Μια προσωπική εξήγηση

2Επειδή το τελευταίο διάστημα αρκετοί φίλοι αναγνώστες μου γράφουν να κάνω προτάσεις, να δώσω τα φώτα μου -ακόμα και να ηγηθώ …κινήματος-, νιώθω την ανάγκη να κάνω μερικές διευκρινίσεις:

Η δική μου δουλειά είναι να γράφω. Είναι η δουλειά μου και το χόμπι μου μαζί.

Στο παρελθόν, έχω κάνει αρκετές προτάσεις μέσα από το μπλογκ. Αλλά κάποια στιγμή «μαζεύτηκα». Και θα σας πω γιατί:

Όταν τον Μάιο του 2008, δυο χρόνια πριν την χρεοκοπία της χώρας, έγραψα να κλείσουμε μια τράπεζα, νομίζω πως έκανα μια καλή πρόταση, για να βοηθήσω τους συνανθρώπους μου.

Αν και ποτέ στη ζωή μου δεν χρωστούσα ούτε ένα ευρώ πουθενά, δεν πήρα ποτέ δάνειο, ούτε είχα ποτέ πιστωτική κάρτα, καταλάβαινα πως οι ληστρικοί όροι στα δάνεια των τραπεζών προκαλούσαν ασφυξία σε χιλιάδες νοικοκυριά.

Εκείνη την εποχή, δούλευα στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση και σε περιοδικό, οπότε δεν τραβούσα κανένα προσωπικό ζόρι με τις τράπεζες. Οι καταθέσεις μου ήταν πολύ καλές και η ζωή μου πολύ άνετη· αν εξαιρέσετε βέβαια το γεγονός ότι δούλευα όλη μέρα.

Αυτό που ακολούθησε δεν θα το ξεχάσω.

Ειρωνείες, βρισίδια, απειλές και πολλά ακόμα.

Φυσικά, υπήρχαν και άνθρωποι που συμφωνούσαν αλλά το μένος των άλλων ήταν απίστευτο.

Μαζεύτηκα και νομίζω πως έκανα καλά.

Όταν δυο χρόνια μετά, η Ελλάδα χρεοκόπησε και οι πάντες έβριζαν τις τράπεζες, εγώ γελούσα. Το χρέος μου το είχα κάνει.

Κάποιοι φίλοι αναγνώστες έχουν την εντύπωση πως γύρω μου υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν για εμένα και φαντασιώνονται διάφορα.

Μάλλον τους ξεγελάει η υψηλή αναγνωσιμότητα του μπλογκ, η οποία ξεπερνάει ακόμα και σάιτ στα οποία δουλεύουν 30 άνθρωποι.

Πάντως, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.

Δεν δουλεύει κανείς για εμένα. Σε αυτό το μπλογκ γράφω εγώ από το σπίτι μου ή από όπου αλλού βρίσκομαι.

Επίσης, πολλοί άνθρωποι φαντασιώνονται πως εγώ έχω στήριξη από κάποιους.

Η μόνη στήριξη που έχω είναι από τους αναγνώστες του μπλογκ. Από πουθενά αλλού.

Όταν την άνοιξη του 2013, επί πρωθυπουργίας Αντώνη Σαμαρά, το Μέγαρο Μαξίμου «αποκάλυψε» με βρισιές το όνομά μου -λες και το όνομα ενός ανθρώπου που είχε δουλέψει στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, σε περιοδικά, στο θέατρο και είχαν εκδοθεί δυο βιβλία του δεν ήταν ήδη γνωστό σε χιλιάδες ανθρώπους· αλλά τόσοι ηλίθιοι είναι-, συνειδητοποίησα πως είμαι κάπως μόνος μου.

Το τηλέφωνο εκείνη την ημέρα χτύπησε δυο φορές.

Την πρώτη φορά ήταν η μητέρα μου, η οποία βρισκόταν στη Ζάκυνθο, είχε δει την είδηση στο Mega και μου είπε «Παιδί μου, αυτοί είναι φασίστες, θα σε σκοτώσουν».

Την δεύτερη φορά, ήταν ένας γνωστός τραγουδοποιός -και δεν τον ξεχνάω-, ο οποίος μου είπε «Πρόσεχε, σε έκαναν στόχο της Χρυσής Αυγής, πρέπει να σε προστατεύσουμε».

Αυτά.

Να παρακαλέσω λοιπόν τους φίλους αναγνώστες που μου ζητούν να αναλάβω κάποιο ρόλο, να σκέφτονται πριν μου γράψουν.

Να σκέφτονται, αν αυτοί θα έκαναν αυτό που μου ζητούν να κάνω εγώ.

Είναι εύκολο να λες στον άλλο «προχώρα κι εμείς ερχόμαστε».

Συνήθως, όμως, ο άλλος προχωράει, και, όταν κοιτάει πίσω του, δεν είναι κανείς.

Επίσης, θα ήθελα να παρακαλέσω τους φίλους αναγνώστες που γράφουν διάφορα επαναστατικά που θέλουν να κάνω, να αναλογιστούν πόσοι από τους «επαναστατημένους» και «καταγγέλλοντες» γραφιάδες και δημοσιογράφους της χώρας δεν εργάζονται σε κάποιο καθεστωτικό μέσο.

Ελάτε. Σκεφτείτε το. Λίγο ακόμα. Ελάτε, κάντε μια προσπάθεια ακόμα! Προσπαθήστε, βρε παιδιά! Δεν, ε; Καλά τότε.

Καλές είναι οι αυταπάτες αλλά η πραγματικότητα είναι πως οι πάντες χώθηκαν.

Μη ζητάτε λοιπόν από τους άλλους να κάνουν πράγματα που δεν τολμάτε να κάνετε εσείς, και να μην κάνετε αναθέσεις.

Αντί να λέτε σε έναν μπλόγκερ τι να κάνει, τι να γράψει και τι να σκεφτεί, φτιάξτε το δικό σας μπλογκ -είναι πολύ εύκολη η διαδικασία και δεν χρειάζεται πάνω από τρία λεπτά- και κάντε εσείς αυτά που του ζητάτε να κάνει.

Είναι τόσο απλό.

Εγώ, πάντως, αυτό έκανα.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.