Γράμμα από πού;

Γεια χαρά πιτσιρίκο. Αυτό το γράμμα γράφεται τώρα από την Ελλάδα. Αν το έγραφα χτες, θα γραφόταν από το Βερολίνο.
Ε λοιπόν, εγώ θα σου πω πως είναι να σκας ενάμιση μισθό σε εισιτήρια για συνεντεύξεις σε τρεις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, και κάθε φορά να παρακαλάς από μέσα σου να μην σε πάρουν. Παράνοια;

Αδιέξοδο.

Είχα πει δεν θα φύγω. Θέλω τους φίλους μου, οι γονείς μεγαλώνουν, δεν είμαι κοσμοπολίτης, πρέπει να μάθω στον ανιψιό μου μαθηματικά, είμαι καλή στα μαθηματικά, ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΤΣΩ ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΩ.

Οι φίλοι φεύγουν ένας ένας. Με φιλοξενούν στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες που πάω για συνεντεύξεις.

Οι γονείς λένε φευγάτε, να σωθείτε.

Και επίσης, μάλλον χάσαμε.

Ένας φίλος, πιτσιρίκο τον λένε, είπε πως λέγαμε θα πάρουμε τη Βουλή και μας πήραν μέχρι και τη Βίλλα Αμαλίας. Κι εγώ το διάβαζα κι έκλαιγα.

Τι κάναμε τόσα χρόνια; ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΚΑΝΑΜΕ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ; Για ποιο λόγο συνεδριάζαμε τόσες ώρες;

Θα μου πεις, ο ελληνικός λαός που αγωνίστηκε τόσο, και οι πλατείες, και το Σύνταγμα, και οι τόσες απεργίες, το ξέρω ήμουν κι εγώ εκεί.

Είκοσι φορές τα τελευταία 3 χρόνια άκουσα το αφεντικό μου να μου λέει πως, αν απεργήσω, θα αμφισβητηθεί η συνεργασία μας (έτσι λέγεται η απόλυση χωρίς αποζημίωση στους μπλοκάκηδες).

Αλλά απέργησα, ήθελα να είμαι με τους φίλους μου τους άνεργους στους δρόμους.

Επίσης μπορεί να μου πεις ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βγαίνει λέει πρώτη δύναμη. Τον ψήφισα. Και την προηγούμενη βδομάδα είδα την Μαριάννα Λάτση στις σελίδες της Αυγής.

Η δικιά μου αριστερά δεν είναι ποτέ έτοιμη να κυβερνήσει. Γιατί η πολιτική ανατροπή, αν θέλεις να την κάνεις, δεν είναι παραγγελία στην πιτσαρία να έχεις έτοιμα τα λεφτά δίπλα από το τηλέφωνο.

Δεν ξέρω αν θέλω να κάτσω να δω την κυβερνώσα αριστερά τους, που το μόνο που ζητάει από μένα είναι να την ψηφίσω.

Τα αποκαΐδια του ’89 τα έζησα ως παιδί, για πολλά πολλά χρόνια.Όμως, αυτό που λέω, δεν είναι τουλάχιστον αγένεια; Να απογοητεύομαι τόσο μικρή ενώ άλλοι φάγανε φυλακές και μετά τους διαγράψαν κιόλας;

Πιτσιρίκο, τι μου συμβαίνει;

Το κεφάλι μου ζαλίζεται από τις αντιφάσεις.

Πληρώνω 10 χρόνια τα ασφαλιστικά ταμεία. Τώρα που θέλω παιδί, μεγαλώνω βλέπεις, πρέπει να ξενιτευτώ για να το κάνω.

Από το μπλοκάκι, δεν περισσεύει τίποτα για το ταμείο, και με το νέο έτος, θα είμαι ανασφάλιστη, αν δεν καταφέρω να πληρώσω τις δόσεις της ρύθμισης. Κι όλοι αυτοί, που γνώρισαν τα παιδιά τους μεγάλα γιατί ήταν εξορία;

Πιτσιρίκο αλήθεια, δεν έχω μεγάλες προσωπικές φιλοδοξίες, τουλάχιστον έτσι όπως αυτές ορίζονται από αυτούς από τους οποίους μάλλον χάσαμε.

Δεν θέλω να κάνω καριέρα, δεν χρειάζομαι περισσότερα λεφτά από αυτά που μου επιτρέπουν να ζω με αξιοπρέπεια, δηλαδή από αυτά που μου επιτρέπουν να είμαι ασφαλισμένη, να παίρνω στο παιδί μου πολλά βιβλία και να μην κάνω καμία προσωπική περιουσία.

Σε τούτο τον τόπο, έχω χάσει σχεδόν όλα όσα συνιστούν μια αξιοπρεπή ζωή. Οι φίλοι φεύγουν, κι όσοι μένουν είναι πολύ στεναχωρημένοι, οι γονείς δεν είναι πια χαρούμενοι, του ανιψιού μου το σχολείο κλείνει μέχρι να βρουν πετρέλαιο θέρμανσης, εγώ σιχάθηκα τον εαυτό μου να σιχαίνομαι το αφεντικό μου. Στις συνεδριάσεις, αδιέξοδο.

Θα μείνω μόνο αν νιώσω ξανά ότι αγωνίζομαι για το συλλογικό καλό.

Αν αυτό δεν γίνει, έχω κάποιον άλλο λόγο;

Λ.

(Αγαπητή φίλη, τι να σας πω; Δεν ξέρω. Ναι, μάλλον χάσαμε. Τουλάχιστον να μην χαθούμε. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.