Όλο μάτια

Την Ματούλα είναι η πρώτη φορά που τη λέω Ματούλα. Μέχρι τώρα την αποκαλούσα «κυρία» – πρώτα με το επώνυμό της και μετά «κυρία Ματούλα». Σήμερα το πρωί στην εκκλησία, διαπίστωσα πως για πάρα πολλούς ανθρώπους η Ματούλα ήταν μανούλα. Αυτό ήταν. Μανούλα.

Η Ματούλα ήταν η μητέρα των φίλων μου. Δεν γράφω συχνά για τους φίλους μου, ούτε για τα όσα συμβαίνουν στη ζωή μου – παλιότερα έγραφα, αλλά παλιότερα δεν διάβαζε σχεδόν κανείς αυτά που έγραφα και δεν είχα πρόβλημα να γράφω τι μου συμβαίνει και τι αισθάνομαι.

Από σήμερα, η Ματούλα βρίσκεται στην Ηλεία που γεννήθηκε και αγαπούσε. Δεν χαιρέτησε κανέναν. Έφυγε ξαφνικά και όρθια. Την βλέπω να γελάει με τα μεγάλα της μάτια επειδή μας την έσκασε. Ήταν ένας άνθρωπος όλο μάτια – δεν έχω συναντήσει άλλον άνθρωπο που όλη του η ύπαρξη να βρίσκεται μέσα στα μάτια του.

Πριν από μερικά χρόνια, καθόμασταν με τη Ματούλα στο καφενείο του Αλέξανδρου σε ένα νησί του Αιγαίου. Ήταν Πάσχα, ήταν μια υπέροχη, ηλιόλουστη μέρα, ήμασταν οι δυο μας, κοιτούσαμε τη θάλασσα και συζητούσαμε για τα βιβλία που μας αρέσουν – η Ματούλα διάβαζε πάρα πολύ και αγαπούσε τη μουσική και το θέατρο. Όταν βρισκόμασταν οι δυο μας, πάντα γι’ αυτά συζητούσαμε – και για τα παιδιά της, βέβαια, που λάτρευε.

Κάποια στιγμή, με κοιτάει με τα μεγάλα της μάτια, περιμένω να ακούσω τα επιχειρήματά της για τον συγγραφέα που σχολιάζαμε και ξαφνικά μου λέει: «Βρε παιδί μου, έχεις παρατηρήσει πως σε αυτό το νησί όλες οι γυναίκες έχουν μουστάκια και μούσια; Πώς το εξηγείς αυτό το φαινόμενο;». Αγκαλιαστήκαμε και κλαίγαμε από τα γέλια για κάνα δεκάλεπτο – είχε, βέβαια, δίκιο.

Η Ματούλα δεν γελούσε μόνο – κάποιες φορές έκλαιγε. Γι’ αυτό, όμως, δεν μπορώ να γράψω λέξη. Η σκέψη μου και η αγάπη μου είναι στον κύριο Γιώργο, στον Στέφανο, τον Παναγιώτη, την Άρτεμη, τον Νίκο, την Χρύσα και τον Σταύρο.

«Ποιο τραγούδι αγαπούσε πιο πολύ;» ρώτησα σήμερα το πρωί τον Παναγιώτη μόλις βγήκαμε από την εκκλησία. «Την Νεφέλη! Το τραγουδούσε στις εγγονές της, την Ελένη και την Αδαμαντία».

Η Νεφέλη λοιπόν, Ματούλα. Και συγγνώμη που άφησα το χρόνο να περάσει, χωρίς να έρθω να σε δω – είμαι γαϊδούρι. Με διάβαζες, όμως. Μου το είπε σήμερα η Άρτεμις. Καλή αντάμωση.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.