Γράμμα από το Blaufelden

Το 2003, όντας 28 χρονών, είχα ξενιτευτεί στην Αγγλία όχι για σπουδές αλλά γιατί ήμουν το καράβι που είχε σύρει ένα μουνί μέχρι εκεί. Δεν με χάλασε ακόμα και όταν η αγάπη ξεθύμανε και τράβηξε ο καθένας τον δρόμο του. Μουσικός στο επάγγελμα στην Ελλάδα αλλά χαμάλης στην Αγγλία. Συναναστρεφόμουν με ανθρώπους της εργατικής τάξης. Κυρίως, Άγγλους, μια και ήμουν σε μικρή πόλη και οι μετανάστες δεν ήταν και τόσο πολλοί εκεί. Ο ρατσισμός που δεχόμουνα ήταν κεκαλυμμένος. Μόνο στα αστεία και στην πλάκα εκδηλωνότανε.

Αργότερα κατάλαβα ότι όσο και να δούλευα, όσες υπερωρίες και να έκανα, όσο καλά Αγγλικά και αν μιλούσα προαγωγή θα έπαιρνε πάντα κάποιος Άγγλος και όχι εγώ. Η καλοσύνη και η συμπαράσταση των ανθρώπων, όμως, ήταν τόση που τίποτα από αυτά δεν με ενοχλούσε.

Μου έλειπε όμως η Ελλάδα και έτσι το 2007 επέστρεψα στην πατρίδα μου (το χωριό που μεγάλωσα δηλαδή). Βρήκα γρήγορα δουλειά. Σερβιτόρος. Ανασφάλιστος και κακοπληρωμένος.

Ταυτόχρονα έπαιζα μουσική και σε κάποια μαγαζιά Παρασκευοσάββατα και σε συνδυασμό με το γεγονός ότι έμενα στο πατρικό μου, κατάφερα να μαζέψω κάποια χρήματα. Έτσι το 2011 μάζεψα τα μπογαλάκια μου και τα κλαμπατσίμπαλά μου και κατηφόρισα στην Αθήνα προς αναζήτηση καριέρας μουσικού.

Η πρώτη χρόνια κύλισε αισιόδοξα. Δεν είχα τις καλύτερες οικονομικές απολαβές αλλά είχα πάρα πολύ γεμάτη μουσική ζωή.

Έκανα ένα διάλειμμα το καλοκαίρι του 2011 και μετακόμισα στην Γερμανία για να δουλέψω στο μαγαζί του αδερφού μου και να βγάλω κάποια χρήματα, ώστε να είμαι σε θέση να χρηματοδοτήσω των εαυτό μου την δεύτερη χρονιά στην Αθήνα.

Όλα πηγαίναν μια χαρά έως ότου τον Οκτώβριο του 2012 (είχα επιστρέψει στην Αθήνα από τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους) ένα πρόβλημα υγείας ξετίναξε όλες μου τις οικονομίες και με άφησε ταπί και ψύχραιμο.

Επιλογές δεν είχα πολλές. Ή θα έμενα Ελλάδα και θα με ζούσε η μητέρα μου με την σύνταξή της (ΟΓΑ) ή θα με ζούσε ο αδερφός μου ή θα έπαιρνα πάλι τον δρόμο της ξενιτιάς.

Επέλεξα να μεταναστεύσω στην Γερμανία και εδώ και 4 ημέρες δουλεύω πάλι στο μαγαζί του αδερφού μου. Δεν μπορούσα να ζω εις βάρος της οικογένειάς μου όχι γιατί δεν μου το προσέφεραν αλλά γιατί δεν θα μπορούσα να το αντέξω.

Κακά τα ψέμματα. Όποιος σε πληρώνει σε ελέγχει και μετά από 20 χρόνια ανεξαρτησίας δεν ήμουν διαθέσιμος να υποβάλω τον εαυτό μου σε τέτοια δοκιμασία. Θεωρώ τον εαυτό μου από τους τυχερούς επειδή δεν έχω παντρευτεί και δεν έχω αποκτήσει παιδιά.

Έτσι, έχω την δυνατότητα να μην βάζω νερό στο κρασί μου για χάρη κανενός.

Αυτό, πάντως, που παρατήρησα σε όλη αυτή την περιήγηση που έχω κάνει σε τρεις διαφορετικές χώρες είναι ότι η εργατική τάξη τρώει παντού τα ίδια σκατά και έχει παντού τα ίδια προβλήματα.

Δεν έχω γνωρίσει κανένα Ευρωπαίο που να μην φοροδιαφεύγει, να μην παρανομεί, να μην καταναλώνει περισσότερο από τις δυνατότητές του, να μην κατηγορεί τους
άλλους όμοιούς του, να μην τρώει τα παραμύθια των ΜΜΕ.

Όπου και να πάω, ελληναράδες γνωρίζω που άλλοτε μιλάν Ελληνικά, άλλοτε Αγγλικά και άλλοτε Γερμανικά.

Τελικά, αυτό που με στεναχωρεί περισσότερο είναι ότι δεν είμαι στην Ελλάδα όχι όμως επειδή μου λείπει η χώρα αλλά επειδή δεν μπορώ να πηγαίνω πλέον σε πορείες, σε αντιφασιστικές συγκεντρώσεις, σε συνελεύσεις γειτονιών και σε εκδηλώσεις αλληλεγγύης.

Είμαι σίγουρος ότι θα βρω κι εδώ στην Γερμανία τέτοιες ευκαιρίες. Ευκαιρίες να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι πρώτα από όλα και πάνω από όλα είμαι άνθρωπος.

Καλή πατρίδα εύχομαι σε όλους τους εργάτες.

Κάποια μέρα ο αγώνας αυτός θα δικαιωθεί και ακόμα κι αν δεν γίνει στην διάρκεια της δικής μου ζωής τουλάχιστον θα έχω προσπαθήσει να προετοιμάσω το έδαφος για την επόμενη γενιά αγωνιστών.

Καλημέρα.

Άρης Τύπος

(Αγαπητέ φίλε, σιδερένιος. Δεν χάνετε και πολλά από συγκεντρώσεις – είναι κάπως υποτονικά τα πράγματα αυτήν την εποχή λόγω εορτών. Εδώ κάναμε διακοπή για ψώνια στην εξέγερση του Δεκέμβρη του ’08, δεν θα κάναμε φέτος; Πάντως, θα βρείτε εκεί διαδηλώσεις γιατί, όταν οι Γερμανοί αντιφασίστες έκαναν μαύρους στο ξύλο τους νεοναζιστές, εμείς αποθεώναμε ακόμα τον Ανδρέα Παπανδρέου. Η εργατική τάξη -σε όλο τον κόσμο- την γουστάρει την σκλαβιά. Την τραβάει ο οργανισμός της. Κάποια μέρα ο αγώνας θα δικαιωθεί. Κι εγώ το πιστεύω αυτό. Και δεν πειράζει που δεν θα ζούμε. Θα ζουν καλύτεροι από εμάς. Καλή πατρίδα, αν και εσείς είστε κοσμοπολίτης – με την καλή έννοια.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.