“Σε δυο-τρία χρόνια ο Σαμαράς θα είναι πρωθυπουργός”
Γεια σου Πιτσιρίκο, ευτυχώς που υπάρχεις κι εσύ. Γενάρη (ή Φλεβάρη) του 2009, έλαβα ένα τηλεφώνημα από τον Κύπριο εργοδότη μου εκείνη την περίοδο. Αν και σε καλή θέση υπάλληλος ο ίδιος και ευκατάστατος από την οικογένεια του, είχε μάλλον ως χόμπι (το συνήθιζαν αυτό πολλοί στην Κύπρο, μέχρι το “κραχ”) να δημιουργεί μικρές επιχειρήσεις επιδιώκοντας ακόμη μεγαλύτερο εισόδημα.
Το κατάφερνε μάλιστα, σε αρκετές των περιπτώσεων ακολουθώντας την εξής τακτική: Έδινε απόλυτη ελευθερία κινήσεων και αμέριστη εμπιστοσύνη στις ικανότητες αυτών που επέλεγε για τις επιχειρήσεις του. Καμιά σχέση δηλαδή με τον τύπο του κομπλεξικού ξερόλα “αφεντικού”, που “ευδοκιμεί” διαχρονικά στη χώρα μας.
Ο Κύπριος κατέληγε συνήθως με ιδανικά πρόσωπα για τις δουλειές του, που αργά ή γρήγορα ένιωθαν από μόνοι τους το βάρος της ευθύνης της επιχείρησης και (ίσως κολακευμένοι για την εμπιστοσύνη και ελευθερία που απολάμβαναν) “τα έδιναν όλα”, όπως λέμε. Και εκείνος εισέπραττε…
Γενναιόδωρος και πρόσχαρος ως χαρακτήρας, με ιδιαίτερο χιούμορ, είχε ας πούμε ως μοναδικό εμφανές ελάττωμα μια υπερβολή στο ύφος “Λονδρέζου τζέντλεμαν” που είχε υιοθετήσει και έναν συχνό κομπασμό για τις υψηλές συγγένειες και γνωριμίες που είχε στην Κύπρο.
Αυτός ήταν και ο σκοπός του τηλεφωνήματος: “Είμαι Αθήνα, βάλε ό,τι πιο επίσημο έχεις και έλα στη Σ. κατά τις 10, θα σου γνωρίσω τον Χ.”.
Για να γίνω πιο σαφής με τα… χι και με τα σίγμα, ο Χ. ήταν ένας μηντιάρχης στην Κύπρο, με όλο το πακέτο που κουβαλάει αυτή η ιδιότητα (εφημερίδες, ραδιόφωνα, TV, περιοδικά κλπ). Έχει όμως (τουλάχιστο απ’ όσο γνωρίζω) έναν σεβασμό στη χώρα του, όχι δηλαδή σαν τους δικούς μας καναλάρχες εδώ, που τους βρίζει όλος ο κόσμος.
Η Σ. είναι ένα κυριλέ ρεμπετάδικο στο κέντρο της Αθήνας, θυμάμαι είχα παρκάρει στο παλιό χρηματιστήριο.
Ο Χ. λοιπόν τότε, είχε πριν το ρεμπετάδικο μόλις συναντήσει τον Σαμαρά και μας εκμυστηρεύθηκε στο τραπέζι πως “σε δυο-τρία χρόνια θα είναι πρωθυπουργός”.
Απορήσαμε και οι δύο αλλά μόνο εγώ εξέφρασα “πως μπορεί να γίνει αυτό;”. Ο Καραμανλής είχε τότε μόλις φρεσκοκερδίσει τις εκλογές, τίποτε δεν έδειχνε να τον κουνάει από πρωθυπουργό, τουλάχιστον μέχρι την εκλογή νέου προέδρου της δημοκρατίας, που θα γινόταν την άνοιξη του 2010.
Ούτε κάποια κοινωνική έκρηξη προμηνυόταν, αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι όλη η νεολαία έναν μήνα πριν (Δεκέμβριος 2008) ήταν στους δρόμους, έβραζε και έσπαγε. Τέτοιες “λεπτομέρειες” όμως και ανέτως διαχειρίσιμες “ασημαντότητες” (κόσμος στους δρόμους, διαμαρτυρίες, συλλαλητήρια) έχει αποδείξει η εξουσία ότι τις έχει για πρωινό, αν δεν τις κατευθύνει μάλιστα η ίδια…
Επίσης, για να μην ξεχνιόμαστε, στην… επετηρίδα της ΝΔ για αρχηγό, είχε σειρά η Ντόρα. Όλοι το πίστευαν αυτό τότε και θεωρούσαν μεγάλη έκπληξη οποιαδήποτε διαφορετική εξέλιξη.
