Ο κόσμος αλλάζει

portΚομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Υπάρχει πάντοτε ένα σημείο καμπής, δηλαδή μια όμορφη στιγμή που πυροδοτεί πολλές άλλες. Ένα τέτοιο σημείο ήταν το γράμμα της νεαρής …κομπανιέρας. Από εκείνη τη στιγμή, το μπλογκ μεταμορφώθηκε σε έναν ιδιαίτερο τοίχο από πανέμορφα συναισθήματα.

Από την βαρετή και άχρωμη ρουτίνα των διαπραγματεύσεων, έχουμε περάσει σε ένα πολύχρωμο μωσαϊκό συγκινητικότατων κειμένων. Από την Μ. («Μην φτιάξεις μια ζωή σαν τη δικιά μου») μέχρι τον Λαρισαίο (το τελευταίο που είχε δημοσιευτεί όταν έγραφα το mail), όλα τα κείμενα είναι μοναδικά.

Και δεν μπορώ παρά να φανταστώ τι άλλο ενδέχεται να ακολουθήσει, καθώς αναμένω με αγωνία το επόμενο, αν έρθει.

Είναι μια από εκείνες τις στιγμές που επιβεβαιώνεται η ρήση σου πως «η δύναμη ενός μπλογκ είναι οι αναγνώστες του.»

Και σε άλλη μια οδύσσεια σκέψεων μου, δεν μπορώ να μην σχολιάσω το επίσης απίστευτο κείμενο του Ηλία («Ο άλλος»), που συγκίνησε και μένα μεταξύ άλλων.

Συμφωνώ απόλυτα με το υστερόγραφο του, δηλαδή στην ταύτιση των αιώνιων διαπραγματεύσεων με την συνεχή κατάσταση πολέμου της Οσεάνια. Έχω μια μοναδική ένσταση, μικρή, αν μου επιτρέπει. Οι πολίτες της Οσεάνια είχαν παραδοθεί στο σύνολο τους. Δεν υπήρχαν ανθρώπινα συναισθήματα ανάμεσα τους, εκτός ίσως από τον φόβο, το μίσος και ένα ζωώδες ένστικτο επιβίωσης.

Όταν διαβάζεις το κείμενο της δεκαεξάχρονης αλλά και τα υπόλοιπα που ακολούθησαν, τότε δεν μπορείς να σταματήσεις να νιώθεις πως ο βίαιος, σημερινός κόσμος δεν υπερτερεί εκείνου του άλλου κόσμου που περιμένει υπομονετικά τη σειρά του στην ιστορία. Είμαστε τόσο κοντά στο «1984» του Όργουελ, αλλά και τόσο μακριά.

Νομίζω πως, παρά την απίστευτη φρίκη που βιώνουν καθημερινά εκατομμύρια άνθρωποι (πείνα, ανεργία, πόλεμος κτλ), η ανθρωπότητα προοδεύει, με πολύ αργά αλλά σταθερά βήματα.

Ο τεράστιος αναλφαβητισμός στις αρχές του 20ου αιώνα έχει σχεδόν εξαλειφθεί, ενώ εκατομμύρια Αφρικανοί βλέπουν πλοίο στη θάλασσα και δεν τρέχουν να σωθούν όπως πριν από 100 χρόνια.

Στα περισσότερα εργοστάσια δεν πεθαίνουν μαζικά οι εργαζόμενοι. Υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα που πρέπει να αλλάξουν, αλλά, από την άλλη, τίποτα δεν είναι όπως πριν 100 ή ακόμα και πριν 50 χρόνια.

Το μόνο που έχουμε απέναντι μας, όπως και τότε, είναι η ίδια παντοδύναμη ελίτ που, παρά την τεράστια προπαγάνδα και τα μέσα που διαθέτει, αδυνατεί να εμποδίσει μια δεκαεξάχρονη να ονειρεύεται.

