Μην το βάζετε κάτω

Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Δεν είχα σκοπό να γράψω τόσο σύντομα. Δεν είμαι σαν τον Άρη και τον Ηλία που μπορούν να γράφουν όμορφα κείμενα συνέχεια. Συγκινήθηκα από τα γραπτά της 16χρονης και της 41χρονης το καθένα για διαφορετικούς λόγους. Συγκινήθηκα με τις απαντήσεις σου και τα άλλα δυο γραπτά. Αυτό του Ηλία και εκείνο με το γλάρο.

Συνειδητοποιώ πως δεν είμαι μόνος. Ίσως αποκλεισμένος, πάντως μόνος όχι. Βουρκώνω γιατί σκέφτομαι πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος, αν αναδεικνυόταν η ανθρωπιά, η αξιοπρέπεια και η αγάπη. Αντί του χρήματος, της δόξας και του αμερικάνικου ονείρου.

Νοιώθω την ανάγκη να εκφραστώ.

Θέλω να πω στην 16χρονη να κάνει αυτό που ονειρεύεται παρά τα εμπόδια. Να γίνει αυτό που θέλει. Να αντισταθεί στην «κοινή» λογική της απάνθρωπης κοινωνίας μας. Να ζήσει τη ζωή της όπως θέλει. Να οραματιστεί έναν άλλον δρόμο από τον «πλακόστρωτο» που της έχουν πλασάρει. Να κλείσει τα αυτιά στις τρομοκρατίες απ’ όπου και αν προέρχονται.

Θέλω να πω στην 41χρονη πως την νοιώθω απόλυτα. Δεν είναι εύκολο όσο περνάνε τα χρόνια να ξεκινάς από την αρχή. Έπειτα, πόσες φορές να ξεκινήσει κανείς από την αρχή; Αλλά δεν νομίζω πως η ζωή τελειώνει στα 41 στα 51 στα 61 στα 101. Μην τα παρατάς ποτέ φιλενάδα. Να μη το βάζεις κάτω. Μην το βάζετε κάτω. Ποτέ.

Πριν 4 χρόνια, κινδύνεψα όσο ποτέ άλλοτε να μείνω άστεγος. Δεν ξέρω αν μου προσφέρθηκε βοήθεια καθώς κλείστηκα στον εαυτό μου. Ο χρόνος είχε σταματήσει. Ένοιωθα σαν να έβλεπα κάποιον εφιάλτη από τον οποίο δεν μπορούσα να ξυπνήσω.

Δεν θυμάμαι τι συνέβη από τη μέρα που ξεκίνησε η κατηφόρα στην Αθήνα μέχρι τη μέρα που βρέθηκα σε χωριό της Λάρισας. Αυτό το διάστημα είναι κενό. Σαν να μην το έζησα.

Δεν είμαι πια ο ίδιος άνθρωπος. Η ταυτότητα τώρα λέει 30 ετών αλλά για πολύ καιρό ένοιωθα 50. Εκείνες τις δύσκολες μέρες πέθανα ξανά και ξανά. Ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου χάθηκε για πάντα. Στη θέση του είναι μια τεράστια πληγή που κάποιες μέρες με συνθλίβει από τον πόνο.

Ζούσα όπως οι άλλοι το ευρωαμερικάνικο όνειρο. Να αγοράσω δικό μου σπίτι. Να βγάλω λεφτά, πολλά λεφτά. Αλλά το μεγαλύτερο διάστημα κυνηγούσα υποχρεώσεις και σπάνια μου περίσσευαν.

Ζούσα συνειδητά με έναν συγκεκριμένο τρόπο, χωρίς παράλληλα να το έχω συνειδητοποιήσει. Δεν έβλεπα ότι αυτή η ζωή είχε ημερομηνία λήξης.

Δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητός. Αυτό είναι που με διέλυσε και συνεχίζει να με διαλύει. Τα χρόνια που χάρισα στο σύστημα για μια πλασματική ευμάρεια που θα την έπαιρνε πίσω κάποια στιγμή.

Δεν θα αναλωθώ στα ψευτοπροσχήματα. Ξέρω μονάχα αυτό. Δεν ήταν ζωή εκείνο το πράμα.

Δεν μπορεί κανείς να μου τα δώσει πίσω αυτά τα χρόνια. Είναι σαν να έχω χάσει ένα παιδί. Έτσι νοιώθω. Δεν έχω την πολυτέλεια να χαρίσω άλλα.

Πάσχιζα να βρω το νόημα της ζωής και ήταν μπροστά μου όλο αυτό τον καιρό. Δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται. Απλά, το προσπαθείς. Να ζήσεις τη ζωή σου όσο καλύτερα μπορείς, εκπληρώνοντας τα όνειρα σου.

Είναι δύσκολο να βρεις τι πραγματικά θέλεις γιατί συνήθως τα έχεις θάψει βαθιά μέσα σου. Μπορείς να προσπαθήσεις. Δεν έχεις τίποτα να χάσεις. Αυτό είναι το νόημα. Αν θες πραγματικά κάτι με όλη σου την ψυχή, τότε το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να το πετύχεις. Δεν έχεις τίποτα να χάσεις.

