Αραράτ

Καλησπέρα πιτσιρίκο
Θα ασχοληθώ με κάτι που δεν είναι στην επικαιρότητα. Αυτές τις ημέρες συμπληρώνονται 100 χρόνια από την Γενοκτονία των Αρμενίων.

Διάβασα αρκετά συγγράμματα τον τελευταίο καιρό σχετικά με αυτό το θέμα. Δεν σου κρύβω την μεγάλη έκπληξη και τον θαυμασμό που ένιωσα για τους Αρμένιους και εξηγούμαι.

Η Αρμενία, τρία εκατομμύρια πληθυσμός, ως χώρα βρίσκεται ανάμεσα σε δύο Τουρκικά κράτη, την Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν, νότια έχει το Ιράν και βόρεια την Γεωργία. Επίσης, δεν έχει διέξοδο στη θάλασσα.

Δεν περνάνε 20 χρόνια από την ανεξαρτητοποίησή της, θυμίζω λίγα χρόνια μετά την εξόντωση από τους Τούρκους του 50% με 70% τοις εκατό των Αρμενίων που ζούσαν στην Μικρά Ασία, περίπου 1.5 εκατομμύριο, η χώρα χάνει την ανεξαρτησία της και σοβιετοποιείται μέχρι το 1989.

Από το 1989 έως το 1994, πολεμάει με το Αζερμπαϊτζάν για την περιοχή Ναγκόρνο – Καραμπάχ, περιοχή με συμπαγή και σε μεγάλη πλειοψηφία αρμενικό πληθυσμό, που ο Στάλιν είχε παραχωρήσει στο Αζερμπαϊτζάν στα πλαίσια της πολιτικής διαίρει και βασίλευε.

Το πόλεμο τον κερδίζει αλλά ποτέ δεν της επιδικάζεται η περιοχή, τα συμφέροντα είναι άλλα βλέπεις.

Από εκείνη την εποχή, η χώρα αυτή έχει τελωνειακό εμπάργκο από την Τουρκία και τους Αζέρους, νότια βρίσκεται ένα, όχι και πολύ κοσμοπολίτικο, θρησκευτικό καθεστώς και βόρεια όχι και η πιο προηγμένη χώρα του κόσμου.

Και όμως, αυτή η μικρή χώρα πάρα τα μύρια όσα τράβηξε μπόρεσε να κρατήσει ζωντανή την μνήμη του δικού της Ολοκαυτώματος.

Παρά την κυρίαρχη θέση της Τουρκίας στην διεθνή πολιτική σκηνή, παρά την σοβιετοποίηση, παρά τον οικονομικό και γεωγραφικό αποκλεισμό, παρά τα στραβά μάτια του Δυτικού κόσμου, αγωνίστηκε για να αποκατασταθεί η Δικαιοσύνη.

Αντιστάθηκε στην εύκολη λύση της συμπόρευσης με τον ισχυρό. Απαίτησε τα δικά της δίκαια. Από ό,τι φαίνεται, ο αγώνας τους αρχίζει και αποδίδει καρπούς.

Φυσικά, η σύγκριση με την στάση την Ελλαδίτικης κοινωνίας είναι ντροπιαστική, για εμάς. Οι πρόσφυγες θεωρούνταν ότι περίπου και οι τωρινοί μετανάστες. Η κοινωνία έκρυβε το κεφάλι της στην άμμο και η πολιτεία ποτέ δεν απαίτησε να αποδοθεί Δικαιοσύνη.

Αν δεν υπήρχαν οι πολιτιστικοί σύλλογοι των προσφύγων, το όλο θέμα θα είχε θαφτεί. Και μιλάμε για ένα εκατομμύριο νεκρούς Έλληνες και 1.5 εκατομμύρια πρόσφυγες.

Κώστας

Υ.Γ. Στη θέση του παραδείγματος των Ελλήνων προσφύγων μπορούμε να βάλουμε δεκάδες άλλα από την σύγχρονη Ελληνική Ιστορία. Η στάση της πολιτείας και της κοινωνίας μας παραμένει, συνήθως, το ίδιο θλιβερή.

(Αγαπητέ φίλε, η γενοκτονία των Αρμενίων από τους Τούρκους προετοίμασε την γενοκτονία των Εβραίων από τους Γερμανούς. Έχει πέσει πολλή γενοκτονία σε αυτό τον πλανήτη, αν και την γενοκτονία των Ινδιάνων κανείς δεν την αποκαλεί «γενοκτονία». Οι Αρμένιοι είναι άξιοι άνθρωποι και η Αρμενία εκμεταλλεύεται με τον καλύτερο τρόπο την ισχυρή παροικία Αρμενίων στις ΗΠΑ αλλά και σε άλλες χώρες. Επίσης, οι Αρμένιοι πρέπει να είναι ο μοναδικός λαός που δεν θεωρείται ξένος στην Ελλάδα. Κανείς δεν ξεχώρισε ποτέ τους Αρμένιους από τους Έλληνες, και αυτό μάλλον οφείλεται στα κοινά βάσανα των δυο λαών αλλά και στην κοινή θρησκεία. Η Τουρκία θα αναγκαστεί να αναγνωρίσει την γενοκτονία των Αρμενίων, αφενός γιατί είναι η πραγματικότητα και αφετέρου γιατί την αναγνωρίζουν πια η μια χώρα μετά την άλλη. Σήμερα, 24 Απριλίου, είναι ημέρα μνήμης για τους Αρμένιους, γιατί σαν σήμερα ξεκίνησαν οι διωγμοί τους από τους Τούρκους στην Κωνσταντινούπολη. Με παππού και γιαγιά πρόσφυγες από την Μικρά Ασία, ξέρω καλά πως η μόνη μας περιουσία είναι η Μνήμη. Αυτό το ξέρουν ακόμα καλύτερα οι Αρμένιοι. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.