Και αυτό θα είναι το τέλος της (ελίτ).

Για την ακρίβεια, αυτή είναι η αρχή του τέλους της. Αργά-αργά την σπρώχνουμε προς το γκρεμό. Είναι θέμα χρόνου να ξημερώσει εκείνη η μέρα που θα σηματοδοτήσει το τέλος των βάρβαρων χρόνων της ανθρωπότητας.

Πέραν αυτού, είναι τόσοι πολλοί οι άνθρωποι που σκέφτονται διαφορετικά από τον Πρετεντέρη ή τον Παπαδημητρίου, που εγώ τουλάχιστον δεν νοιώθω μοναξιά, ούτε απογοήτευση.

Και αν καμιά φορά τα κείμενα μου μοιάζουν επιθετικά, αυτό συμβαίνει λόγω του υπέρμετρου σαρκασμού που επιλέγω να χρησιμοποιώ. Μην ξεφεύγω, όμως. Αυτό που θέλω να πω είναι πως ο κόσμος αλλάζει, ίσως όχι με τον ρυθμό που θέλουμε, όμως αλλάζει.

Ας αναλογιστεί κανείς πως παρά την καθημερινή τρομοκρατία περί καταποντισμού, μετατόπισης των πλακών, κολοσσιαίων σεισμών και πυρηνικών καταστροφών, ο ελληνικός λαός (έστω και με 2 χρόνια καθυστέρηση) αρνήθηκε να ψηφίσει στις 25 Ιανουαρίου τα αγαπημένα πρόσωπα των αγορών.

Αρνήθηκε να υπακούσει και έκανε κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ίδιος λαός που έδωσε φιλί ζωής στον Σαμαρά, τον πέταξε σαν λεμονόκουπα δυο χρόνια μετά.

Εντάξει, μην το παρουσιάζω και σαν ξεσηκωμό, αλλά νομίζω έγινα αντιληπτός.

Ανεξαρτήτως αν θα υπάρξει νέο μνημόνιο ή όχι, δεν μπορεί κανείς να υποβαθμίσει την πολιτική ανυπακοή των …πληβείων, έστω και αν ήταν παροδική ή τυχαία.

Είναι κάτι που δεν έχουν συνειδητοποιήσει πολλά στελέχη της κομματικής Αριστεράς και πολλές φορές το παρερμηνεύουμε και εμείς οι ίδιοι.

Όπως πιστεύω δεν έχουν πάει χαμένες οι μέρες των «Αγανακτισμένων», έτσι πιστεύω πως δεν θα πάει χαμένη η νύχτα της 25ης Ιανουαρίου.

Χαμένες είναι οι μάχες που δεν δόθηκαν, όχι αυτές που δόθηκαν και χάθηκαν. Εκτός του Μπρεχτ, το είχε γράψει και κάποιος αναγνώστης ή εγώ, πού να θυμάμαι ο άθεος;

Να ΄σαι καλά, πάντως, σύντροφε Πιτσιρίκο. Σ’ ευχαριστώ που προσφέρεις μια όαση στους διάφορους …ταξιδιώτες της ερήμου.

Όσον αφορά τις κομπανιέρες, έχετε όλη τη ζωή μπροστά σας, είτε είστε 41 είτε 16 ετών. Η ζωή είναι δύσκολη, αλλά θα έχει πάντα και τις καλές στιγμές της.

Άσε κιόλας που έχετε τη δυνατότητα να φέρετε στον κόσμο μια ζωή ή και περισσότερες. Εμείς το πολύ-πολύ να σας κρατάμε το χέρι στο μαιευτήριο, μέχρι εκεί φτάνει η αξία μας.

Γι’ αυτό και οι κοινωνίες μας είναι πατριαρχικές, σε αντίθετη περίπτωση θα ήμασταν στο ράφι. Σκεφτείτε τη μια ζωή που έχετε, να τη ζούσατε ως άντρες. Γι’ αυτό μην απογοητεύεστε. Μια είναι η ρημάδα η ζωή, ας τη ζήσουμε όπως θέλουμε εμείς. Μετά δεν έχει.

