Η μύγα

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, διάβασα το κείμενο με τον τίτλο “300 ευρώ” (επίτηδες το γράφω με νούμερο) και πολύ συγκινήθηκα. Κυρίως για τη στροφή του Κάλβου στο τέλος. Είναι ο αγαπημένος μου. Γιατί δεν κλαίγεται. Και είναι περήφανος και αξιοπρεπής. Και “Δεν τον θαμβώνει πάθος κανένα· αυτός την λύραν κτυπάει,
και ολόρθος στέκεται σιμά εις του μνήματός του τ’ ανοικτόν στόμα.” (Αι ευχαί)

Σου στέλνω έναν εξαιρετικό μονόλογο, που δίνει ίσως μια εξήγηση για το τι έχουμε πάθει και γιατί “φοβόμαστε” την ελευθερία.

Το έχει γράψει ο Paul Emond, Βρυξελιώτης συγγραφέας, γεννημένος το 1944.

Ο τίτλος είναι “Η Μύγα”. Κάνε το ό,τι θέλεις.

“Λίγα δεύτερα πριν, αυτή η μύγα πετούσε ελεύθερη. Όμως απαλά, σχεδόν φιλικά, ορίστε να, το χέρι που την αιχμαλώτισε.

Αν ήσασταν εσείς, κυρίες μου και κύριοι, στη θέση της μύγας κλεισμένοι σε κάποιο χέρι τι θα νιώθατε;

Ασφυξία; Περιορισμό; Ανελευθερία; Ό,τι και να διαλέξετε, σωστό θα είναι.

Αρκεί να σφίξω τα δάχτυλά μου, κι η μύγα θα λιώσει.

Όσο περιμένω όμως, στο χέρι μου βασιλεύει μια ζέστη από τις πιο ευχάριστες.

Είναι τόσο ευχάριστη που ακόμα κι η μύγα η κατεργάρα, αργά, χαζά, ηδονικά σχεδόν αρχίζει να γουργουρίζει.

Είναι φορές, σπάνιες δε λέω, που ανοίγω το χέρι μου. Για μια στιγμή, μια τόσο δα στιγμή. Έτσι, για να γλιστρήσω μέσα λίγη ζάχαρη.

Αυτό θα πει μεγαλοψυχία, κυρίες μου και κύριοι, ξέρω ξέρω.

Καμιά φορά η μύγα ονειρεύεται ότι πετά ακόμα. Ότι δεν υπάρχει χέρι παρά μόνο αέρας και ελευθερία. Ονειρεύεται χαρούμενα ότι πετά χαρούμενα.

Άλλοτε πάλι, στο λόγο μου, ανοίγω το χέρι μου και της ξεκολλάω κι από ένα ποδαράκι. Όπως μπορείτε να φανταστείτε, η μύγα πονάει πολύ. Και τότε η μύγα κλαίει.

Όμως τα πόδια της, το ξέρετε άλλωστε όπως κι εγώ, πάντα ξαναβγαίνουν.

Και ο χρόνος περνά. Και με τον καιρό η μύγα ξεχνά τα πόδια που της ξεκόλλησαν.

Με τον καιρό, ξεχνά μέχρι και τον χρόνο που θέλουν για να ξαναβγούν.

Η μύγα δεν ξέρει καν ότι θα έρθει η ώρα που τα πόδια της θα ατροφήσουν.

Άλλο είναι όμως το φοβερό, το μεγάλο, το τελευταίο νέο! Το χέρι ανοίγει. Ορθάνοιχτο. Πιστέψτε με, το χέρι είναι πια τελείως ανοιχτό.

Και η μύγα, υπνοβατεί στην παλάμη μου ζαρωμένη κι αδύναμη.

Η μύγα, δεν έχει καμία επιθυμία να φύγει.

Η μύγα, ορίστε κυρίες και κύριοι, τώρα… τουρτουρίζει.”

Μύγες είμαστε Πιτσιρίκο. Και τώρα που έρχεται Αύγουστος, θα είμαστε και παχιές.

Και πώς θα βγούμε στις παραλίες; Τέσπα.

Καλά μπάνια. Από καρδιάς. Ήρθε το ανίκητο καλοκαίρι.

Να είσαι καλά

Έφη

(Αγαπητή Έφη, ο Κάλβος ήταν αξιοπρεπής, γιατί ήταν και βασανισμένος άνθρωπος. Έξοχος ο μονόλογος με τη μύγα. Βέβαια, ως γνήσιος Έλληνας, αρνούμαι πως ένας Βέλγος ξέρει περισσότερα για τις μύγες από εμάς. Οι σύγχρονοι Έλληνες είμαστε σίγουρα μύγες και αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από το γεγονός ότι έχουμε τεράστια αδυναμία στα σκατά. Πού μας χάνεις, πού μας βρίσκεις, εκεί εμείς. Δεν ξεκολλάμε με τίποτα. Με την ευκαιρία θέλω να γράψω και κάτι που είναι εντελώς άσχετο αλλά μπλογκ μου είναι, οπότε γράφω ό,τι θέλω: Έχω παρατηρήσει πως στις ταινίες, όταν το αγόρι φιλάει το κορίτσι, ποτέ δεν εμφανίζεται μια μύγα που θέλει να τους τσιμπήσει. Στις δικές μας ζωές, μαζεύονται εκατό μύγες. Μια χαρά θα βγούμε στις παραλίες. Εντάξει, εμένα με πάνε με σεντόνια στην παραλία, για να μην κολάζονται οι άλλοι λουόμενοι από το κάλλος μου. Να έχετε ένα μελένιο καλοκαίρι, με πολλά μπάνια και πολλά παγωτά. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.