Να πάρουμε ελπίδα όλοι

Καλησπέρα αγαπημένε. Με αφορμή το κείμενό σου «Ψαχτείτε» -που ειλικρινά με βρίσκει τόσο σύμφωνο και θέλω να σου πω άλλο ένα μπράβο τώρα εδώ πριβέ- έκανα μια σκέψη.

Επειδή, όπως πολύ σωστά είπες, δεν πάει κανένας μπροστά με τη γκρίνια και την κριτική, αλλά με προτάσεις και βήματα, σου προτείνω κάτι που μου κατέβηκε τώρα στο μυαλό.

Βρες σε παρακαλώ 5,6,10 ελληνόπουλα που άδραξαν την ευκαιρία της κρίσης -όπως περιέγραψες- και πες μας τη real story τους.

Όχι όπως την παρουσιάζουν καλομασημένη οι ντολμάδες της δημοσιοκαφρίας, αλλά όπως θα την πρότεινε ένας φίλος σε έναν φίλο.

Να πάρουμε ελπίδα όλοι, να πάρουμε ανάσα όλοι από την Ελλάδα που κλείνει τα αυτιά στις χαζομάρες και τις κουτές υποσχέσεις και τραβάει μπροστά.

Για να παρασυρθούμε όλοι, ρε φίλε. Όλοι όσοι θέλουμε τουλάχιστον, αλλά η κατάσταση μας έχει αποπροσανατολίσει από το σωστό.

Οι υπόλοιποι, ας μείνουν να βρίζουν και να βρίζονται και να κόβουν τα χέρια τους άμα ξαναψηφίσουν.

Δώσε το καλό παράδειγμα και κάνε ένα βήμα. Άντε καμάρι. Κι εμείς εδώ πίσω στήριγμα.

Φιλιά

Δημήτρης

(Αγαπητέ Δημήτρη, συγγνώμη που δημοσιεύω το προσωπικό σου -σε εμένα- μήνυμα από το Facebook αλλά μου δίνει την δυνατότητα να απαντήσω σε μερικά θέματα που μου θέτουν και άλλοι φίλοι αναγνώστες. Με αφορμή το δικό σου σχόλιο -και επειδή δεν είναι εφικτό, λόγω έλλειψης χρόνου, να απαντάω στον καθένα ξεχωριστά- μια απάντηση για όλους: Ζήτησα από δυο ανθρώπους που γνώρισα -και ανήκουν στην κατηγορία αυτών που κατάφεραν να κάνουν την κρίση ευκαιρία- να μου γράψουν ένα κείμενο ή να γράψω εγώ τι έκαναν. Και οι δυο αρνήθηκαν. Το σέβομαι και τους καταλαβαίνω. Δεν είναι ότι φοβούνται μήπως τους αντιγράψουν· οι ίδιοι παροτρύνουν τους φίλους τους να κάνουν ό,τι έκαναν και αυτοί. Αλλά ξέρουν πως, στην Ελλάδα, αυτός που τα καταφέρνει μόνος του -χωρίς πλάτες, κόμματα, κράτος κλπ- γίνεται στόχος. Στόχος των πάντων. Γιατί χαλάει την πιάτσα. Γνώρισα πρόσφατα έναν εξαιρετικό άνθρωπο που έχει μια καταπληκτική ιδέα -που έλυσε για πάντα το δικό του οικονομικό πρόβλημα και μπορεί να λύσει το πρόβλημα ανεργίας χιλιάδων ανθρώπων- αλλά δεν θέλει να μιλήσει σε κανέναν. Του αρκεί που έπεισε τους φίλους του να ακολουθήσουν το παράδειγμά του και έσωσε κάποιους από αυτούς από την απελπισία ή τη μετανάστευση. Ξέρεις, Δημήτρη, μπορεί η Ελλάδα να είναι η χώρα του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;» και σχεδόν όλοι να θέλουν να γίνουν γνωστοί, αλλά υπάρχουν και άνθρωποι που δεν θέλουν να τους ξέρει κανείς. Τους αρκούν οι φίλοι τους. Επίσης, σιχαίνονται την πολλή συνάφεια του κόσμου. Τους καταλαβαίνω. Κι εγώ σιχαίνομαι. Δεν είναι τυχαίο ότι δεν εμφανίστηκα ποτέ στην τηλεόραση. Πίστεψέ με, με έχουν καλέσει όλοι. Δημήτρη, είναι η εποχή του «Λάθε βιώσας» και του «μοναχός σου χόρευε κι όσο θέλεις πήδα». Τουλάχιστον, αν θέλεις να είσαι αξιοπρεπής. Στην Ελλάδα, δικαίωμα έχουν μόνο οι εργατοπατέρες, οι δημόσιοι υπάλληλοι και η συνωμοσία των ηλιθίων. Κανένας άλλος. Επίσης, οι Έλληνες δεν αντέχουν τις συνεργασίες. Σου μιλάω από προσωπική εμπειρία. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που το κεντρικό σκηνικό στη χώρα δεν έχει αλλάξει καθόλου πέντε χρόνια μετά την χρεοκοπία. Είναι όλοι στις θέσεις τους. Αμετακίνητοι. Αυτό συμβαίνει γιατί οι Έλληνες δεν μπορούμε να συνεργαστούμε για να πετύχουμε ανατροπές. Το μυαλό των περισσότερων είναι στο πώς θα ρίξουν και θα μειώσουν τον άλλον. Οπότε, αναγκαστικά, κοιτάς την δουλειά σου, βοηθάς όποιον μπορείς, και περιμένεις να γίνουμε πολλοί. Θα γίνουμε πολλοί. Είναι η ανάγκη που θα μας κάνει πολλούς. Αλλά το παλιό σύστημα αντέχει ακόμα. Αντέχει γιατί -κακά τα ψέματα- το θέλουν ακόμα οι περισσότεροι. Δημήτρη, δυστυχώς, το πρόβλημα του Έλληνα δεν είναι αυτοί που έχουν την εξουσία αλλά οι υπόλοιποι Έλληνες. Ισχύει το «γιατί αυτός και όχι εγώ;». Εγώ είμαι αισιόδοξος. Όταν θα σταματήσουν τόσοι πολλοί Έλληνες να ψάχνουν θέση να χωθούν, θα είμαι ακόμα πιο αισιόδοξος. Ξέρω πως τα πράγματα θέλουν τον χρόνο τους. Και θέλουν τους νέους. Οι οποίοι, για την ώρα, σιωπούν. Δημήτρη, θα ήθελα πολύ να γράψω τις προτάσεις μου αλλά αφενός η Ελλάδα έχει πάρα πολλούς κάφρους ακόμα, και αφετέρου δεν μπορώ να μην σεβαστώ τους ανθρώπους που μου εμπιστεύτηκαν τις ιδέες που είχαν. Πάντως, το παράδειγμά μου είναι -εδώ και δέκα χρόνια- το μπλογκ μου. Δεν μετράει τι λες αλλά τι κάνεις, τι στάση κρατάς. Ελπίζω να μη σε στενοχώρησα. Ξαναλέω πως είμαι αισιόδοξος. Σε ευχαριστώ. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.