Μια ιστορία

Καλημέρα, σε διαβάζω πού και πού. Έχεις και συ οργή και βρήκες το γράψιμο για να την εκτονώσεις. Να δούμε εμείς τι θα κάνουμε. Γράφω μια μικρή ιστορία που περικλείει τους λόγους για τους οποίους σιχαίνομαι αυτόν τον τόπο (ή αυτόν τον πλανήτη).

Παιδική χαρά ώρα 12.

6 παιδάκια 2 έως 4 ετών περιμένουν τη σειρά τους να κάνουν τσουλήθρα-τούνελ.

Μπαμπάς -δεν θα τον περιγράψω, τον αφήνω στη φαντασία σου- λέει στο αγοράκι του, το οποίο φαίνεται γύρω στα 3:

«Τι κάθεσαι βρε μπουμπούνα, άμα περιμένεις στην ουρά δεν θα κάνεις ποτέ. Πέρνα μπροστά.»

Αυτά

Καλά να είσαι

ΣΚ

(Αγαπητέ φίλε, καλά του είπε. Τον προετοιμάζει τον τρίχρονο γιο του για αυτό που θα αντιμετωπίσει αργότερα στη ζωή του. Δηλαδή, συνεχές σπρώξιμο και αλληλοεξόντωση. Τα προβλέπει και ο καπιταλισμός Το καλό είναι πως το κάνουν πολλοί γονείς αυτό, οπότε, αν μας ξημερώσει κάνας εμφύλιος, θα αναρωτιούνται όλοι «πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο;». Ο τόπος και ο πλανήτης δεν σας φταίνε σε τίποτα. Με τους Έλληνες και τους άλλους ανθρώπους υπάρχει ένα πρόβλημα. Μόλις αφανιστούμε, ο πλανήτης θα γίνει κούκλα. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.