Αυτά (περίπου) είπα λοιπόν στον ηλικιωμένο συνδαιτυμόνα και εκείνος μου απάντησε με έναν μορφασμό, κάτι σαν “τι να ξέρεις εσύ…”. Αμέσως μετά ήρθε στο τραπέζι μας η τραγουδίστρια και το αφοπλιστικά χοντρό (ίσως και προσβλητικό) “πέσιμο” που της έκανε, με έβγαλε εντελώς εκτός προηγούμενου θέματος.
Σάστισα λίγο στην αρχή, αλλά τελικά συνέχισα τη βραδιά μου, με σκέψεις απόλυτης παραδοχής εκείνου που κάποτε είπε πως όσα λεφτά κι αν έχεις, όση δύναμη και εξουσία κι αν συγκεντρώσεις, τελικά “Το Μουνί είναι το Υπέρτατο Νόμισμα” (Pussy is the Ultimate Currency).
Δεν έδωσα λοιπόν άλλη σημασία στα προηγούμενα λεγόμενα του μηντιάρχη περί μελλοντικής εξουσίας στην Ελλάδα και απόλαυσα ωραίους μεζέδες υπό τη συνοδεία ρεμπέτικου και παλιού λαϊκού τραγουδιού.
Αμέριμνος, όπως ίσως όλοι μας τότε…
Όπως καταλαβαίνεις Πιτσιρίκο, εκείνη η φράση μου έμεινε, κυρίως γιατί δεν βγήκε από “τυχαία” χείλη. Έζησα λοιπόν τις μετέπειτα εξελίξεις στην Ελλάδα υπό ένα διαφορετικό πρίσμα…
Το πρώτο “Λες;” το αναρωτήθηκα μέσα μου όταν δυο μήνες μετά από εκείνο το βράδυ άκουσα τον τότε πρωθυπουργό να δηλώνει “κουρασμένος”. Δειλά-δειλά (από τον κυρίαρχο Τύπο μάλιστα) άρχισαν να βγαίνουν δημοσιεύματα και αναλύσεις με κάποια ανησυχία για την οικονομία…
Ξαφνικά (μέσα καλοκαιριού 2009) όλοι άρχισαν να συζητάνε για την εκλογή του προέδρου το 2010 (περίπου όπως γίνεται και τώρα), αν και θα γινόταν 10 μήνες μετά.
Δεν βγαίναν τα κουκιά και ο Παπανδρέου (που είχε κερδίσει τις προηγούμενες ευρωεκλογές) πίεζε για εκλογές. Τον Σεπτέμβριο (μάλλον ξαφνικά) ο Καραμανλής προκηρύσσει βουλευτικές, ζητώντας νωπή εντολή, χωρίς όμως (τουλάχιστον κατά τη γνώμη μου) να προσπαθήσει σθεναρά να την πάρει.
Αν θυμηθείς πως διεξήχθη εκείνη η προεκλογική περίοδος, τα στελέχη της ΝΔ (ακόμη και οι πιο θερμο-μπουμπουνο-κέφαλοι από αυτούς) έβγαιναν σε συζητήσεις με πολύ ήπιο ύφος, σχεδόν υποτονικό.
Αντίθετα, το αντίπαλο στρατόπεδο κάλπαζε, με αμέριστο “σπρώξιμο” από τα ΜΜΕ. Σου δινόταν η εντύπωση πως σε εκείνον τον “αγώνα”, ο Παπανδρέου “έπαιρνε σώβρακα”, το ένιωθε ο κόσμος αυτό… Ποιος; Αυτός που μέχρι πρότινος αντιμετωπιζόταν από τη μέση κοινή γνώμη (πάντα με τη βοήθεια των μέσων) ως μάλλον “ανόητος με… επώνυμο”!
Και έφτασε λοιπόν στο πανηγυρικό 44% αν θυμάμαι καλά. Το ίδιο βράδυ των εκλογών ο Καραμανλής παραιτήθηκε και δρομολόγησε τις εξελίξεις για αλλαγή αρχηγού στη ΝΔ. Ακούγοντας εκείνες τις σε ζωντανή μετάδοση δηλώσεις θυμήθηκα και πάλι τη φράση του “παππού” στο ρεμπετάδικο:
“Ο Σαμαράς θα είναι σε δυο-τρία χρόνια πρωθυπουργός”.
