Ας υπήρχαν έστω τα Unions

Φίλε Πιτσιρίκο, αρχίσανε πάλι οι κόρακες της δημοσιογραφίας το συνηθισμένο έργο της σπέκουλας, της λάσπης και της απαξίωσης όλων όσων ακόμα και στο μικρότερο βαθμό συνεχίζουν να ενοχλούν με την στάση τους. Πολύ εύκολα ενοχοποιούνται κάποιοι άνθρωποι ιδίως όταν αντιστέκονται και δεν ακολουθούν ούτε την γραμμή της υποταγής στους κυβερνώντες ούτε του κολαούζου της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κι αναφέρομαι στον συνδικαλιστή της ΔΕΗ Φωτόπουλο που ζητά από τους συναδέλφους του να σκίσουν τα φύλλα επίταξης που τους αποστέλλει η κυβέρνηση.

Όταν ήμουνα φοιτητής οι γονείς μου απολύθηκαν από την κυβέρνηση του Δράκουλα όταν διαλύθηκε η τότε ΕΑΣ [Επιχείρηση Αστικών Συγκοινωνιών].

Είχαν την τύχη να ηγείται του συνδικαλιστικού τους αγώνα για 2 ολόκληρα χρόνια, ένας παλίκαρος ο μακαρίτης τώρα πια Χρήστος ΣΤΑΜΟΥΛΟΣ.

Ο άνθρωπος αυτός δέχτηκε επιθέσεις βρωμερές κι ανίερες επειδή ήταν άντρας με αρχίδια κι επειδή σεβάστηκε τον αγώνα των συναδέλφων του και δεν ξεπουλήθηκε πουθενά.

Διαρκείς κινητοποιήσεις και πορείες σε όλη την Ελλάδα. Κλεφτοπόλεμο κάθε βράδυ κι επιθέσεις στα λεωφορεία που είχαν αγοράσει οι ιδιοκτητάκηδες έναντι πινακίου φακής.

Στα διόδια των Μαλγάρων στην Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης οι κλούβες των ΜΑΤ είχαν αποκλείσει την είσοδο των απολυμένων εργαζομένων της πρώην ΕΑΣ μέσα στην πόλη. Μέρες δημοκρατίας και τότε.

Ο Σταμούλος [συνδικαλιστής του ΚΚΕ τότε] και ο Κολλάς [συνδικαλιστής του ΠΑΣΟΚ] υπήρξαν οι εκπρόσωποι των εργαζομένων τα χρόνια αυτά των συνεχόμενων κινητοποιήσεων.

Οι σχέσεις άλλωστε του σωματείου με το ΠΑΣΟΚ ήταν πολύ στενές από παλαιότερα, τόσο στενές που ο Ανδρέας είχε δεσμευτεί πως με την επανεκλογή του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση θα τους επαναπροσλάμβανε κάνοντας ξανά δημόσιες τις αστικές συγκοινωνίες.

Έτσι οι ρόλοι μοιράστηκαν σχεδόν αυτόματα. Ο Σταμούλος στις ομάδες επίθεσης και στους δρόμους. Ο Κολλάς στις διαπραγματεύσεις για το αύριο. Ο Σταμούλος νεκρός από 2001 [έμφραγμα είπανε]. Ο Κολλάς στην ΓΣΕΕ το 2013/2014.

Όμως ο συνδικαλιστικός αγώνας των εργαζομένων δικαιώθηκε. Το 1993 οι αστικές συγκοινωνίες έγιναν πάλι δημόσια επιχείρηση και οι απολυμένοι εργαζόμενοι επανήλθαν στις θέσεις τους μετά από απόφαση της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου.

Είχα την τύχη να βρίσκομαι στο θέατρο που είχε συγκληθεί η συνέλευση των εργαζομένων την επομένη της νίκης του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές το 1993.

Είχε έρθει ο Κίμωνας Κουλούρης ως αντιπρόσωπος του Παπανδρέου να ζητήσει από τους απολυμένους της ΕΑΣ να κάνουν λιγάκι ακόμα υπομονή.

Ο Σταμούλος σηκώθηκε κι “εξήγησε” σε άπταιστα γαλλικά στον Κουλούρη ότι αν ο Παπανδρέου δεν εκδώσει διάταγμα για την επαναπρόσληψη τους εντός διημέρου τα αμαξοστάσια θα γινόντουσαν Κούγκι.

Έντρομος ο Κουλούρης έφυγε από την συνέλευση και σε δυο μέρες το διάταγμα της επαναπρόσληψης των εργαζομένων είχε υπογραφεί. Ο Ανδρέας δεν ήταν ηλίθιος, μετρούσε σωστά τους ανθρώπους και ήξερε ότι ο Σταμούλος εννοούσε κάθε λέξη που ξεστόμιζε ο στόμας του.

