Καλή τους τύχη

Πιτσιρίκο καλησπέρα,
Περάσαμε το Πάσχα στο «γυναικοχώρι» στη Λέσβο – μία βδομάδα χωρίς πρόσβαση σε internet, τηλεόραση, εφημερίδες, ειδήσεις και σήμερα επιστρέψαμε με το πλοίο.

Μεγάλο ταξίδι, καθώς ξεκινήσαμε από το λιμάνι της Μυτιλήνης στις έξι το πρωί, φτάνοντας μέσω Χίου και Σάμου στον Πειραιά περίπου στις οκτώ το βράδυ .

Μαζί μας ταξίδευαν περίπου 400 μετανάστες, οι περισσότεροι από την Συρία. Ανάμεσά τους κάποιες οικογένειες με μικρά παιδιά αλλά, κυρίως, νέοι άνθρωποι 18-30 ετών, όλοι με μοναδική αποσκευή ένα σακίδιο πλάτης, λες και πήγαιναν μονοήμερη εκδρομή.

Στην αρχή, το προσωπικό του πλοίου τους αντιμετώπισε με κάποια καχυποψία, σε στυλ «όχι στα σαλόνια -μόνο στο κατάστρωμα», αλλά γρήγορα – πριν καν φτάσουμε στην Χίο (περίπου 2 ½ ώρες από την αναχώρηση μας από Μυτιλήνη)- το μόνο που μπορούσε να τους ξεχωρίσει από τους «γηγενείς» ήταν οι μεγάλες παρέες που είχαν δημιουργήσει μεταξύ τους.

Σχεδόν όλοι είχαν κινητά τελευταίας τεχνολογίας –διάβασα μάλιστα ότι κάποιοι λιμενικοί (;) στην Λέσβο τους έκλεψαν τα i pad και τα ακριβά κινητά τους–, φόραγαν επώνυμα jeans , μπλουζάκια και μπουφάν.

Πιθανά στη χώρα τους να ήταν μέσης ή εύπορης τάξη -άλλωστε από ότι λένε ένα τέτοιο ταξίδι κοστίζει 5-10 χιλιάδες ευρώ κατ’ άτομο- και ξαφνικά να είδαν την ζωή τους να αλλάζει σε μία νύχτα.

Όμως όλοι –μα όλοι- καθώς πλησιάζαμε τον Πειραιά, είχαν την ελπίδα στο βλέμμα τους, την ελπίδα του ανθρώπου που σώθηκε, την ζωντάνια του ανθρώπου που κάνει μια καινούργια αρχή, που περιμένει αύριο να ξημερώσει μια καλύτερη μέρα.

Και να φωτογραφίες μεταξύ τους, και να ανταλλαγές τηλεφώνων και τραγούδια· ναι λίγο πριν μπούμε στο λιμάνι, η ελπίδα και η ανακούφισή τους έγινε τραγούδι.

Το πλέον πιθανό είναι ότι σήμερα το βράδυ, και κατά πάσα πιθανότητα τα επόμενα 180 βράδια και μέχρι να λήξουν τα χαρτιά τους, θα ανακαλύψουν –καθώς θα κοιμηθούν στα παγκάκια της Αθήνας του δήμαρχου Καμίνη– το άγριο πρόσωπο της ευρωπαϊκής σωτηρίας τους.

Αυτοί στα παγκάκια μιας άγνωστης πόλης, εγώ στο σπίτι μου αγκαλιά με την 9χρονη κόρη μου παγωμένος από φόβο για το πότε έρχεται η σειρά μου!

Καλή τους τύχη

Α.

(Αγαπητέ φίλε, τα τελευταία τρία χρόνια βλέπουμε στα δελτία ειδήσεων τις βαρβαρότητες του εμφυλίου πολέμου στη Συρία και τις ανατριχιαστικές πράξεις των τζιχαντιστών. Αυτό που δεν βλέπουμε είναι τι συμβαίνει στους απλούς καθημερινούς Σύρους, οι οποίοι είναι η μεγάλη πλειοψηφία. Βλέπουμε το δεκάχρονο παιδί που ο άθλιος πατέρας του του βάζει στο χέρι ένα όπλο για να σκοτώσει έναν αιχμάλωτο αλλά δεν βλέπουμε τα εκατομμύρια άλλα παιδιά της Συρίας, για τα οποία οι γονείς τους επιθυμούν ειρήνη, ασφάλεια και πρόοδο. Η μόνη επιλογή αυτών των γονιών να σώσουν τα παιδιά τους είναι να φύγουν. Τα παγκάκια της Αθήνας -και όποιας άλλης πόλης- είναι παράδεισος μπροστά στον θάνατο. Η Συρία είναι σήμερα μια κόλαση και οι απλοί άνθρωποι προσπαθούν να σωθούν. Η διεθνής κοινότητα απέτυχε στη Συρία, όπως απέτυχε στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Λιβύη και αλλού. Οι σημερινοί Σύροι παίρνουν τον δρόμο της προσφυγιάς, όπως τον πήραν στο παρελθόν και εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες. Καλή τους τύχη, και καλή τύχη και σε εμάς, ώστε να μπορέσουμε να τους βοηθήσουμε. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.