Γράμμα από τα Βόρεια Προάστια

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, είμαι κι εγώ ένας ξένος που άφησα πριν πολλά χρόνια την πατρίδα μου για τα μακρινά ΒΠ, και -μιας που δεν βλέπω πολύ κόσμο να σου στέλνει ανταποκρίσεις από αυτή την εξωτική γωνιά του πλανήτη- είπα να σε ενημερώσω για το πώς έχουν τα πράγματα.

Που λες, κι εδώ υπάρχει εκνευρισμός, μεγάλος μάλιστα, και η κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο.

Οι γείτονες τσακώνονται για τους φοίνικες που πρέπει να κόψουν στον κήπο της πολυκατοικίας γιατί έπεσε κόκκινο σκαθάρι.

Ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος γκρινιάζει γιατί έχει κάνει οικονομικό προγραμματισμό για την οικογένεια και το καγιέν και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να μου κάνει τη μεγάλη μείωση ενοικίου που του ζήτησα.

Ο συνταξιούχος φαρμακοποιός είναι περίλυπος επειδή τα ταμεία χρωστάνε 150.000 ευρώ στην κόρη του που πήρε το μαγαζί, και τώρα αναγκάζονται να ζουν τραβώντας από τον λογαριασμό στην Ελβετία.

Ο θείος μου δεν αντέχει άλλο να βλέπει αυτά τα ποντίκια -τους μελαψούς εννοεί- που του χαλάνε τη μόστρα του μαγαζιού που διατηρεί στο κέντρο, και γι’ αυτό δεν μπορεί να σταυρώσει πελάτη.

Η μητέρα μου, συνταξιούχος κι αυτή, ζορίζεται οικονομικά αλλά πρέπει να σου πω ότι είναι ιδιαίτερα στεναχωρημένη γιατί ο λαός από τον οποίο καταγόμαστε έχει ξεπέσει στα μάτια των πολιτισμένων και αναπτυγμένων λαών, και δεν έχουμε μούτρα να κυκλοφορήσουμε στην Ευρώπη.

Δεν θέλω να είμαι μονόπλευρος όμως. Στη χώρα μου ζουν και αισιόδοξοι άνθρωποι που διατηρούν την ελπίδα του λαού μας ζωντανή.

Για παράδειγμα, πολλοί φίλοι μου, εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, τα καταφέρνουν κουτσά στραβά, με την υποστήριξη και της οικογένειας τους, και βλέπουν ότι ο δημόσιος τομέας είναι μεγάλος και αναποτελεσματικός.

Ελπίζουν να λυθεί σύντομα αυτό το πρόβλημα για να γίνει η αρχή για ένα καλύτερο μέλλον.

Η μητέρα ενός φίλου μου διατύπωσε την αισιόδοξη άποψη ότι, αν οι συμπατριώτες μας σταματήσουν να κυκλοφορούν στην Αθήνα όταν γίνονται πορείες, διαδηλώσεις κλπ, τότε δε θα υπάρχει κανένας κίνδυνος να συλληφθούν και να υποστούν κακομεταχείριση από την αστυνομία.

Εννοείται ότι αυτοί που συμμετέχουν στις προαναφερθείσες διαδηλώσεις είναι απλά λούμπεν χουλιγκάνοι.

Τέλος, ένας φίλος των γονιών μου, εργοστασιάρχης, που ευτυχώς πάει καλά αυτόν τον καιρό, αποφάνθηκε τις προάλλες ότι σύντομα θα δούμε σημαντική ανάταση, γιατί οι νέοι θα σταματήσουν να τα περιμένουν όλα έτοιμα και θα πέσουν με τα μούτρα στη δουλειά, έστω και χωρίς αμοιβή. Όχι όλοι οι νέοι, διευκρίνισε, μόνο αυτοί που έχουν ανάγκη – οι άλλοι, όπως ο γιος του, είναι μια χαρά.

Αυτά λοιπόν συμβαίνουν εδώ, δε μπορείς να πεις, προβλήματα υπάρχουν όπως παντού, αλλά δεν μας έχει φάει και η μαύρη κατάθλιψη. Σε διαβεβαιώ ότι πρόκειται για 99% πραγματικές ιστορίες, και σου στέλνω αγωνιστικούς χαιρετισμούς από τα ξένα!

Σ.

(Αγαπητέ φίλε, το μέιλ σας ήταν το πιο σπαραχτικό από όσα έχω λάβει από τους ξενιτεμένους συμπατριώτες μας. Η μεγαλύτερη συντριβή μου τα τελευταία χρόνια ήταν όταν είδα το λουκέτο στο κατάστημα Carouzos στο Ψυχικό. Η οδύνη μου μπορεί να συγκριθεί μόνο με την οδύνη που είχα νιώσει το Πάσχα του 2011, όταν είδα πως ήταν κλειστός ο Carouzos στη Μύκονο. Πήγα με τα ρεσό έξω από το κατάστημα του Ψυχικού αλλά ο λαός του Ψυχικού δεν κατέβηκε να διαδηλώσει σιωπηλά και με κατάνυξη για τη χαμένη πολυτέλεια. Μετά ο Καρούζος κατέθεσε αίτηση για υπαγωγή στο άρθρο 99 και τώρα εγώ πρέπει να ξενιτεύομαι στο Μιλάνο για να ψωνίσω. Σε άλλα νέα, μια φίλη μου -που, για δέκα χρόνια, την είχε δει κυρία βορείων προαστίων- αναγκάστηκε να επιστρέψει στην ταπεινή αλλά ιστορική γειτονιά μας, αλλά η καρδιά της έχει μείνει στην Εκάλη. Μαζί με κάτι χρέη που έχει αφήσει εκεί. Αγαπητέ φίλε, τα βόρεια προάστια είναι η πιο άγρια ξενιτιά. Καλύτερα στην Αλάσκα με τους Εσκιμώους. Καλή πατρίδα.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.