Του φοβισμένου η μάνα…

Πιτσιρίκο, καλησπέρα. Πολλοί σου γράφουν για την ελπίδα, τον φόβο και μια φίλη έγραψε για τη μητέρα της. Είπα λοιπόν, να σου γράψω μια προσωπική ιστορία περί φόβου και μητέρας.

Ο παππούς μου ήταν αριστερός. Μη φανταστείς κανένας αντάρτης με τα φυσεκλίκια χιαστί, αλλά ένας αξιαγάπητος άνθρωπος που πίστευε και πάλευε για δικαιοσύνη, δημοκρατία, ισότητα, αλληλεγγύη.

Πράγματα ας πούμε αυτονόητα, που τότε ήταν όμως ποινικό αδίκημα.

Έτσι υπέστη διώξεις, εγκλεισμούς, αποκλεισμούς (εξορίες), ότι δηλαδή έχει στο οπλοστάσιο της η εξουσία.

Έπρεπε να απομονωθεί. Δεν ήταν άνθρωπός αλλά ένας ιός που δεν έπρεπε να εξαπλωθεί στον γενικό πληθυσμό.

Έτσι, η μητέρα μου μεγάλωσε σε ένα χωριό της επαρχίας μέσα στο φόβο.

Τα Χριστούγεννα είναι η χειρότερη γιορτή της, γιατί μου λέει ότι όταν ήταν στο Δημοτικό, μοιράζανε δώρα από τη Φρειδερίκη σε όλα τα παιδιά, εκτός από 3-4 παιδιά οικογενειών αριστερών.

Καταλαβαίνεις τι σήμαινε αυτό σε ένα παιδί, και πολύ περισσότερο σε μια εποχή που το να μην έχεις απλά τίποτα ήταν κάτι.

Η δασκάλα, μου έλεγε, ερχότανε 2-3 μέρες μετά κρυφά, το βράδυ, και έδινε κάποια δώρα και σε εμάς.

«Δεν ξέρεις τι μπορούσε να πάθει, αν την πιάνανε παιδί μου.» Μετά κλαίει και φεύγει. Ποτέ δεν έχω μάθει τη συνέχεια…

Για να μη ζήσω και εγώ έτσι, μου έλεγε να μην αντιμιλώ, να είμαι ήσυχος και γενικά να μην ενοχλώ. Βέβαια από την άλλη μου έλεγε να είμαι δίκαιος, να βοηθάω τον άνθρωπο που είναι δίπλα μου και προπάντων να μην είμαι τσιγκούνης ούτε στα λεφτά, ούτε στα συναισθήματα.

Δεν καταλάβαινε ότι η δικαιοσύνη και η αλληλεγγύη που μου μάθαινε ακύρωναν την όποια προσπάθεια της να με νουθετήσει…

Παρεμπιπτόντως, όταν ήρθα στην Αθήνα να σπουδάσω και βρήκα χρόνο για να διαβάσω βιβλία και να ασχοληθώ με μουσική κατάλαβα ότι η μάνα μου με μεγάλωσε με τραγούδια του Μαρκόπουλου, του Χατζιδάκι, του Θεοδωράκη, με στίχους του Ρίτσου και του Λειβαδίτη.

Η μάνα μου, η μοδίστρα, που δεν τελείωσε ποτέ το δημοτικό.

Να ξέρες πόσο δίκιο έχεις πιτσιρίκο όταν γράφεις ότι το χειρότερο πράγμα που έκανε η Χούντα ήταν να σταματήσει αυτή την πολιτιστική κοσμογονία της δεκαετίας του ’60.

Η αγαπημένη της έκφραση είναι: «Του φοβισμένου η μάνα δεν έκλαψε ποτέ».

Είτε σε κατάληψη στο σχολείο πήγαινα, ή για μπάνιο στη θάλασσα, άκουγα από πίσω «Του φοβισμένου η μάνα…»

Και ήρθε το 2010, και αρχίσανε οι γενικές απεργίες, οι διαδηλώσεις, οι πλατείες κτλ.

Κάθε φορά με έπαιρνε τηλέφωνο:

-Πού είσαι Δημήτρη;

-Σπίτι μάνα.. (ακουγότανε από πίσω δακρυγόνα, φωνές…)

-Σπίτι ε; (και μετά σιωπή)

Πρόσφατα, στη γενική απεργία του Νοεμβρίου, απήργησα αλλά δεν κατέβηκα στην πορεία γιατί είχα την κόρη μου άρρωστη (είναι 18 μηνών). Χτυπάει το τηλέφωνο στο σπίτι:

-Καλά, σπίτι είσαι Δημήτρη;;;;;

– Ναι, ρε μάνα, σπίτι.

– Τι να σου πω παιδάκι μου…(και μετά σιωπή)

Πάω δεν πάω στην πορεία, χαμένος από χέρι είμαι με τη μάνα μου…

Και φτάσανε τα Χριστούγεννα, και πήγα στους γονείς μου, στην επαρχία.

Άκουσα πάλι για το Δημοτικό, τη Φρειδερίκη, τη δασκάλα κτλ

Καθόμαστε το βράδυ στο σαλόνι, τρεις φίλοι πίνουμε τσίπουρο και συζητάμε περί Σύριζα, Χρέους, φόβου, τα γνωστά δηλαδή. Και μπαίνει η μάνα μου μέσα και λέει (μάντεψε):

-Του φοβισμένου η μάνα δεν έκλαψε ποτέ παιδί μου…

-Ο γενναίος της λέω, πεθαίνει μια φορά, ο φοβισμένος πεθαίνει κάθε μέρα.

Γύρισε, χαμογέλασε, μας φίλησε όλους σταυρωτά και μας λέει:

-Συνεχίστε, πάω να σας φτιάξω και κάτι μη σας πειράξει το τσίπουρο.

Χαμογελάσαμε και συνεχίσαμε.

Μήτσος

(Αγαπητέ Μήτσο, η Ελληνίδα μάνα είναι μια άλλη ιστορία. Και οι Ελληνίδες μάνες δεν έχουν αντιληφθεί ακόμα πως μπορούν να κάνουν κυβέρνηση. Βέβαια, οι Ελληνίδες μάνες είναι κυβέρνηση. Πάντα. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.