Είναι δύσκολο να αναθεωρήσεις στα 30 σου όλη σου τη ζωή. Να παραδεχθείς τα λάθη σου. Να παραδεχθείς πως μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν ήταν ζωή αυτό που έκανες. Όχι γιατί ζούσες πάνω από τις δυνατότητες σου που λένε οι καραγκιόζηδες αλλά γιατί έθαψες τα όνειρα σου και την ανάγκη σου για αγάπη κάτω από τόνους άχρηστων αντικειμένων.

Αποφάσισα να αφήσω πίσω μου αυτή την ψευτιά που πλασάρεται ως ζωή. Άφησα πίσω μου τις αγορές και τα παζάρια ρε μπαγάσα. Μου λείπουν αρκετά πράγματα εδώ στο χωριό αλλά δεν γυρνάω πίσω. Άφησα φίλους/ες, είμαι χρεωμένος μέχρι το κόκκαλο, και πολλές μέρες νοιώθω τρομερή ανασφάλεια.

Αλλά δεν γυρνάω πίσω. Παρότι είμαι χρεωμένος 20.000 ευρώ στην εφορία, δεν πρόκειται να δώσω ούτε ένα λεπτό. Δεν μπορώ και δεν πρόκειται να φυτοζωώ για τα κρατικά έσοδα.

Φυσικά κάποιες μέρες το μετανιώνω που ήρθα στο χωριό. Με παρηγορεί μονάχα η σκέψη πως θα ήμουν τρισχειρότερα στην Αθήνα. Ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω. Δεν είναι όλα ρόδινα αλλά νοιώθω πως έχω έναν κάποιο έλεγχο.

Εκνευρίζομαι που βλέπω τόση γη ανεκμετάλλευτη για να εισάγουμε ντομάτες από την Ελβετία και ελιές από τη Γερμανία. Εκνευρίζομαι με κάποιους σύγχρονους γαιοκτήμονες. Δουλεύουν στην Αθήνα και έχουν βάλει μετανάστες να δουλεύουν με 15 και 20Ε στα χωράφια τους. Τέτοιες πρακτικές οδηγούν την επαρχία σε αργό βασανιστικό θάνατο.

Δεν επιτρέπεται τέτοια εγκατάλειψη. Να είναι όλη η χώρα μια Αθήνα, και από κει και πέρα Γκατζολία. Αλλιώς, δεν θα μείνει ψυχή έτσι όπως πάει. Ούτε η Αθήνα πάει καλά. Η μεγαλύτερη πληγή της χώρας ακόμα και από το χρέος είναι η φυγή των ανθρώπων στο εξωτερικό. Δεν το λένε συχνά στα δελτία. Πολλά δεν λένε στα δελτία.

Εκνευρίζομαι με τις «ειδήσεις», αν και έπαψα να βλέπω. Δεν είναι ειδήσεις τα χιλιάδες ρεπορτάζ γύρω από τα λεγόμενα του τελευταίου ναζί Σόιμπλε ή οι βαρύγδουπες αναλύσεις για το grexit και την επόμενη δόση.

Έπαψα να ακούω τις χιλιάδες αμπελοφιλοσοφίες για τα αίσχη του κομμουνισμού, ενώ αυτή τη στιγμή μας βιάζει ο καπιταλισμός.

Ακόμα και αν ήταν κομμουνισμός αυτό το γραφειοκρατικό τέρας τι σχέση έχει με αυτό που περνάμε τώρα;

Αυτή είναι η δικαιολογία του καπιταλισμού; Υπάρχουν και χειρότερα; Υπάρχουν και καλύτερα όμως.

Έπαψα να ακούω τους νοικοκυραίους να παίζουν τις ίδιες κασέτες από το πρωί ως το βράδυ. Έχει πολλούς εδώ για αυτό τα χωριά πάνε από το κακό στο χειρότερο.

Ευελπιστώ ότι θα έρθουν νέοι (στο μυαλό) να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Για να αναγεννηθούν τα χωριά.

Θεωρώ πως πέρασε ανεπιστρεπτί η εποχή του μικροαστισμού. Αν όχι τώρα, σύντομα όταν θα τελειώσει η Ε.Ε. Ο καπιταλισμός, όπως τον ξέραμε, έχει τελειώσει.

Για αυτό μας χτυπάνε στο πιο ευαίσθητο σημείο μας. Προσπαθούν να μας πείσουν πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος εκτός από τον δικό τους, πως έτσι είναι η ζωή και έτσι θα είναι.

Εγώ δεν έχω σκοπό να παραδοθώ. Το έκανα κάποτε και το έχω μετανιώσει. Τώρα εύχομαι να λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση, για να σαρώσουν τα μηδενικά και τα νούμερα.

Όσο για το ελληνικό χρέος; Μια Lehman Brothers έπεσε και ακόμα να συνέλθει το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Σκεφτείτε τι έχει να γίνει όταν θα πέσει το πρώτο δυτικό κράτος (η Ελλάδα).

