Μια απάντηση στο “Για όλα φταίει η αριστερά”

Αγαπητέ πιτσιρίκο, πήρα αφορμή να σου γράψω από μια ανάρτηση με τίτλο «Για όλα φταίει η Αριστερά». Ο φίλος σε κάποιο σημείο του άρθρου γράφει: «Ευθύνεται –η Αριστερά- γιατί δεν βρήκε τρόπο να βοηθήσει τον μέσο πολίτη, να συνειδητοποιήσει τι του συμβαίνει και να καταλάβει πού ανήκει», ενώ στην απάντησή σου αναφέρεις «τα κόμματα της Αριστεράς πάντα τρομάζουν τους προλετάριους γιατί -με την ύπαρξή τους- τους θυμίζουν το ποιοι πραγματικά είναι, ενώ αυτοί πιστεύουν πως θα γίνουν όλοι Ωνάσηδες.».

Οι δύο αυτές απόψεις μοιάζουν να είναι αντιφατικές, στην μια η Αριστερά δεν κατάφερε να δημιουργήσει συνείδηση στον κόσμο για το πού ανήκει, στην άλλη τα κατάφερε αλλά ο κόσμος θέλει να γίνει το αντίθετο αυτού που είναι.

Κι όμως, δεν είναι καθόλου αντιφατικές. Και οι δύο απόψεις έχουν μέσα τους αλήθεια, μα όχι όλη την αλήθεια.

Και οι δύο προτάσεις μιλάνε για το μέχρι σήμερα, αφήνουν όμως την θέση της Αριστεράς για το αύριο, και αυτό είναι που τις κάνει τόσο αντιφατικές μεταξύ τους. Στην μια περίπτωση θα έπρεπε να πούμε

«… δεν βρήκε τρόπο να βοηθήσει την εργατική τάξη, να συνειδητοποιήσει τον επαναστατικό της ρόλο μέσα από τον οποίο θα απελευθερώσει την ίδια της την τάξη και τις υπόλοιπες εργαζόμενες τάξεις».

Στην άλλη θα χρειαζόταν να «συνεχίσουμε» λέγοντας πως «τα κόμματα της Αριστεράς τρομάζουν τους προλετάριους θυμίζοντάς τους το ποιοι πραγματικά είναι και δεν τους λένε τίποτα για αυτό που θα γίνουν.»

Οι προλετάριοι δεν θέλουν να γίνουν Ωνάσηδες, θέλουν να ζήσουν την άνεση της ζωής των Ωνάσηδων και αυτό η Αριστερά δεν τους το δίνει σαν προοπτική.

Στις διάφορες εκδοχές της, η Αριστερά λέει στον προλετάριο πως θα ζήσει μια ζωή ως Εργάτης αλλά μαζί της οι κόποι του θα πιάσουν τόπο.

Η εργασία όμως δεν θα του ανήκει, τα μέσα δεν θα του ανήκουν, η παραγωγή επίσης, η σχέση του θα παραμείνει έμμισθη, θα είναι προκαθορισμένη από τα πριν η τιμή του, μα τώρα θα είναι εγγυημένη η ανταποδοτικότητα μέσω ενός «εργατικών συμφερόντων κράτους» , μέσω ενός πολύ ή λιγότερου κράτους, θα είναι ίσος μεταξύ ίσων υπάλληλων ενός κράτους, σε τελική ανάλυση θα παραμείνει ένας εργάτης που θα ανήκει όχι στον εαυτό του, μα –στην καλύτερη περίπτωση- σε έναν ενιαίο κρατικό κεφαλαιοκράτη.

Οι Εργάτες (και με την έννοια Εργάτης εννοώ τον κάθε ένα που πουλά την εργατική του δύναμη υπό οποιαδήποτε μορφή μισθωτής εργασίας, από τον βιομηχανικό εργάτη μέχρι τον γιατρό και την καθαρίστρια του νοσοκομείου και απ τον δάσκαλο μέχρι τον ηλεκτρολόγο με μπλοκάκι) αυτοί οι Εργάτες είναι έτοιμοι να δώσουν την μάχη, αρκεί να τους γίνει γνωστό για ποιο μέλλον θα πολεμήσουν.

Για τον Εργάτη δεν αρκεί να του δείχνεις το βουνό, μα τι θα συναντήσει και πέρα από αυτό, και όταν του λες πως μετά το βουνό θα παραμείνει ένας δούλος με πιο ελαφριές αλυσίδες, προτιμά να μην κάνει τόσο δρόμο μαζί σου για να μείνει στα ίδια.

Οι Εργάτες έχουν ανάγκη από μια Αριστερά που θα τους δείξει τον δρόμο να καταργήσουν τον εαυτό τους, να καταργήσουν τον ίδιο τον Εργάτη και μαζί τον κάθε μορφής κεφαλαιοκράτη.

Έχουν ανάγκη από μια Αριστερά που δεν θα τους υπόσχεται μια ίση αλλά μίζερη ζωή, μα μια ζωή απελευθερωμένη από τα δεσμά της εργασίας για όφελος κάποιων άλλων, μια ζωή που οι απολαύσεις της δεν περιορίζονται από την χωρητικότητα της τσέπης του καθενός, αλλά αντιθέτως ορίζονται από την εξέλιξη της κοινωνίας, της νέας κοινωνίας των παραγωγών, της κοινωνίας των καταργημένων εργατών.

Νίκος Παλαμηδάς

(Αγαπητέ φίλε, το νέο προλεταριάτο είναι οι άνεργοι και οι μετανάστες. Δεν βλέπω να έχουν και πολλά να χάσουν, οπότε τι να τους υποσχεθεί η Αριστερά; Μίζερη είναι η ζωή τους και τώρα. Και μέλλον δεν έχουν, όπως δεν έχουν και παρόν. Αλλά μπορεί να την γουστάρουν τη μιζέρια. Όπως και οι εργαζόμενοι σκλάβοι. Μεταξύ μας, δεν υπάρχει Αριστερά. Υπάρχουν αριστεροί αλλά όχι Αριστερά. Μπορεί, βέβαια, με τον αποκλεισμό όλο και μεγαλύτερων κομματιών της κοινωνίας, να δημιουργηθεί σύντομα. Όχι μόνο στην Ελλάδα, παντού. Δεν ξέρω αν είναι αριστερό ή όχι -πάντως, είναι σίγουρα ανθρώπινο- αλλά θα ήθελα να υπάρξει η ημέρα που όλοι οι πολίτες του κόσμου θα πάμε για ύπνο, ξέροντας πως όλοι οι άλλοι πολίτες του κόσμου είναι ταϊσμένοι και έχουν ένα σπίτι για να κοιμηθούν κι αυτοί. Αυτό δεν φτάνει να το θέλει η Αριστερά ή η Δεξιά. Πρέπει να το θέλουμε κι εμείς. Και, για την ώρα, δεν το θέλουμε. Κάποιοι ζούμε καλά ή κάπως καλά επειδή κάποιοι άλλοι πεθαίνουν της πείνας. Και το ξέρουμε. Αλλά, για την ώρα, δεν μας ενοχλεί καθόλου αυτό. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.