Για άλλη μια φορά λοιπόν αναρωτήθηκα μέσα μου: “Λες;”. Έμενε όμως να παιχτούν δυο ακόμη Πράξεις: Τα εσωκομματικά της ΝΔ και αλλαγή εξουσίας…
Εκλογές ΝΔ λοιπόν για αρχηγό, για πρώτη φορά “από τη βάση” αν θυμάσαι. Προφανώς, γιατί σε ψηφοφορία της κοινοβουλευτικής ομάδας, η Ντόρα είχε σαφέστατο προβάδισμα. Στην αρχή μάλιστα έδειχνε πως θα κέρδιζε κι έτσι, όμως διάφορες “συμμαχίες”, κάποιες υποψηφιότητες (“Ζορό”) και σαφώς η θέση που είχαν πάρει τα κυρίαρχα ΜΜΕ σε αυτή τη “μάχη”, έγειραν την πλάστιγγα υπέρ Σαμαρά που έγινε τελικά αρχηγός της ΝΔ.
Εκεί λοιπόν είχα πάψει πια να αναρωτιέμαι. Αντιθέτως, φωναχτά μάλιστα, είπα αυτό που συνήθιζε να λέει ο παππούς μου:
“Ρε τσι κερατάδες!”…
Η συνέχεια, γνωστή: Μνημόνιο, μικρές ή μεγάλες εξεγέρσεις του κόσμου που πνίγηκαν στο καπνογόνο και τη βία, κολοτούμπες, λυσσαλέα προπαγάνδα, εκλογές, ακόμη μεγαλύτερη λύσσα και ξανά εκλογές.
Αποτέλεσμα; Εντός χρονικού πλαισίου από εκείνο το βράδυ στο ρεμπετάδικο, ο Σαμαράς είναι πρωθυπουργός. Και είναι ακόμα!
Αν σκεφτεί κάποιος “ακόμη μια θεωρία συνωμοσίας”, δεν θα τον αδικήσω. Ούτως ή άλλως, ούτε έχω ούτε είναι δυνατόν να έχω αποδείξεις. Υπό το δικό μου όμως, “υποψιασμένο” πια πρίσμα, δε μπορώ να ξεχάσω κάτι που στην τηλεοπτική βραδιά των εκλογών του 2009 είχε πει ο (μεγαλοδημοσιογράφος) Παύλος Τσίμας.
Κάνοντας κάποια αποτίμηση στη μέχρι τότε πολιτική καριέρα του Καραμανλή, στην ουσία αποχαιρετώντας τον με αρκετές δόσεις συναισθηματισμού (είναι “μανούλα” σε κάτι τέτοια ο Τσίμας), είχε πει:
“Δεν τον έχουν πάρει τα χρόνια, είναι σε ηλικία, που ποιος ξέρει; Σε 6-7 χρόνια ίσως τον δούμε και πάλι να πρωταγωνιστεί στην πολιτική σκηνή…”
Βασίλης
(Αγαπητέ Βασίλη, δεν υπάρχει καμία συνωμοσία. Ήταν λογικό η Νέα Δημοκρατία να αποκτήσει έναν πρόεδρο σαν τον Σαμαρά, ο οποίος είχε επανέλθει πρόσφατα στη Νέα Δημοκρατία και στην κυβέρνηση και ήταν “καθαρός” σε σχέση με την Ντόρα που ήταν από τα βασικά στελέχη της κυβέρνησης Καραμανλή που είχε μεγάλη ευθύνη για την χρεοκοπία της χώρας. Και επειδή η βόμβα της χρεοκοπίας έσκασε στα χέρια του Γιώργου Παπανδρέου, ήταν επίσης λογικό -σε μια χώρα που οι πολίτες ψήφιζαν επί δεκαετίες Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ σε ποσοστό πάνω από 80%- πως ο Σαμαράς θα γινόταν πρωθυπουργός. Την ανατροπή θα μπορούσαν να την κάνουν οι πολίτες στις εκλογές αλλά δεν την έκαναν. Επίσης, είναι ολοφάνερο πως ο Καραμανλής -που το παίζει τώρα Βούδας- αποτελεί εφεδρεία του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος. Πάντως, δεν έχουν σημασία τα πρόσωπα. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, το ουσιαστικό είναι πως οι Έλληνες έχουν αποδεχτεί την μοίρα τους, νιώθουν αδύναμοι να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους και περιμένουν ακόμα σωτήρες . Από εκεί αρχίζουν και εκεί τελειώνουν όλα. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.