Αγαπητέ πιτσιρίκο

Aγαπητέ Πιτσιρίκο, καλά τα λες… και συμφωνώ . Το θέμα είναι ότι οι Έλληνες έχουμε αυτό που χαριτολογώντας ονομάζω σύνδρομο του play station. Δηλαδή όσοι είναι εθισμένοι στις παιχνιδομηχανές πράττουν ως εξής: Με το μπουν στο σπίτι ανάβουν το PS3 φτιάχνουν καφέ , ή μπύρα με μεζέ , τασάκι , τσιγάρα , όλα στο τραπεζάκι του σαλονιού και ξεκινάνε Online να παίζουν.

Η περίπτωση να σηκωθούν από τον καναπέ είναι μόνο για τα πισά τους που λένε και στη Κύπρο , άντε και γιατί χάσανε τη σύνδεση στο internet και πρέπει κάτι να σπάσουν από τα νεύρα τους.

Κοιμούνται στον καναπέ όταν κλείσουν τα μάτια τους από μόνα τους και αν δεν τους θυμίσει η μάνα τους ή η γυναίκα τους να πάνε στη δουλειά δεν σηκώνονται.

Ο λαός μας λοιπόν είναι εθισμένος στην κομματολαγνεία . Πιάνει καναπέ και παρακολουθεί όποια μαλακία θες. Ειδήσεις , reality, τον τσάκα και άλλα συναφή.

Σηκώνεται από τον καναπέ για να βρίσει γιατί άκουσε κάτι που πρόκειται να χάσει π.χ το ΕΚΑΣ. Αν δεν παίρνει ΕΚΑΣ χέστηκε. Κοιμάται στο καναπέ και ο μοναδικός που μπορεί να τον ξυπνήσει να πάει στη δουλειά, ΔΗΛΑΔΗ ΣΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΙΣΟΝΟΜΙΑ, είναι η μάνα του. Ελπίζω η μάνα του Έλληνα να είναι το φιλότιμο και η υπερηφάνεια του γιατί τότε η οργή που θα του έχει ξυπνήσει θα οδηγήσει πιστεύω σε μια πιο υγιή κοινωνία.

Αν η μάνα του Έλληνα είναι η πείνα και η μιζέρια η οργή θα συμπαρασύρει μαζί της και ότι καθαρό και υγιές υπάρχει.

Στη πόλη που ζω η αδράνεια και η αδιαφορία είναι κάτι παραπάνω από εμφανής στον αέρα ως τώρα. Αν μιλήσεις με ανθρώπους μεμονωμένα αντιλαμβάνεσαι ότι έχουν όντως οργή μέσα τους αλλά αρκετοί φοβούνται ακόμη να αντιδράσουν. Φοβούνται μη χάσουν τα ελάχιστα κεκτημένα που απέμειναν λένε (εδώ γελάμε ή χτυπάμε τα κεφάλια μας στον τοίχο). Δωροδοκημένες ψυχές ή εξαπατημένα μυαλά άραγε;

Χρωστάω στη Ματούλα και το Γιώργο , τους γονείς μου. Χρωστάω στη γυναίκα μου τα λογικά μου, γιατί με την αγάπη της στάθηκα πάντα όρθιος. Χρωστάω στα παιδιά που έχει η γυναίκα μου στην κοιλιά της ένα ασφαλές καταφύγιο.

Χρωστάω στους φίλους μου για την κάθε φορά που στάθηκαν πλάι μου. Χρωστάω στα αδέρφια μου γιατί παρά τις διαφορές μας είμαστε ακόμη οικογένεια.

Ήταν περήφανη και είχε φιλότιμο η μάνα μου. Όπως οι πιο πολλές Ελληνίδες μάνες .

Ούτε η Μέρκελ, ούτε ο Παπαδήμος, ούτε ο Θεός ο ίδιος δεν θα μας σώσει.

Η οργή του θεού είναι η οργή των ανθρώπων και ξεπλένει κάθε φορά σαν ποτάμι τη βρωμιά που έχει μέσα του.

Έχει αρχίσει να βρέχει και όταν βρέχει το ποτάμι φουσκώνει…

Π.Τ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.