Σκέψεις κάτω από το αρμυρίκι

Ήρεμα κυλάει το φετινό καλοκαίρι, αν και δεν είμαι βέβαιος πως αυτό οφείλεται στη θερινή ραστώνη. Είναι πολύ πεσμένοι οι τόνοι το φετινό καλοκαίρι και αυτό δεν αφορά μόνο τους Έλληνες.

Στην περιοδεία μου στη νησιωτική Ελλάδα, παρατηρώ πως και οι περισσότεροι τουρίστες είναι κάπως άκεφοι και αμήχανοι.

Οπωσδήποτε, αυτό το μοντέλο μαζικού τουρισμού που έχει επικρατήσει και θέλει τους ανθρώπους να μαντρώνονται σε ξενοδοχεία-γκέτο είναι εντελώς καταθλιπτικό αλλά, αφού το προτιμούν τόσοι πολλοί άνθρωποι, εμένα δεν μου πέφτει λόγος.

Από την άλλη, αυτό είναι καλό για όποιον του αρέσουν οι βόλτες, γιατί, αν και υπάρχουν πολλοί τουρίστες, δεν τους βλέπεις σχεδόν πουθενά.

Οι εστιάτορες δεν είναι και πολύ ενθουσιασμένοι από το μάντρωμα των τουριστών, αφού απουσιάζουν και οι Έλληνες που έτρωγαν του σκασμού και έκαναν μεγάλους λογαριασμούς.

Μπορεί να υπάρχει μια υστερία στα ΜΜΕ αυτές τις ημέρες με τις αποδείξεις στα εστιατόρια -όπως υπήρχε και πέρσι-, αλλά το πιο σημαντικό είναι πως τα εστιατόρια δεν έχουν δουλειά.

Χτες, επιστρέφοντας αργά από την θάλασσα, είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω πως, αν και είναι Αύγουστος πια, τα εστιατόρια ήταν άδεια.

Αυτό που προσπαθούν κυβέρνηση και ΜΜΕ να κρύψουν πίσω από τις οργισμένες ανακοινώσεις και τους πύρινους λόγους για την φοροδιαφυγή είναι η τεράστια πτώση της αγοράς.

Φυσικά, δεν κρύβεται με τίποτα επειδή βγάζει μάτι.

Από την άλλη, μια κυβέρνηση που κυβερνά με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου και ΜΜΕ που λειτουργούν χωρίς άδεια δεν πείθουν ιδιαίτερα όταν επικαλούνται την νομιμότητα.

Ο Αύγουστος στην Ελλάδα δεν προσφέρεται για αναλύσεις. Έχεις πολύ καλύτερα και πιο ευχάριστα πράγματα να κάνεις. Αν και οι σκέψεις δεν σταματάνε ποτέ.

Πριν από δεκαπέντε μέρες στην Νίσυρο, έβλεπα με χαρά και συγκίνηση τα χελωνάκια να βγαίνουν από τις φωλιές τους και να κατευθύνονται στην θάλασσα για το πρώτο τους ταξίδι.

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς έχετε δει με τα μάτια σας αυτή την σκηνή -εγώ την έχω δει πολλές φορές- αλλά νομίζω πως είναι αδύνατον να την παρακολουθήσεις χωρίς να νιώσεις την καρδιά σου να πεταρίζει.

Τα χελωνάκια είναι πάρα πολύ μικρά και ανυπεράσπιστα. Από την άλλη, έχουν μια φόρα που σε αφήνει έκπληκτο. Είναι η φύση των πραγμάτων.

Μου αρέσουν οι χελώνες γιατί μου φαίνονται σοφές – όταν ήμουν μικρός, είχα μια χελώνα και κάναμε παρέα.
Επίσης, η κάθε χελώνα έχει το δικό της σπίτι. Και το κουβαλάει μαζί της. Αυτό καθυστερεί τις κινήσεις της αλλά αφενός της παρέχει ασφάλεια και αφετέρου αποκλείει το ενδεχόμενο να μείνει άστεγη.

Όπως κοιτούσα τα χελωνάκια να ορμάνε προς την θάλασσα, σκέφτηκα τους σύγχρονους ανθρώπους. Που ορμάνε προς τη ζωή, προσπαθώντας να διατηρήσουν την περιουσία τους, τα κεκτημένα τους και τις συνήθειές τους, ενώ προσπαθούν συνέχεια να αποκτήσουν και άλλα υλικά αγαθά.

Βέβαια, αν για τις χελώνες το καβούκι είναι απόλυτα κρίσιμο για την επιβίωσή τους, ο άνθρωπος θα πρέπει να βγει από το καβούκι του και να «ελαφρύνει», για να μην πνιγεί.

Παρατηρώ πως δεν είναι πολλοί αυτοί που είναι πρόθυμοι να το κάνουν.

Αυτά σκέφτομαι ξαπλωμένος κάτω από τα αρμυρίκια.

Βέβαια, κάνει και ζέστη, οπότε μην δίνετε και πολλή σημασία.



H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.