Δε θηνγκς γουή νηντ

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, είμαι 25 χρονών και αυτή τη στιγμή είμαι στη δουλειά. Σε λίγες μέρες, θα κλείσω 3 χρόνια εδώ μέσα. Ξέρω ότι δεν πρέπει να γκρινιάζεις αν έχεις δουλειά, γιατί άλλοι δεν έχουν, άλλοι δεν πληρώνονται πια, άλλοι πεινάνε, άλλοι ψάχνουν στα σκουπίδια. Τα ξέρω όλα αυτά. Είμαι όμως αρκετά ονειροπόλα, ώστε να λυπάμαι τον εαυτό μου εδώ μέσα. Μπορώ να έχω αυτό το δικαίωμα τουλάχιστον;

Εύχομαι να ανοίξει ένα μεγάλο φερμουάρ στο ταβάνι του γραφείου, και να μπει μέσα ένα τεράστιο χέρι, το οποίο θα με πιάσει απαλά από τη μπλούζα, θα με σηκώσει και θα με βγάλει από αυτό το θλιβερό μέρος.

Εύχομαι να πέσουν οι τοίχοι, σαν τα σκηνικά του Τρούμαν Σόου, και να βγει ένας παρουσιαστής με αστεία μαλλιά και να μου πει «ΣΟΥΡΠΡΑΗΖ!! Ήταν όλα ένα κακό αστείο».

Γιατί μου φαίνεται κρίμα να έχω ήδη μπουχτίσει από τα 25 μου. Εύχομαι να είχα τα κότσια να παραιτηθώ, χωρίς να φοβάμαι για το πού θα βρω μια δουλειά, μια σπουδαία δουλειά κυρ Στέφανε, να το κάψουμε, ναι να το κάψουμε.

Αλλά αυτό θα ήταν ύβρις, ε; Να έχεις δουλειά τη σήμερον ημέρα και να την αφήσεις γιατί δεν είναι τίποτα απ’αυτά που ονειρεύεσαι;

Φαντασιώνομαι πως του χρόνου δε θα είμαι εδώ, πως θα κάνω κάτι που πραγματικά γουστάρω, χωρίς να φύγω από τη χώρα μου, που ίσως να κάνει καλό και στην ανθρωπότητα (σε αντίθεση με αυτό που κάνω τώρα), πως κάνοντας λίγη υπομονή ακόμη, όλα θα φτιάξουν, πως δε θα στεναχωριέμαι που οι φίλοι μου ξενιτεύτηκαν, που οι γονείς μου ζορίζονται να τα βγάλουν πέρα, που παίρνει η μπάλα κάθε παιδί που σπούδασε και ζορίστηκε και τώρα δεν έχει καν λεφτά να πάρει τσιγάρα.

Θυμάσαι ένα στίχο του Περιδάκου που έλεγε «Άραγε τι να φταίει τι, που ονειρευόμαστε στον ξύπνιο;»

Κι εγώ το θυμάμαι. Κάθε μέρα.

Με αγάπη,

Μ.

(Αγαπητή φίλη, υπάρχει ένα θεατρικό έργο του συγγραφέα του “Τούτσι”, στο οποίο βλέπουμε τη ζωή δυο νέων σε ένα γραφείο. Μπαίνουν στο γραφείο νέοι -γεμάτοι όνειρα και σίγουροι πως αυτή είναι μια προσωρινή δουλειά- και μέσα σε δυο ώρες είναι πια γέροι. Λίγο πριν τη σύνταξη. Δεν μπορώ να δώσω συμβουλές σε κανέναν, ούτε να του πω τι θα κάνει στη ζωή του, αλλά μην κάνετε το λάθος που έκανα εγώ, που αρνιόμουν για χρόνια την κλίση που ήξερα πως είχα, και έκανα μια δουλειά εντελώς άσχετη με εμένα. Ύβρις είναι να τρως τα νιάτα σου μέσα σε ένα γραφείο. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.