Καθρέφτης

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Λίγα λεπτά μένουν -με αυτό το πλευρό να κοιμάμαι- πριν καταφθάσει το λεωφορείο στη στάση. Οπότε ανοίγω αρηστερή (με η) παρένθεση και αυτή τη φορά δεν ζητάω συγγνώμη σε κανέναν, καθώς ούτε αθετώ υποσχέσεις ούτε είμαι ταγμένος πουθενά. Κοινώς, η σκέψη μου δεν έχει κόκκινες, μπλε ή λαχανί γραμμές.

Στο θέμα μας. Μαθαίνω σήμερα πως προχωράει η αποκρατικοποίηση του ΟΛΠ, μέσω της δημοπρασίας του 51% συν μπόνους 16% σε ορίζοντα 5ετίας.

Φαντάζομαι, ο Δρίτσας δεν βλέπει το λόγο να εξηγήσει στο λαό γιατί άλλαξε γνώμη όσον αφορά την ιδιωτικοποίηση του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας. Εξάλλου, δεν του ζητάει και κανείς το λόγο. Το δε, ΤΑΙΠΕΔ ανέγγιχτο.

Και το δεύτερο θέμα αφορά, ποιον άλλον, τον Πανούση. Η δήλωση του -με ή χωρίς μονταζιέρα- δεν αφήνει περιθώρια περί παρερμηνείας κτλ, είναι ξεκάθαρη: «Θέλω να κρατήσω το κεκτημένο του Δένδια στο κέντρο της Αθήνας». Δηλαδή σοκ, δέος και πολύ ξύλο σε όποιον λοξοκοιτάει μπάτσο ή σε όποιον έκανε το λάθος να μαυρίσει λίγο παραπάνω το καλοκαίρι.

Αναρωτιέμαι τώρα, γιατί είμαι λιγουλάκι βλαμμένος και ρομαντικός:

Αν πάμε ολοταχώς για διατήρηση κεκτημένων, ταμείων, θεσμών, αποκρατικοποιήσεων και δανειακών συμβάσεων, ποιος ο λόγος σύντροφοι να περάσει η χώρα λίγες καυτές νύχτες με «την πρώτη φορά Αριστερά»;

Δηλαδή, θα τρελαθώ, θα πηδηχτώ από το παράθυρο, πάμε φουλ να επιβεβαιώσουμε τον Άδωνι. Τον Αδωνι! Που μιλούσε για αριστερή παρένθεση.

Μπορεί, βέβαια, όλο αυτό να είναι ένα ύπουλο κόλπο της ριζοσπαστικής Αριστεράς για να απελπιστούν οι πολίτες και να κάνουν επανάσταση. Ή, πολύ απλά, είναι το αποτέλεσμα ενός νέου μεγάλου έρωτα ανάμεσα σε μια καινούρια πολιτική ηγεσία και στο κατεστημένο.

Γενικά, πάμε με χίλια στον τοίχο της διαπλοκής και στην καινούρια κολυμπήθρα όπου θα ξεπλυθούν όλα τα αίσχη της πενταετίας, ώστε να προετοιμαστεί η χωματερή για τα επόμενα.

Κάθε χθες και καλύτερα, κάθε μέρα ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται δεξιότερα μέχρι που στο τέλος θα συναντήσει τη ΝΔ και ζήσανε καλά αυτοί και εμείς μην το πω καλύτερα.

Κατά τα άλλα, ο Ηλίας για άλλη μια φορά, τα είπε όλα. Όπως και εσύ Πιτσιρίκο με το λιγάκι παλιότερο άρθρο «οι θεατές είναι βουβοί» ή κάπως έτσι τέλος σπάντων.

Απλά, οι περισσότεροι πολίτες, εκτός από βουβοί, είναι και κουφοί αυτό το διάστημα. Αυτό δεν το λέω από απογοήτευση αλλά επειδή έτσι είναι.

Αυτή η νεκρική σιγή έχει δυο πιθανές εξηγήσεις: ή είναι η νηνεμία πριν την μεγάλη καταιγίδα ή δεν μας καίγεται καρφί, και μάλλον τείνω προς το δεύτερο όσο περνάει ο καιρός.

Αποδεχθήκαμε τη νέα πραγματικότητα που μας πλάσαραν οι αγορές. Σιγά μην αποδώσουμε ευθύνες· αν ήταν, θα το είχαμε κάνει από καιρό. Θα την πληρώσουμε ακριβά αυτή μας την στάση. Πάρα πολύ ακριβά.

Από την άλλη, αν το πάρουμε απόφαση, όλα γίνονται και δεν χρειάζεται να μας έχει δοθεί κάποια ευκαιρία όπως το 2012.

Βέβαια, έχω βαρεθεί να το λέω, αυτό προϋποθέτει να έχουμε ψηλότερα την αξιοπρέπεια απ’ οτιδήποτε άλλο. Και πόσες φορές ακόμα να ειπωθεί αυτό, πως θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία;

Αν δεν κοιτάξουμε στον καθρέφτη, δεν νομίζω πως θα αλλάξει κάτι. Γιατί να αλλάξει άλλωστε; Κάναμε κάτι διαφορετικό αυτά τα πέντε χρόνια για να αλλάξει; Τι είναι δηλαδή η αλλαγή, ένα τυχαίο γεγονός; Αμ δε.

Το λεωφορείο ακόμα να έρθει και άρχισα να βαριέμαι. Κλείνει η αρηστερή παρένθεση. Πάλι με τα πόδια, ρε πούστη μου.

Με εκτίμηση

Άρης

(Αγαπητέ Άρη, όλα δείχνουν πως η κυβέρνηση είναι μια από τα ίδια. Ας περιμένουμε να πέσουν και οι υπογραφές, για να επιβεβαιωθεί αυτό. Μια από τα ίδια είναι και οι πολίτες. Λαμβάνουμε πάντα αυτό που ζητάμε. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.