Τα ναυάγια φτιάχνουν την πυξίδα

Γεια σου Πιτσιρίκο, 4 χρόνια πριν γύρισα στην Ελλάδα. Αρχικά για λίγο, γεμάτος ιδέες και τρέλες, ύστερα από πολλά χρόνια στον Βορρά, ξέμεινα τελικά. Έφαγα πολλά σκατά, πάλεψα, δημιούργησα, ονειρεύτηκα, έπεσα και ξανασηκώθηκα άπειρες φορές. Με οικογένεια μικρασιάτες εργάτες στην Γερμανία ή μεγαλωμένοι στην Αίγυπτο, και ξάδερφο φασίστα δηλωμένο και μπάτσο.

Όταν άρχισε να σφίγγει ο κλοιός, πάντα έβρισκα τρόπους να αγκαλιάζω την ελπίδα, να δημιουργώ, να βοηθώ, να εμπνέω και να εμπνέομαι.

Κολεκτίβες, καλλιέργειες, μπάχαλα και μη βίαιες δράσεις, άπειρες συνελεύσεις, ένας ιδιαίτερα ωραίος κόσμος με όνειρα και ανησυχίες από όλες τις ηλικίες.

Μια τεράστια αντίθεση σε μια κοινωνία που φοβάται να κλέψει το Carrefour ακόμα και όταν πεινάει.

Μια κοινωνία που «ζητιανεύει» την ελευθερία της με ένα ψεύτικο δευτερόλεπτο δημοκρατίας κάθε 3-4 χρόνια.

Πορείες που ποτέ δεν κόβουν αριστερά στην Σταδίου να χέσουν στον κολωνακιότικο εσπρέσσο παρά πάνε στο ραντεβού με τα χακί ζώα. ΓΑΔΑ και κάθε μήνα στο ΑΤ.

Μια κοινωνία που την χέζουν στα μούτρα κάθε μέρα από το πρωί μέχρι τα νέα των 8 και συνεχίζει τα ίδια και τα ίδια.

Που θα ήταν χαρούμενη αν μαζί με 120 κιλά βιβλία της έδιναν δώρο το λάστιχο που μαζεύει μόνο του και 2 σίτες.

Που δεν βλέπει το μαχαίρι που καραδοκεί και σφάζει αλλά θυμάται την σπασμένη βιτρίνα.

Που κολυμπάει σε θάλασσα βαμμένη με αίμα ανθρώπων αλλά δεν γαμιέται. Ομπρελίτσα, freddo και ρακέτα.

Που κάνει το σταυρό της μέσα στο λεωφορείο όταν περνάει από εκκλησία γιατί ο αόρατος θεός της τσεκάρει όλη την ώρα.

Φίλοι που έρχονται απέξω τα τελευταία χρόνια εντυπωσιάζονται από τις πρωτοβουλίες που έχουν ξεπηδήσει και ξενερώνουν όταν τους λέω ότι είναι μια σταγόνα στον ωκεανό σε σχέση με την πραγματική έκταση του προβλήματος.

Υπάρχει τρελή πάστα ανθρώπων ακόμα και πάνω στα τσιμέντα αλλά ο φόβος και το άγνωστο, όπως και η γενική αδιαφορία δεν αφήνουν τα εγχειρήματα να γίνουν η πραγματικότητα που αξίζουν.

Έφτασε λοιπόν ο καιρός να την κάνω ξανά προς τα έξω.

Όχι φυγή από τον όποιο «πόλεμο». Αλλά γιατί μένοντας εδώ τόσο καιρό νιώθω ότι ξέχασα πόσο μεγάλος κι όμορφος είναι ο κόσμος.

Ομορφιά υπάρχει παντού αλλά χρειάζεσαι και ορίζοντα.

Χρειάζεται να δεις την καμπυλότητα της Γης μπας και ξαναθυμηθείς να αναπνέεις. Όχι μερικές στιγμές. Συνέχεια.

Χρειάζεται να κάτσεις λίγο μακριά από τον πίνακα για να καταλάβεις τι θέλει να πει ο καλλιτέχνης.

Και αν δεν νιώσεις ξένος, ακόμα και «νόμιμος» γιατί η μήτρα της μάνας σου σε έβγαλε σε αυτό το τετραγωνικό μέτρο γης και όχι στην άλλη μεριά της Μεσογείου, δεν μπορείς να καταλάβεις εύκολα ούτε το πιο απλό.

Α, ξέχασα. Και να πληρώνεσαι για την δουλειά που κάνεις. Γιατί η δουλειά από την δουλεία είναι ένας τόνος διαφορά.

Θα μου λείψουν πολλά σίγουρα. Αλλά από την άλλη, πόσες φορές έχεις την δυνατότητα να ξαναζωγραφίσεις έναν άδειο καμβά;

Έχω φάει πολλούς χειμώνες κρύο και υγρασία περιτριγυρισμένος από Βίκινγκ, οπότε αυτά για τον καιρό θα τα παλέψω.

Θα μου λείψουν οι φίλοι, τα συντρόφια, το χάος, η μάσα κι οι ρακές, οι μουσικές, τα μανιταράκια με το Κόμο και μια παραλία ή μια βουνοκορφή που την έχεις φανταστεί και δεν έχεις πάει ακόμα, και τόσα πολλά άλλα.

Και πάνω από όλα μια κοκκινομάλλα.

Να σαι καλά

Α.

(Αγαπητέ φίλε, χτες το βράδυ μια φίλη από χώρα του ευρωπαϊκού βορρά μου έλεγε πως το μεγαλύτερο δυστύχημα και η ανεπανόρθωτη ζημιά για την Ελλάδα δεν είναι η χρεοκοπία αλλά πως χάνει τους ανθρώπους της, το ανθρώπινο δυναμικό της. Μας έχουν πάρει χαμπάρι. Βέβαια, από το να χαθούν οι άνθρωποι μέσα στο ναυάγιο της χώρας -που αντιμετωπίζουμε παθητικά και μοιρολατρικά-, καλύτερα να φύγουν στο εξωτερικό να σωθούν. Ούτως ή άλλως, ο ελληνισμός γνώρισε πάντα ακμή εκτός ελληνικών συνόρων. Τα σύνορα έκαναν μεγάλο κακό στο ελληνικό πνεύμα και στα ταλέντα των Ελλήνων. Οι Έλληνες αποδίδουν καλύτερα, όταν δεν έχουν μόνο Έλληνες γύρω τους. Καλή τύχη!)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.