Του Αγίου Γεωργίου

Καλησπέρα πιτσιρίκο.
Πρέπει να ήταν 23 Απριλίου του 1992 -μπορεί και του 1993-, και, επειδή ο μικρός μου γιος ήταν μωρό, μείναμε Αθήνα για Πάσχα και ανηφορίσαμε εκείνη την ημέρα για τον Άι-Γιώργη στον Λυκαβηττό.

Εκεί, στην εκκλησία, είδαμε με έκπληξη κάποιες οικογένειες Αραβόφωνων να εκκλησιάζονται και να προσκυνάνε. Μας έκανε εντύπωση. Περνώντας η ώρα, μαζεύτηκε μεγάλο αραβόφωνο πλήθος και άρχισε να στήνει κανονικό πανηγύρι με φαγητά και χορούς κυκλικούς που θύμιζαν τους ποντιακούς.

Χαζεύαμε έκπληκτοι εγώ, ο άντρας μου και τα μικρά -τότε- παιδιά μου αυτούς τους παράξενους χριστιανούς, διαφορετικοί εμείς, σαν την μύγα μες στο γάλα.

Μας πλησίασαν και μας έπιασαν κουβέντα- στα ελληνικά- δύο άντρες πατέρας(γύρω στα 45) και γιος(23-24), μας είπαν ότι αυτοί που βλέπαμε ήταν πρόσφυγες από το Ιράκ, χριστιανοί οι περισσότεροι, άνθρωποι πολύ ευκατάστατοι παλαιότερα με δύο και τρία αυτοκίνητα ανά οικογένεια που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την χώρα τους, και ειλικρινά δεν ξέρω γιατί έφυγαν τότε μετά τον πρώτο πόλεμο του κόλπου.

Ξαφνικά διαπιστώνω πως οι άνθρωποι αυτοί μιλούσαν τα ελληνικά χωρίς την βαριά αραβική προφορά που συναντάμε σε άραβες που ζουν για ακόμα και για δεκαετίες στην Ελλάδα.

Τότε μου απάντησε ότι ήταν Ασσύριοι -ή αραμαικής καταγωγής- δεν θυμάμαι καλά.

Τότε συνέβη κάτι που με συγκλόνισε. Ο νεαρός άντρας σήκωσε το πουκάμισό του και μου έδειξε ένα τατουάζ (τότε τα τατουάζ δεν ήταν μόδα) λίγο πιο πάνω από τον καρπό του σε αραβική γραφή.

Αυτό, μου εξήγησε, λέει ότι είμαι χριστιανός ορθόδοξος, και κάποιοι, βλέποντάς το, θα μπορούσαν και να με δολοφονήσουν γι αυτό. Αλλά εγώ το έκανα.

Έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια. Η μοίρα των Αράβων χριστιανών είναι πλέον μαχαίρι.

Δεν είμαι καθόλου θρησκευόμενο άτομο αλλά αναλογίζομαι πως δεν έχω ακούσει από την επίσημη εκκλησία κανέναν λόγο συμπαράστασης -και πολύ περισσότερο πράξεις- για τους πάνω από 2.000.000 χριστιανούς Ρουμ Ορθοντόξ της Συρίας και για τους χριστιανούς στο Ιράκ.

Λ.

(Αγαπητή φίλη, ίσως δεν γνωρίζετε πως ο Άγιος Γεώργιος είναι κοινός άγιος χριστιανών και μουσουλμάνων. Δηλαδή, λατρεύεται και από τους χριστιανούς και από τους μουσουλμάνους. Οι μουσουλμάνοι πηγαίνουν στις χριστιανικές εκκλησίες για να τιμήσουν τον Άγιο Γεώργιο. Αυτό συμβαίνει εδώ και πολλούς αιώνες. Μάλλον οι μουσουλμάνοι λατρεύουν τον Άγιο Γεώργιο επειδή είναι άγιος-μαχητής (ήταν αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού), ενώ είναι χαρακτηριστικό πως τα μοναστήρια του Αγίου Γεωργίου στη Μέση Ανατολή διασώζονται, αφού δεν τα γκρέμισαν. Δυστυχώς, σήμερα το μαχαίρι δεν είναι μόνο η μοίρα των χριστιανών στις αραβικές χώρες αλλά και των μουσουλμάνων. Οι τζιχαντιστές δεν ξεχωρίζουν χριστιανούς και μουσουλμάνους. Άλλωστε, αυτός ο πόλεμος -όπως και κανένας άλλος- δεν είναι θρησκευτικός. Αν ήταν θρησκευτικός, οι τζιχαντιστές δεν θα έκαναν επίθεση στους Κούρδους. Ούτε οι “χριστιανικές” χώρες θα έδειχναν τέτοια αδιαφορία για τους χριστιανούς της Μέσης Ανατολής. Να σας θυμίσω πως, όταν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους επιτέθηκαν στο Ιράκ -και ο Τζορτζ Μπους έκανε λόγο για “σταυροφορία”-, ήξεραν πως οι χριστιανικοί πληθυσμοί του Ιράκ θα υποφέρουν και θα μαρτυρήσουν. Μην περιμένετε τίποτα από την επίσημη Εκκλησία. Η Εκκλησία δεν έχει λόγο ύπαρξης πια. Ο χριστιανισμός έχει ηττηθεί κατά κράτος από τον καπιταλισμό, και είναι πια μόνο μια επιχείρηση. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.