Μπορούμε

Φίλε Πιτσιρίκο, σε παρακολουθώ ανελλιπώς τα τελευταία χρόνια, πραγματικά εκφράζεις τις σκέψεις μου και πιστεύω και πολλών άλλων και κάνεις και ένα βήμα παραπάνω. Είναι θετικό και ελπιδοφόρο ότι υπάρχουν και άλλοι συμπολίτες που έχουν παρόμοια αντίληψη και αυτοί είναι αρκετοί αν κρίνουμε από την ανταπόκριση που έχεις.

Όμως διαπιστώνω πως υπάρχει μία φθορά και μία απάθεια-αδιαφορία στο μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας. Δεν αναφέρομαι στο 25% που επικροτεί τη σημερινή πολιτική και, βέβαια, δε λαμβάνω υπόψη το 8% των ανιστόρητων-ηλίθιων-ναζιστών που φυσικά δεν είναι απλά ‘παραπλανημένοι’.

Αλλά τι γίνεται με όλους τους υπόλοιπους;

Υποθέτοντας πως στους υποστηρικτές της κυβέρνησης συμπεριλαμβάνονται ως επί το πλείστον οι βολεμένοι και οι φοβισμένοι (που έχουν όμως και κάτι ακόμα να χάσουν κατ’ αυτούς, μία σύνταξη των 300 Ευρώ π.χ.), τα υπόλοιπα 2/3 των Ελλήνων πού είναι;

Πού είναι η νεολαία, οι άνεργοι, οι απολυμένοι, οι ανασφάλιστοι (που λένε ότι φτάνουν τα 2 εκατ. πολίτες), οι αγανακτισμένοι;

Πού ήταν τον Μάιο το 40% που είχαν δικαίωμα ψήφου και δεν μπήκαν ούτε καν στον κόπο να πάνε να ρίξουν μία ψήφο με την εύκολη δικαιολογία ότι δεν αλλάζει τίποτα;

Μήπως θα αλλάξει τίποτα στον καναπέ, στις παραλίες και στις καφετέριες που σε βρίσκω συνήθως συμπολίτη;

Και ναι, θα συμφωνήσω και εγώ μαζί σου ότι σπάνια αλλάζουν δραματικά τα πράγματα με εκλογές όμως και σε άλλους τρόπους δημιουργικής αντίδρασης δε βλέπω συμμετοχή.

Με ποιον μαγικό τρόπο πιστεύουν πως θα αλλάξει κάτι δηλαδή; Με τους απατεώνες να κυβερνούν για άλλα 40 χρόνια με συμμετοχή 40-60% και να μας παρουσιάζουν το άσπρο-μαύρο;

Έχουμε πάθει σύνδρομο απάθειας πλέον, ακόμη και σε θέματα που πιστεύω πως το 99% των πολιτών διαφωνεί όπως είναι πρόσφατα η κατάσχεση των σπιτιών μας από τις τράπεζες και μετά η πληρωμή ενοικίου (λες και αν είχαν λεφτά για το νοίκι δε θα το δίνανε για τη δόση), ενώ όλο αυτό μας το πασάρουν σαν διευκόλυνση και κοινωνική πολιτική!!!

Μας φοβίζανε ότι τα σπίτια θα μας τα πάρουν οι κομουνιστές και τώρα τα παίρνουν αυτοί και δεν ανοίγει και μύτη. Τι παραπάνω δηλαδή να γίνει για να καταλάβουμε ότι δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα πλέον; Αλλά αφού δε θα πάρουν το δικό μου σπίτι (προς το παρόν) γιατί να νοιαστώ ε;

Πιτσιρίκο, θα μου πεις τώρα ότι αυτό αξίζουμε, διότι αυτή είναι η κοινωνία μας. Και εν μέρει θα συμφωνήσω, όμως όσοι αισθάνονται και σκέφτονται διαφορετικά δεν πρέπει να επιμείνουν στα πιστεύω τους μέχρι να δικαιωθούν (ή να απογοητευτούν πλήρως);

Ο τρόπος είναι το ζητούμενο.

Κατά τη γνώμη μου το ‘Podemos’ είναι ένα καλό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο θα μπορέσουμε να εκφραστούμε.

Μένει να δούμε πως θα οργανωθεί ένα αντίστοιχο κίνημα στην κοινωνία μας και από ποιους θα ξεκινήσει.

Ένα αμεσοδημοκρατικό κίνημα που θα λειτουργεί και ως τέτοιο, σε αντίθεση με όλα τα υπάρχοντα κόμματα, θα εκφράζει όσους συμμετέχουν και θα λαμβάνει αποφάσεις η βάση.

Ώστε να φτάσουμε, μία μέρα ίσως, στο όραμα του αμεσοδημοκρατικού πολιτικού συστήματος, της γνήσιας εκπροσώπησης των πολιτών, σε αντίθεση με το σημερινό αστικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα, που μόνο αντιπροσωπευτικό δεν είναι. Συμφωνείς;

Ο.Μ.

(Αγαπητέ φίλε, αν το θέλουμε πραγματικά και συνειδητά, θα γίνει. Τα σημεία που σκοντάφτει είναι η αδιαφορία της πλειοψηφίας των νέων και η έλλειψη παιδείας. Κι αν το πρώτο μπορεί να αλλάξει, το δεύτερο θέλει πολύ χρόνο και έχει άμεση σχέση με το πρώτο. Τρεις δεκαετίες αποβλάκωσης δεν ξεπερνιούνται γρήγορα. Δεν αρκεί η θέληση, χρειάζονται και τα εφόδια. Όταν οι πολίτες της άμεσης δημοκρατίας της αρχαίας Αθήνας πήγαιναν στο θέατρο, ήξεραν τον σπουδαίο συγγραφέα -Ευριπίδης, Αισχύλος, Αριστοφάνης κλπ- και όλα τα έργα του. Τα είχαν δει και είχαν άποψη. Άμεση δημοκρατία με Πάολες και λούμπεν δεν γίνεται. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.