Για τον ρατσισμό στα γήπεδα
Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού, ένιωσα την ανάγκη να μιλήσω για το φαινόμενο, όπως αυτό έχει εισχωρήσει στο χώρο που αγαπάω, τον αθλητισμό και τα γήπεδα.
Σκεπτόμενη τις σχετικές εμπειρίες που έχω βιώσει, παρακολουθώντας από κοντά εδώ και πολλά χρόνια τον αγαπημένο μου σύλλογο, συνειδητοποιώ πως η οργή και η ντροπή μου ήταν πάντα μεγαλύτερη όταν οι ρατσιστικές πράξεις προέρχονταν από οπαδούς της δικής μου ομάδας.
Για κάποιο λόγο ένιωθα ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη απέναντι στα θύματα, ένοχη που δεν είχα τη δύναμη να σταματήσω τις επιθέσεις, να βρίσω τους θύτες ή με ένα μαγικό ραβδάκι να γυρίσω το χρόνο πίσω, πριν ακόμα εκδηλωθούν.
Θυμάμαι τον εαυτό μου να θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί κάθε φορά που μερίδα “φιλάθλων” έκανε ήχους μαϊμούς ή ξεστόμιζε ρατσιστικές εκφράσεις εναντίον των έγχρωμων αντιπάλων που είχαν βάλει στο στόχο (αργότερα οι υπάνθρωποι άρχισαν να πετάνε και μπανάνες σε αυτούς που θεωρούσαν κατώτερους), συνήθως επειδή τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν ή χειρότερα ακόμα, γιατί απλώς υπήρχαν.
Ήθελα να κατέβω στο παρκέ και να τους πω “δεν μας αντιπροσωπεύουν αυτοί, δεν είμαστε όλοι έτσι, μη σε λυγίσουν”.
Όταν ήμουν μικρότερη, μου φαινόταν απίστευτα παράλογο, από τη στιγμή που και στην ομάδα τους, στην ομάδα μου, αγωνίζονταν παίκτες διαφορετικών φυλών και χρώματος.
Αναρωτιόμουν πώς να αισθάνονταν εκείνοι αυτές τις στιγμές. Όταν μεγάλωσα, κατάλαβα πως στο ρατσισμό δεν υπάρχει λογική. Μόνο μίσος και ηλιθιότητα.
Είδα πρόσφατα το «Red Hulk», μια ταινία μικρού μήκους με κεντρικό θέμα την ένταξη ενός νέου ανθρώπου στη Χρυσή Αυγή, το ρατσισμό και την άμεση σύνδεση που πλέον έχουν τα φασιστικά-νεοναζί στοιχεία με τον αθλητισμό και τους συνδέσμους οπαδών (προφανώς και όχι όλους).
Στη συζήτηση που ακολούθησε την προβολή, η νεαρή σκηνοθέτης μας είπε πως κατά την έρευνα που προηγήθηκε των γυρισμάτων από την ίδια και τους συνεργάτες της, η πλειοψηφία των συνδέσμων οπαδών με τους οποίους επικοινώνησαν αρνήθηκαν να συνεργαστούν και να τους βοηθήσουν, κάτι που νομίζω λέει πολλά.
Η ευαισθησία και η μηδενική ανοχή που δείχνει η UEFA (η Ευρωλίγκα δεν έχει ακόμα αντιμετωπίσει τόσο ακραία φαινόμενα και δεν έχει δοκιμαστεί), με την άμεση επιβολή ποινών και την ευαισθητοποίηση του κόσμου μέσω διαφημιστικών εκστρατειών κατά του ρατσισμού και των πάσης φύσεως διακρίσεων, είναι μεν παρήγορη αλλά δε λύνει το πρόβλημα, καθώς δεν το χτυπάει στη ρίζα του.
Τα (έστω και τσουχτερά) πρόστιμα και τα κεκλεισμένων των θυρών παιχνίδια δεν αλλάζουν νοοτροπία στους ανεγκέφαλους.
Το φαινόμενο του ρατσισμού είναι βαθιά κοινωνικό και αυτό το ρόλο πρέπει να τον αναλάβει αρχικά η οικογένεια με τη σωστή διαπαιδαγώγηση και σε ευρύτερη κλίμακα το κράτος, αναβαθμίζοντας την Παιδεία, ενημερώνοντας τους πολίτες, εξαλείφοντας την κοινωνική αδικία και νομοθετώντας καίρια για την πρόληψη και καταπολέμησή του.
Μέχρι τότε, θα εύχομαι να λείπω από το γήπεδο κάτι τέτοιες στιγμές…
Δέσποινα
(Αγαπητή Δέσποινα, χωρίς να θέλω να τα ισοπεδώσω όλα, θεωρώ πως οι σύνδεσμοι των ομάδων είναι φασιστικοί και ρατσιστικοί. Σταμάτησα να πηγαίνω στο γήπεδο, όταν συνειδητοποίησα πως αφενός οι καθυστερημένοι στις κερκίδες ήταν οι κυρίαρχοι, και πως αφετέρου οι πρόεδροι των ομάδων -και της δικής μου- έχουν να κάνουν με τον υπόκοσμο και τη μαφία. Απορώ με αυτούς που πηγαίνουν ακόμα στα γήπεδα, και απορώ διπλά με αυτούς που παίρνουν μαζί τους και τα παιδιά τους. Από τη μια να πηγαίνεις το παιδί σου στο γήπεδο με τους καμένους χουλιγκάνους, και από την άλλη να ανησυχείς για την διαπαιδαγώγησή του και τον κόσμο στον οποίο θα ζήσει. Τι να πω; Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.