Ωχ Παναγιά μου!
Ξύπνησα κεφάτος. Ήπια έναν καφέ, πήρα τη βαλίτσα μου και πήγα στο λιμάνι. Έβγαλα μερικές φωτογραφίες μέχρι να έρθει το πλοίο και χάζεψα λίγο τους Γερμανούς, τους Γάλλους και τους Ελβετούς. Αυτοί γυρνάνε στα νησιά μας αυτή την εποχή. Μέχρι να μπω στο πλοίο, όλα ήταν καλά.
Όταν πήγα να σηκώσω τη βαλίτσα μου για να την βάλω στο ράφι των αποσκευών, ένιωσα έναν φοβερό πόνο στην δεξιά μου πλευρά και λύγισαν τα γόνατά μου. Περίεργο μετά από τόση γυμναστική, τόσα βάρη και τόσα μπάνια.
Δεν έδωσα σημασία και κατευθύνθηκα στο αγαπημένο μου σημείο του πλοίου, για να καθίσω. Καθώς περπατούσα, ένιωθα την αναπνοή μου να κόβεται. Κάθισα στην καρέκλα και άρχισα να κρυώνω, αν και ο καιρός ήταν ζεστός και ο ήλιος με έλουζε.
Βεβαιώθηκα πια πως κάτι δεν πάει καλά, όταν με έπιασε μια τρελή συχνοουρία. Σκέφτηκα πως, αν τα τινάξω μέσα στο πλοίο, θα με πετάξουν στη θάλασσα.
Εν τω μεταξύ, δίπλα μου ήταν ένα νεαρό ζευγάρι από την Ολλανδία κι ένα ηλικιωμένο ζευγάρι από την Γερμανία.
Σε κάποιο νησί είχαν γνωριστεί αυτοί και πιάσανε την πάρλα στο πλοίο.
Πόσο κάνουν τα καλαμαράκια στην Πάρο και πόσο κάνει η μακαρονάδα στη Σαντορίνη. Έμαθα τις τιμές των φαγητών σε όλα τα νησιά. Γεμιστά σας συμφέρει να φάτε στα Κουφονήσια.
Οι τουρίστες δεν κάνουν διακοπές στα νησιά μας. Συγκρίνουν τιμές.
Μετά, ο Γερμανός άρχισε να κάνει διάλεξη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ελλάδα. Έλεγε όλες αυτές τις κοινοτοπίες που ακούμε τόσα χρόνια αλλά τις έλεγε με έναν ενθουσιασμό, λες και αυτός τις ανακάλυψε.
Γύρω μας να περνάνε πανέμορφα νησάκια, η θάλασσα να χρυσίζει, οι γλάροι να πετούν, η μαγεία να συνεπαίρνει ακόμα κι εμένα τον ετοιμοθάνατο, και ο Γερμανός να τους εξηγεί γιατί η Ελβετία δεν μπορεί να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ο Ολλανδός όλο αντιρρήσεις του έφερνε του Γερμανού –μάλλον ήταν συριζαίος-, αλλά ήταν οι δυο γυναίκες, που δεν είχαν ανοίξει το στόμα τους τόση ώρα, που έκαναν κόμμα και είπαν να πούνε κάτι άλλο γιατί τα οικονομικά τις ξενερώνουν.
Φυσικά, δεν είχαν τίποτε άλλο να πουν εκτός από τα οικονομικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οπότε όλοι έβγαλαν τον σκασμό.
Η οικονομική κρίση –που δεν είναι κρίση αλλά μόνιμη κατάσταση- έχει γίνει ο νέος καιρός. Όταν οι άνθρωποι δεν έχουν τι να πουν, δεν λένε πια για τον καιρό αλλά για την οικονομική κρίση.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, φτάνουμε στον Πειραιά. Περπατάω πια με το ζόρι, νομίζω πως θα πέσω σε κάθε βήμα μου, και πονάω παντού.
Κατεβαίνω με τα χίλια ζόρια από το πλοίο, παίρνω ένα ταξί και φτάνω σπίτι μου.
Για να μην πολυλογώ, έφυγα από το νησί μέσα στην καλή χαρά, και έφτασα στην Αθήνα με πυρετό 39,8, με ένα φοβερό κρύωμα, με πόνους σε όλο μου το σώμα και με ουρολοίμωξη.
Και είμαι σε αυτήν την κατάσταση, σχεδόν τρεις μέρες τώρα. Ένα ρημάδι. Εγώ που δεν αρρωσταίνω σχεδόν ποτέ.
Τρεις ημέρες τώρα, είμαι όλο «Ωχ Παναγιά μου», «Θεέ μου», «Χριστέ μου». Φαντάσου και να πίστευα.
Αλλά, αν πονάς τι να πεις; «Ωχ Μαρξ μου», «Ωχ Ένγκελς μου» ή «Ωχ Τσε Γκεβάρα μου»;
«Ωχ Παναγιά μου» θα πεις. Κι όχι μόνο. «Βαγγελίστρα μου, Λευτερώτρα μου, Βρεφοκρατούσα μου». Όλα τα ‘χω πει.
Λέω και «Ωχ μάνα μου» γιατί μάνα είναι μόνο μια και μπορεί να έρθει να σου κόψει τίποτα βεντούζες γιατί η Παναγία αποκλείεται να έρθει.
Πάντως, μετά τις διαρκείς επικλήσεις στον Θεό και την Παναγία, κυριάρχησε μέσα μου η λογική και από σήμερα το πρωί λέω «Ωχ Ιπποκράτη μου».
Βέβαια, υπάρχει και κάτι θετικό: αν ζήσω, θα έχω κόψει το τσιγάρο. Εννοείται πως σε αυτήν την κατάσταση είναι αδύνατον να καπνίσεις.
(Το κείμενο είναι αφιερωμένο στους φίλους αναγνώστες που μου γράφουν «γράψε γι’ αυτό» και «γράψε για εκείνο». Για να γράψεις, πρέπει να είσαι καλά. Και συμβαίνει καμιά φορά να μην είμαστε. Πάντως, προσπάθησα να ανεβάσω όσα περισσότερα μπορούσα απ’ αυτά που μου στείλατε. Αυτό εδώ το κείμενο το έγραψα στη φάση που έχεις πάρει όλα τα φάρμακα, ιδρώνεις, τρέχει ο ιδρώτας πάνω σου, γίνεσαι μούσκεμα, πέφτει ο πυρετός, νομίζεις ότι είσαι καλά αλλά σε δυο ώρες θα έχει πάει πάλι 39. Κι αυτή η ώρα έφτασε.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.