το κάνουμε ένα εγωπαθές τούβλο, αλλά κι αυτή είναι μια τεράστια συζήτηση.

Ένας μαθηματικός στην Φινλανδία είπε ότι το πρώτο πράγμα που θέλει για τους μαθητές του είναι να είναι ευτυχισμένοι, όχι να αποστηθίσουν μαθηματικούς τύπους, όχι να λύνουν ασκήσεις, αλλά να είναι ευτυχισμένοι.

Μακάρι λοιπόν όλα τα παιδιά του κόσμου να είναι ευτυχισμένα!

Με αγάπη από την κρύα αλλά ηλιόλουστη Μαδρίτη

Σ.

Υ.Γ. Το ξαναδιάβασα και μου φαίνεται λίγο γλυκανάλατο… Δεν βαριέσαι, θα στο στείλω, ξέρω ότι εσύ θα καταλάβεις τι θέλω να πω.

(Αγαπητή φίλη, η Παιδεία στην Ελλάδα είναι για τα μπάζα. Όποιος είναι τυχερός και του τύχουν κάποιοι καλοί δάσκαλοι -εγώ ήμουν τυχερός-, θα τους ευγνωμονεί για πάντα. Αλλά δεν φταίνε οι δάσκαλοι. Στην Φινλανδία, δάσκαλοι είναι οι καλύτεροι πολίτες και χαίρουν εκτίμησης και σεβασμού. Στην Ελλάδα, οι δάσκαλοι θεωρούνται περίπου αποτυχημένοι και δεν έχουν κίνητρα. Βέβαια, η Ελλάδα βγάζει άριστους μαθητές. Από την πολλή αριστεία, η χώρα χρεοκόπησε, ξεπουλήθηκε, διαλύθηκε και οι άριστοι φεύγουν για να δουλέψουν σε χώρες που οι μαθητές δεν έχουν προτεραιότητα να γίνουν άριστοι αλλά να αποκτήσουν γνώσεις και να ευτυχήσουν στη ζωή τους. Έχω γράψει για την παιδεία στη Φινλανδία, για το ότι μπορεί η Ελλάδα να μιμηθεί την Φινλανδία, και για το «Where to invade next» του Μάικλ Μουρ , που πρέπει να δουν όλοι. Καλή χρονιά.)

(«Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας μας» λέει ο Πορτογάλος αστυνομικός στον Μάικλ Μουρ.)