Το ξεκαθάρισμα της παλιάς σχολής

Πιτσιρίκο καλησπέρα και ελπίζω να πάρω βήμα για λίγες γραμμές πιο κάτω. Εχθές έκλεισε ένας κύκλος για την ηγεσία του ΚΚΕ, στην ουσία ένας κύκλος για το κόμμα σαν σύνολο με την παραίτηση της Α.Παπαρήγα.

Παρέλαβε ένα κόμμα διαλυμένο στις αρχές του ’90 και για όποιον προλάβει να πει ότι παρέδωσε και ένα διαλυμένο επίσης κόμμα να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν μπορούμε να κρίνουμε ένα κομμουνιστικό κόμμα μόνο με τις στείρες ποσοστιαίες διαβαθμίσεις των κοινοβουλευτικών εκλογών.

Και εξηγούμαι λέγοντας πως όσο δεν πιστώνω την παλαιότερη ποσοστιαία άνοδο σε διψήφια νούμερα με αντίστοιχου τύπου θριαμβολογίες για την δουλειά που έγινε από τα κάτω, την σωστή στρατηγική και άλλα χαριτωμένα, έτσι δεν θεωρώ αποτυχία της Αλέκας την πτώση σε αυτά τα χαμηλά ποσοστά για ένα λόγο : κριτήριο δεν είναι οι έδρες βουλής αλλά η απήχηση στην λαϊκή μάζα για την προϋπόθεση δημιουργίας μετώπου με τα χαρακτηριστικά που βάζει σε κάθε συνέδριο η αντίστοιχη απόφαση.

Με δεδομένο ότι ο μέσος Έλληνας χλευάζει και ειρωνεύεται το ΚΚΕ σαν ξεπερασμένο και απαρχαιωμένο κόμμα με αναχρονιστικές αντιλήψεις γίνεται εμφανές πόσο χαμηλό είναι το επίπεδο του νέου Έλληνα (που θεωρεί τον δρόμο προς τον σοσιαλισμό ντεμοντέ ουτοπία ενώ ορθολογική και σύγχρονη θεωρεί την λαίλαπα – επέλαση του νεοφιλελευθερισμού με την μορφή που τον ζούμε σήμερα-τώρα στην χώρα μας ) και κατά συνέπεια πόσο πιο δύσκολο το έργο ενός τέτοιου κόμματος και της ηγεσίας του για οργάνωση και συνειδησιακή κινητοποίηση αυτής της πάστας και ποιότητας λαού προς δράση για μια ουσιαστική ανατροπή.

Πιο ξεκάθαρα αν θες, το ΚΚΕ της Αλέκας Παπαρήγα, θεωρώ ότι δεν διακωμώδησε ποτέ την Δημοκρατία μας (σε αντίθεση με άλλους παίκτες του κοινοβουλευτισμού ), δεν παραπλάνησε ποτέ τον Έλληνα επίσης, πληρώνοντας το μάρμαρο για αυτά που έλεγε και έκανε, όχι για αυτά που έλεγε και δεν έκανε. Το αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο, την συγκρότηση του οποίου ζητούσε το ΚΚΕ ακόμη και το διάστημα της προ κρίσης πληρότητας και ανάπτυξης, δεν πουλούσε ιδιαίτερα στα αυτιά του μέσου Έλληνα τότε, όπως δεν πουλάει ιδιαίτερα και τώρα. Πουλάει για παράδειγμα μια ”συμβολική” επίθεση σε ένα υποκατάστημα της Alpha με γκαζάκια, σαν ”συμβολική επίδειξη” επαναστατικής αντίθεσης στο κεφάλαιο, αλλά η οργανωμένη πάλη με σωματεία εργαζομένων εντός της τράπεζας, το μπλοκάρισμα των σχέσεων διαπλοκής κράτους – Λάτση, η άρνηση χορήγησης ατελείωτων δισ. για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών μέσω PSI που πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος ( που θα έβαζαν στην ουσία και πραγματικά επαναστατικά φρένο στις ορέξεις του κάθε κεφαλαιοκράτη ) που θα έβαζαν πραγματικό μπλόκο είναι αρκετά ντεμοντέ και μπανάλ και απαρχαιωμένα κλπ κλπ. Για ένα και μοναδικό λόγο, γιατί θέλουν πραγματικό αγώνα και χρόνο, και που να τρέχεις τώρα…

Για να μην το βλέπουμε μονόπατα βέβαια, σίγουρα υπήρχαν και μελανά σημεία καθώς και λανθασμένες στρατηγικές. Σίγουρα υπήρξε , υπάρχει και (θα δούμε αν) θα υπάρχει ένας σταλινικός χαρακτήρας πειθαρχίας στο συγκεκριμένο κόμμα. Δικαίωμα του καθενός να μην γουστάρει την εν λόγω πρακτική σε διάφορα θέματα. Αποδεικνύεται όμως με τα χρόνια πως οι φόβοι των κομμουνιστών για την επίθεση του συστήματος σε περίπτωση χαλάρωσης αποδεικνύονται αληθινοί αν κρίνω από την κατάλυση των πάντων γύρω μας όσον αφορά τα εργασιακά, κοινωνική μέριμνα, δικαιοσύνη και πλέον τον υπαρκτό αποκλεισμό κοινωνικών ομάδων, την βία , την επιστροφή του φασισμού και άλλα ωραία που βλέπουμε γύρω μας, δίπλα μας πια.

