Ορίζοντες

Καλημέρα και ευχαριστώ αν το διαβάσεις. Με αφορμή την επικείμενη (;) τοποθέτηση ανεμογεννητριών στη Σκύρο, συνειδητοποιώ, για πολλοστή φορά στη ζωή μου, πως το μοναδικό πράγμα το οποίο η χώρα αυτή και οι «υπάρξεις» που τη διοικούν, μπορούν να πετύχουν, (και πάντα πετυχαίνουν) με μεθοδικότητα, αποτελεσματικότητα, σταθερότητα και «σοβαρότητα» είναι η Καταστροφή των «Οριζόντων», πραγματικών και νοητών.

Γεννήθηκα στο Παλαιό Φάληρο και μεγάλωσα εκεί. Το σπίτι μας ήταν παραθαλάσσιο. Από τη θάλασσα μας χώριζε μία στενή «λεωφόρος».

Μπορούσες να μυρίσεις το ιώδιο, να ατενίσεις στο γαλάζιο της, να βρεθείς με μερικά βήματα στη δροσερή αγκαλιά της, να πάρεις τα «δώρα» της και να ακούσεις το κύμα της πριν σε πάρει ο ύπνος τη νύχτα.

Όλες οι αισθήσεις (δηλαδή, σχεδόν ολόκληρη η ύπαρξη σου) ικανοποιημένες!

Και μια μέρα «οι καταστροφείς» ξεκινούν το ανίερο έργο τους και αρχίζουν να μπαζώνουν τη θάλασσα! Και με κάθε φορτηγό μπάζα, σου την παίρνουν όλο και πιο μακριά. Προσπαθείς να τη «βρεις», να ξαναδείς αυτό που γεμίζει χαρά τη ψυχή σου αλλά ο πρώτος «ορίζοντας» της ζωής σου έχει χαθεί …

Και «οι καταστροφείς» εκστασιασμένοι συνεχίζουν, δίνοντας στο Παλαιό Φάληρο άδεια για δεκαόροφες πολυκατοικίες που καταβρόχθισαν τα αρχιτεκτονικά διαμάντια με τις τριανταφυλλιές και υψώθηκαν για να στερήσουν ένα ακόμη «ορίζοντα».

Τα καλοκαίρια έβρισκα παρηγοριά στη Σκύρο και στο μαγικό ορίζοντα στο Αχίλι. Μέχρι που «οι καταστροφείς» και οι «πιστοί» τους, οι «βιαστές», τα «τσιμεντοκαρκινώματα», αγνοώντας περιβάλλον, παρελθόν, μύθο, ιστορία, εθνική υπερηφάνεια και οφειλόμενο σεβασμό, απλώθηκαν και μετέτρεψαν τον όρμο των ημίθεων σε «μαρίνα» που ακόμη δεν έχει λειτουργήσει, στερώντας μου (μας) ένα ακόμη «ορίζοντα».

Αποφάσισα να αφήσω τη γενέτειρα μου και να εγκατασταθώ μόνιμα στη Σκύρο. Έδωσα ότι είχα και δεν είχα για να εξασφαλίσω ένα σημείο που θα μου έδινε πίσω τους «χαμένους ορίζοντες». Ένα σημείο από όπου θα ατενίζω τη γαλάζια θάλασσα και τις τραχιές κορυφογραμμές.

Και μαθαίνω, εν μέσω μίας κρίσης που μου επεβλήθη και μου μαυρίζει τη ψυχή, πως οι πλέον σκοτεινές υπάρξεις αυτού του τόπου, ο κλήρος, μεθοδεύουν την εγκατάσταση ανεμογεννητριών… Όχι μίας ή πέντε ή δέκα, αλλά εκατοντάδων!

Ένας ακόμη «ορίζοντας» (ο τελευταίος μου;) χαμένος; Δεν θα έχω πια πού να στρέψω το «βλέμμα» μου;… Πού να «ατενίσω»;…

Και μου μιλούν για «ανάπλαση» και «ανάπτυξη» και «πολιτισμό» και και …

Κάτι σαν «ανακαίνιση στο παράδεισο»…

Είναι να απορεί κανείς πώς έφτασε η Ελλάδα εδώ; Οι «ορίζοντες» καταστρέφονται…

Τι ζωή μπορείς να ζεις χωρίς «ορίζοντα»;

(Αγαπητέ φίλε, ζωή χωρίς ορίζοντα δεν υπάρχει. Προσωπικά, ανεβαίνω πάντα ψηλά για να μπορώ να δω τον ορίζοντα –το έχω γράψει άλλωστε. Ομοιάζω, ως προς αυτό, με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Χαρίλαο Φλωράκη, που ήθελαν ακόμα και οι τάφοι τους να έχουν ορίζοντα και αγνάντιο. Ορίζοντα και θάλασσα θέλω στη ζωή μου. Τα υπόλοιπα -εγώ τουλάχιστον- τους τα χαρίζω. Η Ελλάδα έφτασε ως εδώ, γιατί υιοθέτησε πολύ εύκολα και αβασάνιστα έναν ξένο τρόπο ζωής και δεν εκτίμησε τον τρόπο που ζούσαν εκατομμύρια Έλληνες για αιώνες. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.