Περί φοβισμένων ο λόγος

Πιτσιρίκο γεια σας.
Χρειάστηκα να γράψω αυτές τις σκέψεις με αφορμή τον χαμένο Βαγγέλη, την επιστολή Ακρίτα περί υψηλόβαθμων προστατών αξιωματούχων και των λοιπών σχολιασμών που διαβάζω τις τελευταίες ώρες. Με αφορμή τον φόβο που πλανάται.

Πολλοί είναι αυτοί που δεν μιλάνε για το θέμα εδώ στην Κρήτη, πιτσιρίκο. Που νιώθουν ένοχοι. Που φοβούνται. Που σκέφτονται μην μπλέξουν. Υπάρχουν πολλοί συγγενείς. Συγγενείς και χωριανοί.

Υπάρχουν οι γονείς. Γονείς αγχωμένοι αλλά και γονείς γεμάτοι τύψεις. Γονείς που θα κάνουν τα πάντα να προστατευθεί το όνομα και η υπόληψη. Αρκεί να μην μιλάει κανείς.

Και οι δάσκαλοι στα Γιάννενα. Ούτε αυτοί ήξεραν τίποτα. Ούτε είδαν, ούτε ακούστηκε κάτι. Ο διευθυντής στα Γιάννενα, πιτσιρίκο, από τις πρώτες κιόλας μέρες βγήκε και είπε με τι χαρά περιμένει να αγκαλιάσει τον Βαγγέλη πάλι. Αλλά μέχρι σήμερα δεν είχε ακούσει τίποτα ο διευθυντής.

Είναι και πολλοί εκπαιδευτικοί στο πλευρό αυτών των εκπαιδευτικών, όμως. Που σκέφτονται ότι αν και αποκλείεται τόσους μήνες, να μην είχαν ακούσει τίποτα ο διευθυντής και οι υπόλοιποι εκπαιδευτικοί σχετικά με τα τραγούδια του τζουκ μποξ, από την άλλη μεριά δεν καλύπτονται θεσμικά να μιλήσουν και να καταγγείλουν. Διότι φταίνε οι θεσμοί. Διότι οι νόμοι δεν τους καλύπτουν. Άσε που μπορεί να σέρνονται σε τίποτα δικαστήρια από κανένα τσακάλι δικηγόρο του κάθε γονέα. Και που να μπλέκεις. Άρα καλά έκαναν και δεν άκουσαν τίποτα.

Υπάρχουν όμως και κάποιοι λίγοι που έχουν άλλη άποψη για τους εκπαιδευτικούς.

Η στάση εκείνη του εκπαιδευτικού που ζει με τα παιδιά, που τα έχει φίλους του, που τον κάνουν παρέα, που τον εμπιστεύονται και τα εμπιστεύεται. Εκείνου που θα τα αγγίξει στη ψυχή τους και θα τα κάνει να νιώσουν πλάι πλάι μαζί του. Όταν προκύψει κάτι τέτοιο, είναι σίγουρο πως και τα πιο σκληρά μυλοποταμάκια θα ντρέπονται να στέκονται μπροστά του όταν παραβιάζονται οι κανόνες που έχουν οριστεί.

Και πρέπει να είμαστε βέβαιοι ότι οποιοδήποτε παιδί, έφηβος ή εικοσάχρονος, γνωρίζει πολύ καλά να αντιληφθεί, πόσο άσχημο είναι να βασανίζει την ψυχή ενός συνάνθρωπου του. Αρκεί ο σωστός τρόπος να του το δώσεις να το καταλάβει. Και όχι μόνο να σταματήσει να συμπεριφέρεται ανάρμοστα αλλά και να γίνει υπόδειγμα αξιοπρεπούς ανθρώπου μετά. Και για όλη του τη ζωή.

Επίσης, πρέπει να είμαστε βέβαιοι ότι ο κάθε άνθρωπος, όσο «βοσκός» κι αν είναι, όταν αντιλαμβάνεται μια ποιοτική αλλαγή σε κάποιο άλλο, αγαπημένο του πρόσωπο και δη του παιδιού του, αγαπάει αυτή την αλλαγή και το περιβάλλον που του την πρόσφερε, έχοντας και λίγες τύψεις για αυτό που ο ίδιος δεν κατάφερε. Αρκεί πάλι να βρεθεί ο κατάλληλος τρόπος.

Αλλά για να βρεθεί τρόπος, χρειάζονται πολλά πράγματα, πιτσιρίκο. Που δεν λέγονται σε λίγες μόνο αράδες. Επιγραμματικά, όμως, είναι η θέληση. Είναι ο χρόνος. Είναι η υπομονή. Είναι η ενσυναίσθηση. Είναι η τακτική. Είναι η αποφασιστικότητα. Ο τσαμπουκάς. Αλλά και η αγάπη. Η αγάπη για τον εαυτό μας, αρχικά, η αγάπη για τους μαθητές μας, για τη δουλεία μας και για τον κόσμο γύρω μας. Αυτά.

Σας χαιρετώ πιτσιρίκο.

Κώστας

Ρέθυμνο

Υ.Γ. Καλός ο Μπαρουφάκης, ο Σόιμπλε και ο Ντράγκι. Αλλά είναι και όλα τα άλλα που ξεχάσαμε πιτσιρίκο.

(Αγαπητέ φίλε, δεν μπορώ να κάνω εικασίες για ένα θέμα που δεν γνωρίζω γιατί στο τέλος θα καταλήξω να κάνω αυτά που κοροϊδεύω. Αυτά που έχω διαβάσει για αυτή την υπόθεση είναι αφηρημένα και δεν με οδηγούν σε κάποιο συμπέρασμα. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, χρειάζεται μόνο μια ομάδα καλά εκπαιδευμένων αστυνομικών, και η υπόθεση θα διαλευκανθεί αμέσως. Όλα τα άλλα είναι φιλολογία. Για τα υπόλοιπα που αναφέρετε, ζούμε σε έναν κόσμο που ο καθένας μας είναι μόνος του. Και χρειάζεται τύχη. Αυτό δεν μας το έκρυψε κανείς. Ούτε ζητήσαμε κάτι άλλο, ως κοινωνία. Συνήθως, ζητάμε μόνο όταν κινδυνεύουμε εμείς ή κάποιος δικός μας. Ελπίζω αυτός ο άνθρωπος να είναι καλά. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.