Λάθη μάλλον έγιναν και στο χτίσιμο των όποιων συμμαχιών, στην σύγχρονη εκδοχή τους θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερες και με βάση την όξυνση των επιθέσεων του συστήματος πιο συσπειρωμένες και αποτελεσματικές. Θα μου ήταν δύσκολο βέβαια να καταλάβω μια συμμαχία σε οποιαδήποτε βάση απλά για την δημιουργία ενός βραχυπρόθεσμου μετώπου. Κατανοώ την αναγκαιότητα να μην περάσει ένα PSI, ή ένα δεύτερο, γνωρίζω πλέον όμως ότι εντός της ΕΕ , αν δεν περάσει το πρώτο PSI θα περάσει το δεύτερο που θα φέρουν και αν όχι αυτό το τρίτο και πάει λέγοντας.

Το πραγματικό μέτωπο ήταν και είναι για παράδειγμα αυτό της εξόδου από την ΕΕ. Απλά και σταράτα. Και πίσω από αυτή την συμμαχία, το ΚΚΕ δεν βρήκε κανέναν να το υποστηρίξει. Και ξαναερχόμαστε πίσω σε ότι είπαμε στην αρχή: Γιατί απλά ο Έλληνας δεν είναι έτοιμος , ή κανείς δεν κατάφερε να τον οραματίσει, ή η προπαγάνδα του MEGA έχει πιάσει πράγματι τόπο, ή απλά δεν γουστάρει. Είναι όμως κάπως έτσι, και για το ΚΚΕ και για όλους τους υπολοίπους όσον αφορά την πολιτική συμμαχιών.

Τελειώνω λέγοντας τα εξής :

Σέβομαι το ΚΚΕ όπως και το κέντρο Μαρξιστικών ερευνών όπως και τις αναλύσεις τους, γιατί σπάνια πέφτουν έξω.

Παρακολούθησα την Παπαρήγα στον τιμόνι του συγκεκριμένου κόμματος από όταν ήμουν νέος. Είδα μια ηγέτιδα που δεν μέτρησε τα λόγια της ασχέτως συσχετισμών, που στάθηκε με αξιοπρέπεια στο ύψος των περιστάσεων στις ήττες, στον θάνατο του Θανάση Παπαρήγα, στον εκ των έσω πόλεμο. Που παρέλαβε ένα κόμμα οργανωτικά διαλυμένο και το οργάνωσε. Που απέτυχε να οδηγήσει την μάχη αποτελεσματικά στην ιστορική ευκαιρία της κρίσης που φουντώνει, που έχει όμως το σθένος για άλλη μια φορά να αποχωρήσει από την Γ.Γ ακριβώς για αυτό. Είδα δηλαδή μία πολιτικό που σεβάστηκε με την στάση της το ΚΚΕ και κατά συνέπεια την χώρα, με ότι για αυτήν το ΚΚΕ εκπροσωπεί. Και ξέρω ότι σε αντίθεση με άλλους δοσίλογους εθνοπατέρες δεν θα πάρει ποτέ το ευχαριστώ που της αναλογεί από την πολιτεία ή όποιο επίσημο φορέα για την προσφορά της στον δημόσιο βίο.

Την ευχαριστώ εγώ λοιπόν. Και ας μην είμαι ΚΚΕ.

(Αγαπητέ φίλε, μην ανησυχείτε. Δεν έφυγε η Αλέκα Παπαρήγα. Αυτό ακριβώς είναι το εντυπωσιακό. Όσο για τους Έλληνες και το “πόσο χαμηλό είναι το επίπεδο του νέου Έλληνα”, ρίξτε μια ματιά για το τι συμβαίνει στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Είναι όλων το επίπεδο χαμηλό και τα ΚΚ έχουν μικρή απήχηση ή δεν μπαίνουν ούτε καν στη Βουλή; Πολύ “εύκολη” εξήγηση. Καθόλου μαρξιστική. Κανείς δεν υποχρέωσε το ΚΚΕ να γίνει αστικό κόμμα. Δική του επιλογή ήταν. Και το γεγονός ότι δεν πείθει τους κομμουνιστές -που είναι πολύ περισσότεροι από τους ψηφοφόρους του- είναι δικό του σφάλμα. Όσο για το δίκιο που έχει το ΚΚΕ, ναι έχει δίκιο, αλλά, όπως έχω γράψει ξανά και το ξέρουμε όλοι, το δίκιο δεν τρώγεται. Ο Λένιν δεν έταξε στους προλετάριους ιδέες, έταξε ψωμί. Που είναι η πιο μεγάλη ιδέα.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.