Δαγκωτό!

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,

Σήμερα ο μπαμπάς αποφάσισε να με πάρει μαζί του μέσα σε ένα στενό δωματιάκι με κάτι κουρτίνες τριγύρω. Ίσα που χωρούσα με το καρότσι μου! Με πήρε μαζί, για να ζήσω κι εγώ -μου είπε- ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας, τη στιγμή που αυτή γράφεται. Εγώ μασούλαγα λαίμαργα την πιπίλα μου και τον κοιτούσα με γουρλωμένα μάτια, όσο μου τα έλεγε αυτά. Δεν καταλάβαινα και πολλά…

Τον θυμάμαι να χρησιμοποιεί πολλές φορές την έκφραση “η πρώτη φορά”, μια έκφραση που για έναν παράξενο τρόπο την ακούω πάρα πολύ συχνά στη -μέχρι στιγμής- ζωή μου.

Είπε, ακόμη, πως είμαι πολύ τυχερή που αυτή η πρώτη φορά για τη χώρα συμβαίνει τώρα, που είμαι μόλις έξι μηνών.

Είπε πως ξεκινά μια εποχή όπου εκείνος και η μαμά θα μπορούν, με καλύτερες προϋποθέσεις, να μου παρέχουν όσα χρειάζομαι και όπου, όχι μόνο εμείς, αλλά και όλοι οι κάτοικοι αυτής της χώρας, ακόμη και αυτοί που δεν μιλάνε τη γλώσσα μας, αυτοί που δεν μένουν σε σπίτι σαν το δικό μας ή αυτοί που δεν έχουν δουλειά, θα μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια.

Δεν ξέρω τί σημαίνει η λέξη αυτή, αλλά ακούγεται πάρα πολύ όμορφη!

Α Ξ Ι Ο Π Ρ Ε Π Ε Ι Α !

Στο τέλος, ο μπαμπάς μου έδειξε ένα κομμάτι χαρτί και μου είπε “αυτό είναι το μέλλον μας!” Του το άρπαξα από το χέρι και το έχωσα στο στόμα μου με τη μια. Έτσι κάνουμε εμείς τα μωρά για να σκοτώσουμε την περιέργειά μας! Το μέλλον μας είχε μάλλον άσχημη γεύση. Καμία σχέση με το γάλα της μαμάς ή την κρέμα μήλο-μπανάνα-αχλάδι…

Ο μπαμπάς, με ένα καθησυχαστικό χαμόγελο, μου πήρε το μέλλον από τα χέρια. Όταν διαπίστωσε ότι το είχα παπαριάσει στη μια γωνία, μου φάνηκε ότι θύμωσε λίγο, γιατί μουρμούραγε κατί λέξεις όπως “άκυρο” και τέτοια.

Αμέσως, έβαλε τη μούρη του μέσα σε μια μαύρη σακούλα που είχε μέσα στο δωματιάκι. Έψαχνε για αρκετά δευτερόλεπτα -μάλλον περισσότερο απ´ ότι θα περίμενε- μέχρι που βρήκε ένα μέλλον ίδιο με το προηγούμενο (άραγε είχε και την ίδια γεύση;). Το έβαλε, πριν καν προλάβω να απλώσω χέρι, μέσα σ´έναν φάκελο.

Μόλις βγήκαμε ανάμεσα από τις κουρτίνες και όσο τσουλούσαμε προς το μεγάλο διάφανο κουτί στο κέντρο της αίθουσας, έβλεπα το πρόσωπο του μπαμπά μου να λάμπει, όπως κάθε φορά που του χαμογελάω ή του κάνω χαριτωμενιές. Φαινόταν πολύ χαρούμενος!

Κάπως έτσι, Πιτσιρίκο, στις 25 Μαΐου 2014, ο μπαμπάς μου-για άλλη μια φορά- κι εγώ -για πρώτη φορά- ρίξαμε ΣΥΡΙΖΑ, δαγκωτό!

Σε φιλώ, για πρώτη φορά,

Μ.-Ζ. Β.

(Αγαπητή μπέμπα, είναι ωραίο ένα παιδάκι να ψηφίζει με τον μπαμπά του. Ακόμα πιο ωραίο είναι να είναι στους ώμους του μπαμπά του και της μαμάς του στις διαδηλώσεις. Σου μιλάω από εμπειρία. Γερή και δίκαιη να είσαι! Φιλάκια!)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.