Μαύρος ήλιος

Καλησπέρα πιτσιρίκο. Ελπίζω να είσαι καλά.
Με αφορμή τη σημερινή είδηση, σκέφτομαι την απέραντη μοναξιά που νιώθουν οι άνθρωποι. Νιώθω πολύ άσχημα για ό,τι έγινε εκεί στα Γιάννενα. Έχοντας στο νου το Βαγγέλη Γιακουμάκη, σκέφτομαι όσους καταβάλλονται από αυτή τη μοναξιά, αλλά και όσους έφυγαν εξαιτίας της.

Θέλω να γράψω κάτι για σένα… Αλλά θα καταλήξει να είναι κάτι για μένα. Οπότε θα σε σκεφτώ…αλλά δε θα γράψω σήμερα τίποτα για σένα.

Γιατί εγώ ζω και αναπνέω…
Ενώ εσύ όχι.

Γιατί εγώ έμαθα να συμβιβάζομαι και να αδιαφορώ…
Ενώ εσύ όχι…

Γιατί είμαι μέρος ακόμα αυτού του «μαγικού» νησιού, αυτής της κοινωνίας…
Ενώ εσύ όχι…

Κι όμως, θα ήθελα να υπήρχες ακόμα.
Θα ήθελα να ζούσες…

Δε με νοιάζει η δήθεν ευαισθητοποίηση κατά του bullying.

Δε με νοιάζει η κριτική στην παιδεία ή στην έλλειψή της στην Κρήτη (ή και οπουδήποτε)
Τα όπλα, το αλκοόλ, το ψευτονταηλίκι, τα ναρκωτικά, η φαινομενική αξία της τιμής…

Θα ήθελα να ζούσες…

Θα ήθελα να έπιανες τη ζωή (και όποιον άλλον ήθελες) από τα μαλλιά και να έλεγες:

«Θα ζήσω. Δεν είμαι σαν τους άλλους. Αλλά θα ζήσω. Αγαπώ τον εαυτό μου και τη διαφορετικότητά μου.»

Η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας. Χάνεις, κερδίζεις, τραυματίζεσαι, σηκώνεσαι.

Γιατί; Γιατί στο απόλυτο του θανάτου;

Γεωργία

(Αγαπητή Γεωργία, ίσως επειδή, όπως λέει ένα όμορφο λαϊκό τραγούδι «τον καημό του αλλουνού ποιος τον εννοεί;». Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.