Μακάρι να ήμασταν διαφορετικοί οι άνθρωποι και να είχαμε φτιάξει ομορφότερες κοινωνίες, αλλά τι να κάνουμε, κάποτε θα γίνει και αυτό. Μέχρι τότε, περίσσια υπομονή και να επιζητάτε τη συντροφιά των ανθρώπων που σας εκτιμούν για αυτό που είστε.

Επ’ ευκαιρίας, στη Σάμο, όπου πηγαίνω συχνά-πυκνά, έχω συναντήσει πολλές φορές πρόσφυγες. Ανθρώπους που έχουν ξεριζωθεί από τα σπίτια τους και πέφτουν πάνω στο ρατσισμό της Ευρώπης.

Βλέπω αυτούς τους ανθρώπους, τι όρεξη έχουν για τη ζωή, πόσα πολλά είναι τα όνειρα τους και νοιώθω σαν μαλάκας, μετά συγχωρήσεως.

Αν μπορούν αυτοί να δουν ένα …φως στο τούνελ και να κάνουν τη ζωή τους όπως αυτοί θέλουν, τότε μπορούμε και εμείς.

Νομίζω πως, παρά τις κτηνωδίες του συστήματος, υπάρχει η δυνατότητα να αναζητήσει κάποιος την ευτυχία και να τη βρει.

Νομίζω πως ο φόβος καμιά φορά μας θολώνει το μυαλό. Δεν είναι τυχαίο που προσπαθούν να μας εκφοβίσουν καθημερινά.

Είναι τρομερά ισχυρό όπλο ο φόβος. Αν, όμως, δεν φοβάσαι, τότε γίνεσαι κάτι άλλο που δεν μπορούν να αγγίξουν.

Για να κλείσω, η δεκαεξάχρονη ανέφερε μια ωραία ρήση του Καζαντζάκη.

Ο Νίκος Καζαντζάκης είχε πει και κάτι άλλο, κομπανιέρα, κάτι που γράφτηκε αργότερα στον τάφο του: «Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα. Είμαι λέφτερος».

Παραθέτω και τη φωτογραφία που έχω ταπετσαρία στον υπολογιστή. Δεν είναι δικιά μου βέβαια, αλλά είναι η αγαπημένη μου.

Γενικά με τις φωτογραφικές έχω ένα θέμα. Είμαι από εκείνους τους πυροβολημένους που δεν βρίσκουν με τίποτα το κουμπί και πρέπει να τους κάνεις σεμινάρια για το πώς δουλεύει. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η ψυχή μου γέμισε συναισθήματα που έχω σκοπό να τα μοιραστώ με τα νερά της φωτογραφίας.

Με εκτίμηση

Άρης

(Αγαπητέ Άρη, με ευχαριστεί πολύ ότι πολλοί φίλοι αναγνώστες στέλνουν μέιλ -δεν είναι όλα προς δημοσίευση- αλλά το αστείο είναι πως, πριν 3-4 χρόνια, αγχωνόμουν με τα μέιλ. Δεν προλάβαινα να απαντήσω, με έπιαναν ενοχές και τέτοια. Τώρα ανεβάζω στο μπλογκ πολλά από αυτά και είμαι χαρούμενος. Ορίστε, ακόμα ένα θετικό σημείο της …χρεοκοπίας. Το ιδανικό θα ήταν να αναλάβετε εσείς το μπλογκ, ώστε εγώ να πάω ξανά στην Κούβα να κάνω εκπαίδευση στο αντάρτικο πόλης, γιατί έχουν αλλάξει τα συστήματα και έχω μείνει πίσω. Άρη, σε ευχαριστώ και ευχαριστώ όλους τους φίλους που μου στέλνουν τα κείμενά τους. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.