Τον αγώνα λοιπόν της τότε ΕΑΣ αν τον είχαν μελετήσει στα σοβαρά τα κόμματα της Αριστεράς [συμπεριλαμβανομένου του ΚΚΕ που ήτανε μέλος του ο Σταμούλος] και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες κανένα μνημόνιο δεν θα πέρναγε ποτέ.

Τους αγώνες των απολυμένων της ΕΑΣ τους διαβάλανε τότε και τους αποσιωπήσανε μετά.

Χρόνια αργότερα το επίσης ενοχλητικό, κίνημα “ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ” το διαβάλανε τότε και το αποσιωπήσανε μετά. Ότι τους τρομάζει, ότι τους ενοχλεί το απαξιώνουν με τρόπο συστηματικό.

Αν πάντως ήμουνα εργαζόμενος της ΔΕΗ, σήμερα θα πίστευα περισσότερο τον Φωτόπουλο από ότι όλα τα άλλα κομματόσκυλα και λαμόγια που προτείνουν κανόνες καλής συμπεριφοράς και όχι νυν υπέρ πάντων αγώνες.

Θα μου πεις βέβαια ότι κι ο Φωτόπουλος κομματόσκυλο υπήρξε και παιδί του σωλήνα του ΠΑΣΟΚ και θα συμφωνήσω μαζί σου. Δεν ήταν όμως Παναγόπουλος, δεν ήταν Πρωτόπαπας. Συνέχισε να είναι πρώτα συνδικαλιστής [με ότι καλό και κακό έχει αυτή η λέξη] και μετά μέλος του κόμματος. Τουλάχιστον αυτό νομίζω.

Κι επειδή όλοι μας μιλάμε και γράφουμε για τα κακά των κομμάτων, αν όμως δεν είχε προηγηθεί η απαξίωση και το ξεπούλημα του συνδικαλιστικού κινήματος χρόνια νωρίτερα πολλά από τα μνημονιακά μέτρα θα τα είχαν βάλει στον κώλο τους.

Φιλιά

Ηλίας

Υ.Γ Να προσθέσω επίσης ότι όσοι ξεβρακωθήκανε στην Ομόνοια ήταν σαν τους τύπους που περιέγραφες σε προηγούμενο σχόλιο σου για τους αγανακτισμένους στο Σύνταγμα το καλοκαίρι του 2011. Την παραμονή πλειοδοτούσαν σε αγωνιστικότητα και την επομένη από την πίσω πόρτα πήγαν να πάρουν με 500 χιλιάδες δραχμές μισή άδεια λεωφορείου από την κυβέρνηση του Δράκουλα. Πολλοί απολυμένοι που βρισκόταν έξω από το υπουργείο μεταφορών άρχισαν να τους κλωτσάνε και να τους κτυπούν ώσπου ένας ηλικιωμένος φώναξε «τι τους κτυπάτε ρε; Ξεβράκωμα θέλουν οι ξεφτιλισμένοι». Πριν ολοκληρώσει την φράση του το έξαλλο πλήθος τους είχε αφήσει γυμνούς να τρέχουν στους γύρω δρόμους. Σύμβολο για τους «ΣταμουλοΚολλάδες» των γνωστών υπερασπιστών της αξιοπρέπειας των ανθρώπων δημοσιογράφων του Mega και του ΔΟΛ.

(Αγαπητέ Ηλία, ένα λάθος που κάνουν οι συνδικαλιστές και οι απεργοί τα …τελευταία 25 χρόνια είναι ότι προσπαθούν να ικανοποιήσουν τα αιτήματά τους στα κανάλια των νταβατζήδων, με συνομιλητές την Τρέμη, τον Πρετεντέρη, τον Χατζηνικολάου και άλλους τηλεδημοσιογράφους. Δεν μπορώ να συμπαρασταθώ στον Φωτόπουλο. Αδυνατώ. Δεν μπορώ τους τηλεαστέρες εργατοπατέρες που έγιναν ξαφνικά επαναστάτες. Αυτά είναι για καθυστερημένους. Να ξαναγράψω πως προσπαθούσαμε με μια φίλη να εξηγήσουμε σε έναν Ελληνοαμερικανό φίλο πως τα συνδικάτα στην Ελλάδα ελέγχονται από τα κόμματα και δεν μπορούσε να το καταλάβει με τίποτα. Αλλά οι Αμερικανοί -που κάνουν απεργίες μέχρι τελικής πτώσεως- είναι χαζοί και εμείς είμαστε έξυπνοι. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.