Περισσότερο τρέμουν αυτοί, παρά εμείς.

Τέλος πάντων, δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Δεν θέλω να ξοδέψω ούτε ένα λεπτό της υπόλοιπης ζωής μου για το ευρώ και τις διαπραγματεύσεις. Υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα από την τύχη ενός ψωρονομίσματος και σκοπεύω να τα απολαύσω.

Αρκετά χρόνια τους χάρισα.

Θυμάσαι πιτσιρίκο την ιστορία με την κοινωνία που πέφτει; Οσο πέφτει επαναλαμβάνει στον εαυτό της «ως εδώ όλα καλά, ως εδώ όλα καλά».

Αλλά το πρόβλημα δεν είναι η πτώση. Το στοίχημα είναι η προσγείωση.

Ευτυχώς, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι σαν την 16χρονη και την 41χρονη. Σαν εσένα τον Άρη και τον Ηλία. Σαν όλους τους άλλους που γράφουν ή απλά διαβάζουν.

Νομίζω είμαστε πολύ περισσότεροι από όσο νομίζουμε. Κάποια μέρα ελπίζω να ξαναμετρηθούμε. Στους δρόμους της φωτιάς.

Από καρδιάς

Λαρισαίος

ΥΓ1: Ρισπέκτ στους νεοδούλους που έφεραν τη χώρα σε αυτό το χάλι αλλά κατηγορούν το ΣΥΡΙΖΑ ότι θα μας χρεοκοπήσει. Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια.
ΥΓ2: Ειδικό ρισπέκτ στη Κωνσταντοπούλου για το ήθος της. Δυστυχώς, μπορεί να είναι η εξαίρεση αντί για τον κανόνα. Μα με τις εξαιρέσεις πάντα ο κόσμος προχωρεί.
ΥΓ3: Από το Άξιον Εστί του «δεξιού» Ελύτη. Αφιερωμένο σε όλες τις ανήσυχες ψυχές που συναντιόμαστε σε αυτό το μπλογκ: «Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου. Αλλά πριν, ιδού θα στενάξουν οι νέοι και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει. Κουρεμένοι κατάδικοι θα χτυπήσουν την καραβάνα τους πάνω στα κάγκελα. Kαι θα αδειάσουν όλα τα εργοστάσια, και μετά πάλι με την επίταξη θα γεμίσουν, για να βγάλουνε όνειρα συντηρημένα σε κουτιά μυριάδες, και χιλιάδων λογιών εμφιαλωμένη φύση. Και θα ’ρθουνε χρόνια χλωμά και αδύναμα μέσα στη γάζα. Και θα ’χει καθένας τα λίγα γραμμάρια της ευτυχίας. Και θα ’ναι τα πράγματα μέσα του κιόλας ωραία ερείπια. Τότε, μην έχοντας άλλη εξορία, που να θρηνήσει ο Ποιητής, την υγεία της καταιγίδας από τ’ ανοιχτά στήθη του αδειάζοντας, θα γυρίσει για να σταθεί στα ωραία μέσα ερείπια. Και τον πρώτο λόγο του ο στερνός των ανθρώπων θα πει, ν’ αψηλώσουν τα χόρτα, η γυναίκα στο πλάι του σαν αχτίδα του ήλιου να βγει. Και πάλι θα λατρέψει τη γυναίκα και θα την πλαγιάσει πάνου στα χόρτα καθώς που ετάχθη. Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση, και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων!».

(Αγαπητέ φίλε, με ευχαριστεί ότι κάποιοι φίλοι αναγνώστες ανοίγουν την καρδιά τους και μοιράζονται τα όσα ζουν. Σε ό,τι αφορά τον τρόπο ζωής μας, ποτέ δεν τον κατάλαβα. Πριν από δέκα χρόνια, αρκετά χρόνια δηλαδή πριν η Ελλάδα χρεοκοπήσει, έγραφα «Αφού στο τέλος το μόνο που θέλουμε όλοι μας είναι να είμαστε με το μαγιό μας σε μια παραλία, γιατί δουλεύουμε όλη μας τη ζωή σαν τα ζώα και αγοράζουμε συνέχεια ένα σωρό άχρηστα πράγματα;». Και έλεγα το ίδιο πράγμα και πριν είκοσι χρόνια αλλά τότε δεν είχα μπλογκ, για να το γράψω. Δεν ζούμε όλοι με τον ίδιο τρόπο. Δεν ζούσαμε όλοι με τον ίδιο τρόπο πριν την χρεοκοπία και δεν ζούμε με τον ίδιο τρόπο και μετά την χρεοκοπία. Ας ζήσει ο καθένας μας με τον τρόπο που επιθυμεί, και ας αφήσει τους άλλους να κάνουν το ίδιο. Αλλά το σύστημα προβλέπει να ζεις εις βάρος των άλλων και να τους εκμεταλλεύεσαι. Μάλλον δεν το προβλέπει· αυτό είναι το σύστημα. Οπότε, να συντριβεί το σύστημα, ώστε οι επόμενοι από εμάς να ζήσουν ανθρώπινα και αγαπημένα. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.