Ο ανθός

Καλημέρα Πιτσιρίκο,
Επειδή νομίζω έχεις ιντριγκάρει πολλούς -μεταξύ των οποίων και εμένα- με όσα έγραψες τελευταία για ανθρώπους που βγάζουν πολλά χρήματα από το internet εργαζόμενοι για λίγες ώρες, θα ήθελα να σου γράψω τις σκέψεις μου σχετικά.

Από πολύ μικρός, ήμουν σφόδρα βιβλιοφάγος. Για την ακρίβεια, διάβαζα ότι έπεφτε στα χέρια μου από φυλλάδια αιρέσεων μέχρι πολιτικές μπροσούρες και αθλητικές φυλλάδες.

Επηρεασμένος από τον περίγυρο μου και τη γενικότερο κλίμα της εποχής, ανησυχούσα πως καλά τα βιβλία και ο θεωρίες αλλά δεν θα με βοηθούσαν μεγαλώνοντας να βγάλω το ψωμί μου.

Την περίοδο που θα έδινα πανελλήνιες ήμουν προβληματισμένος να διαλέξω ότι μου άρεσε ή αυτό που πίστευα ότι θα μου εξασφάλιζε δουλειά στο μέλλον.

Είχα ακούσει τότε τον Νίκο Δήμου σε μία συνέντευξη που περιέγραφε μια διένεξη με τον πατέρα του όταν του ανακοίνωσε ότι θα σπουδάσει φιλοσοφία και εκείνος ανησυχούσε με ποιο τρόπο θα βγάζει χρήματα για να ζει από αυτό. Ο Δήμου του απάντησε ότι είναι αδύνατον κάποιος που μπορεί να κατανοήσει τον Καντ να μην μπορεί να εξασφαλίσει και την οικονομική του αποκατάσταση, κάνοντας οποιαδήποτε δουλειά.

Το κράτησα αυτό και στην πορεία της ζωής μου είδα ότι ισχύει.

Επαγγελματικά πάω πάρα πολύ καλά, παρά την οικονομική κρίση την οποία προκάλεσαν και αξιοποιούν οι οικονομικοί κροίσοι. Θα τους γυρίσει μπούμερανγκ, βέβαια, αλλά η απληστία και η έλλειψη σοφίας δεν τους αφήνει να το δουν. Anyway αυτό είναι άλλο μεγάλο θέμα…

Διαβάζω λοιπόν το blog τόσο φανατικά που δεν χάνω post. Έχει γίνει πόλος συγκέντρωσης εξαιρετικών ανθρώπων, κρίνοντας και από τα κείμενα των αναγνωστών. Πραγματικά, έχεις μαζέψει τους καλύτερους, τον ανθό.

Θέλω λοιπόν να πω στους αναγνώστες -ιδιαίτερα στους νεότερους που πιθανά προβληματίζονται για την επαγγελματική τους αποκατάσταση- ότι, εάν βάλουμε τις δυνάμεις μας σε λειτουργία χωρίς να χάνουμε χρόνο και ενέργεια εκεί που δεν αξίζει, θα πάμε εξαιρετικά στη ζωή μας, ακόμα και σε πιο κοινότοπες δουλειές, αφού θα μπορούμε να τις κάνουμε καλύτερα, πιο έξυπνα, πιο αποτελεσματικά.

Δεν ξέρω εάν ακούγεται εγωιστικό ή εξωπραγματικό αλλά πιστεύω ότι οι άνθρωποι που διαβάζουν το blog έχουν νοητικά και ψυχικά χαρίσματα πολύ πάνω από το μέσο όρο, που μπορούν να τους εξασφαλίσουν και επαγγελματική επιτυχία. Και δεν εννοώ μόνο περισσότερα χρήματα.

Το καλύτερο, βέβαια, είναι να γίνουμε όλοι χίπηδες, όπως λες, αλλά και αυτό το εκτιμάς καλύτερα αν έχεις δει και την άλλη όψη.

Βέβαια, σε λίγο θα σε διαβάζει όλη η Ελλάδα οπότε όσα γράφω θα ισχύουν για τους «παλιούς» αναγνώστες μόνο….

Σε χαιρετώ και καλό καλοκαίρι!

Γιάννης

(Αγαπητέ Γιάννη, κάτι που έχω γράψει πολλές φορές στο μπλογκ -αλλά και έχω πει σε πολλούς από τους νέους ανθρώπους που έχω γνωρίσει- είναι «διαβάστε». Διαβάστε τα πάντα. Από τον Ντοστογιέφσκι μέχρι την Μαλβίνα Κάραλη. Από τον Μαρξ μέχρι τον Μποστ. Από τον Τομ Σόγιερ μέχρι το Εκατό χρόνια μοναξιά. Από εφημερίδα μέχρι τσελεμεντέ. Διαβάστε όσο πιο πολύ μπορείτε. Αυτά τα τελευταία χρόνια συνάντησα πολλούς νέους ανθρώπους που τους ενδιέφερε το γράψιμο. Τουλάχιστον, έτσι μου έλεγαν, γιατί διαπίστωσα πως οι περισσότεροι ήθελαν, κυρίως, να γίνουν γνωστοί. Τους έκανε εντύπωση όταν τους έλεγα πως αγαπάω περισσότερο να διαβάζω παρά να γράφω. Άλλο αν, για βιοποριστικούς λόγους πια, δεν διαβάζω όσο διάβαζα πριν από είκοσι χρόνια. Πάντως, διάβασα αρκετά· όχι όσο άλλοι, αλλά αρκετά. Εμένα μου έκανε εντύπωση πόσο λίγο είχαν διαβάσει αυτά τα παιδιά. Δεν είχαν διαβάσει σχεδόν τίποτα. Τους είπα πως όποιος δεν διαβάζει, δεν πρόκειται ποτέ να γράψει κάπως συμπαθητικά. Έτσι νομίζω τουλάχιστον. Γιάννη μια χαρά θα τα πάμε. Χαίρομαι που σε έχω ιντριγκάρει με αυτό που έγραψα για το Διαδίκτυο. Σκέψου το. Δεν πιστεύω πως οι αναγνώστες του μπλογκ είναι ο ανθός της ελληνικής κοινωνίας, ενώ εγώ σίγουρα δεν είμαι. Επίσης, η ελληνική κοινωνία είναι για τα μπάζα, οπότε τι ανθό να έχει; Δεν θέλω να γλείφω τους αναγνώστες του μπλογκ -το κάνουν πάρα πολλοί αυτό και το σιχαίνομαι, όπως σιχαίνομαι και την κολακεία-, ενώ δεν έχω και τίποτα να τους πουλήσω. Είμαι ευγενής με τους αναγνώστες που είναι ευγενικοί, αλλά μέχρι εκεί. Η αλληλοαποθέωση -την οποία βλέπω πολύ συχνά στις μέρες μας- με παραπέμπει σε θάνατο και ιδρυματισμό. Εγώ θέλω να είμαι στη φύση. Χίπης. Και ισότιμος με τους άλλους. Κι ας διαβάζει όποιος θέλει. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.