Κουράστηκα

Γεια σου πιτσιρίκο,
Έρχεται συμφωνία, δεν έρχεται, είναι καλή, είναι κακή, είναι έτσι, είναι γιουβέτσι. Μας πρήξανε τα συκώτια.

Βγαίνει και ο Γλέζος και ζητάει να βγούμε στους δρόμους. Να κάνουμε τι ρε άνθρωπε; Να στηρίξουμε τι, ποιον και γιατί; Αφού δεν ξέρουμε τι στο διάολο συζητάτε. Γουρούνι στο σακί να αγοράσουμε;

Άσε, που κάτι μου λέει πως οι επόμενες διαδηλώσεις θα είναι αντικυβερνητικές…

Κρατάει γερά η Ζωή και κάποιοι άλλοι, αλλά νομίζω βάλλονται από παντού, και οι «σύντροφοί» τους κάνουν τα στραβά μάτια, για να μη πω τίποτα χειρότερο.

Κουράστηκα και απογοητεύτηκα. Όχι με το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά με το λαό.

Εν αντιθέσει με άλλους, δε νιώθω ότι πιάστηκα κορόιδο που τον ψήφισα.

Ήταν σίγουρο, πως η «πρώτη φορά αριστερά», θα έπαιρνε τη μορφή που θα της έδινε ο λαός, και την πήρε.

Απλά, ήλπιζα στην αφύπνιση του κόσμου.

Άσε, που, μετά από πολλή σκέψη, κατέληξα πως δεν θα ξανακατέβω ποτέ στο δρόμο.

Να διαδηλώνω μαζί με ποιον;

Με αυτόν που υπέγραψε την ατομική σύμβαση και τώρα ζητάει την επαναφορά των συλλογικών;

Με αυτόν που πήγε για δουλειά για 500 ευρώ και τώρα ζητάει 750;

Με αυτόν που ζητάει τη κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, ενώ πήγε και τον πλήρωσε;

Ή με αυτόν που διαμαρτύρεται για το σύστημα υγείας, αλλά στη πρώτη ευκαιρία δίνει φακελάκι;

Αλληλοκοροϊδευόμαστε.

Μία συμβουλή θα δώσω στη κυβέρνηση και, αν τη κάνουν πράξη, θα ξαναπληρώσω αεροπορικά και θα έρθω να τους ξαναψηφίσω.

Λιώστε τους! Κόψιμο συντάξεων, μισθό 200 ευρώ, μεγαλύτερο ΕΝΦΙΑ και ξύλο από την αστυνομία. Πολύ ξύλο.

Θα μου πει κάποιος «Και συ τι έκανες, που μας κουνάς το δάχτυλο; Έφυγες μετανάστης.».

Η αλήθεια είναι πως δε νιώθω πως έφυγα, αλλά πως εκδιώχθηκα.

Αφού δεν βρήκα συμπολεμιστές, ούτε τρόπο να ζήσω ελεύθερος, αποφάσισα, τουλάχιστον, να μη γίνω σκλάβος στην ίδια μου τη γη.

Γιώργος από Γερμανία

ΥΓ1. Όπως καταλαβαίνεις, πιτσιρίκο, έχω αρχίσει και τα «παίζω» εδώ στα ξένα και βγάζω πολύ θυμό.

ΥΓ2. Ρε πιτσιρίκο, μην γράφεις πως ξέρεις ανθρώπους που δουλεύουν δύο ώρες τη μέρα μέσω ίντερνετ και βγάζουν 40Κ το χρόνο, γιατί νιώθω τελείως βλαξ.

(Αγαπητέ Γιώργο, καλό είναι στη ζωή μας να μην περιμένουμε τίποτα από τους άλλους. Κάθε αρνάκι από το ποδαράκι του κρέμεται. Όλοι μιλούσαν για αλληλεγγύη τα τελευταία πέντε χρόνια -μετά την χρεοκοπία- αλλά εγώ δεν είδα ιδιαίτερη αλληλεγγύη. Είδα πολλή αλληλεγγύη προς τον …εαυτό μας. Και είδα πολύ μίσος για τον συνάνθρωπο. Δεν περιμένω λοιπόν τίποτα από την κυβέρνηση. Γιώργο, δεν θέλω να σε πικράνω αλλά δεν έγραψα πως ξέρω ανθρώπους που δουλεύουν δυο ώρες από το σπίτι και βγάζουν πάνω από 40 χιλιάδες ευρώ τον χρόνο. Έγραψα πως ξέρω ανθρώπους που δουλεύουν δυο ώρες από το σπίτι και βγάζουν πάνω από 40 χιλιάδες ευρώ τον μήνα. Κι εγώ, βέβαια, αν και δεν είμαι ένας από αυτούς, πανηγυρίζω. Πανηγυρίζω για τους πολυμήχανους Έλληνες. Ενώ κάποιοι προσκύνησαν και έψαχναν να χωθούν κάπου έστω και με 300 ευρώ, κάποιοι άλλοι πήραν την τύχη τους στα χέρια τους. Κι ένας από αυτούς με βοήθησε κι εμένα πάρα πολύ, αν και δεν γνωριζόμασταν. Αν είχες κι εσύ έναν τέτοιο φίλο, σήμερα δεν θα ήσουν στην Γερμανία. Θα ήσουν στο σπίτι σου. Δεν τα γράφω αυτά, για να σε πικράνω. Τα γράφω, γιατί κατάλαβα πως υπάρχουν και άλλοι τρόποι από αυτούς που οι περισσότεροι ξέρουν. Αλλά χρειάζεται κάποιος να βάλει το μυαλό του να δουλέψει. Έχουμε κι ένα μυαλό εμείς οι άνθρωποι. Και το μυαλό λέει «μην κοιτάς τι κάνουν οι άλλοι, μην περιμένεις τίποτα από τις κυβερνήσεις, πάρε τη ζωή σου στα χέρια σου». Δεν ξέρω πόσο καιρό είσαι στο εξωτερικό αλλά ξέρω πως το πιο δύσκολο διάστημα είναι μετά τα τρία πρώτα χρόνια. Βάλε το μυαλό σου να δουλέψει. Και μην κακιώνεις με τους ανθρώπους. Ό,τι μπορεί ο καθένας, και ό,τι καταλαβαίνει. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.