Αθάνατοι όλοι

The red weddingΧτες, ήμουν για πολλές ώρες στο σπίτι δυο αγαπημένων φίλων. Η παρέα ήταν εξαιρετική, το στιφάδο και η τυρόπιτα της Δ. ήταν για βραβείο, το κρασί υπέροχο, το μιλφέιγ, η τούρτα και τα σιροπιαστά με φύλλο Βηρυτού έξοχα, και τα γλυκά κουταλιού της Δ. μαγικά. Αγαπημένοι φίλοι, καλό φαγητό και κρασί είναι για μένα όλη η ζωή.

Αφού γελάσαμε μέχρι δακρύων και έγινε του μουνιού το πανηγύρι, φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση.

Κάπου εκεί μας έπιασαν τα υπαρξιακά μας.

Εγώ είπα πως δεν ξέρουμε πόσα χρόνια ζωής μας απομένουν -από την ημέρα που επέστρεψα στην Αθήνα ακούω όλο για εγκεφαλικά και καρκίνους σε νέους ανθρώπους-, οπότε να κοιτάξουμε να τα περάσουμε όμορφα, αγαπησιάρικα και ταξιδιάρικα.

Γιατί αυτός ο κόσμος αλλάζει μεν -και θα αλλάξει σίγουρα- αλλά αλλάζει πιο αργά από όσο θα επιθυμούσαμε, οπότε εμείς δεν υπάρχει περίπτωση να προλάβουμε να δούμε αυτόν τον γενναίο και όμορφο κόσμο.

Ο Δ. και η Δ. μας είπαν πως έχουν αποφασίσει να κάνουν ένα ταξίδι τον χρόνο στο εξωτερικό -εφόσον βέβαια θα έχουν την οικονομική δυνατότητα-, γιατί το μόνο, τελικά, που αξίζει σε αυτή τη ζωή είναι τα ταξίδια που έκανες και τα νέα μέρη και οι νέοι άνθρωποι που γνώρισες.

Νιώθω την ανάγκη να τα γράψω αυτά γιατί βλέπω παντού γύρω μου ανθρώπους που έχουν την εντύπωση πως είναι αθάνατοι.

Όχι παιδιά, δεν είμαστε αθάνατοι.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.