Φύκια και μεταξωτές κορδέλες

Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Έχει κάποια χρόνια που παρακολουθώ το μπλογκ σου. Άλλοτε πιο συχνά και άλλοτε …κάνω τα διαλείμματά μου. Αλλά πρώτη φορά σου γράφω σήμερα. Ο λόγος; Μένω εδώ και 4,5 χρόνια στην Ολλανδία αλλά σήμερα βρέθηκα με τη δουλειά μου σε μια εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής (Ευρωπαϊκή Μέρα Θάλασσας λέγεται). Εκεί παρακολούθησα μια εντελώς σουρεάλ κατάσταση, όπου πολιτικοί, ακαδημαϊκοί, επιχειρηματίες, αιρετοί κ.α. ζάλιζαν αλλήλους για το πώς θα εκμεταλλευτούμε τους πόρους της θάλασσας, για να επιτύχουμε κοινωνικά δίκαιη και αειφόρα ανάπτυξη. Παπάρια με φράουλες.

Όταν βλέπεις εκπρόσωπο του ΤΑΙΠΕΔ να προεδρεύει σε συζήτηση για κοινωνική καινοτομία και επιχειρηματικότητα με σκοπό να μετασχηματίσει τις -κοινωνικά άδικες- δομές εξουσίας, όταν ακούς στην ίδια συζήτηση να παρουσιάζονται ως πρωτοπόροι “κοινωνικοί επιχειρηματίες” τα παιδιά από το MBA του πανεπιστημίου Αθηνών με ιδέες για γυαλιά ηλίου φτιαγμένα από φύκια και θαλασσινό αλάτι με γεύση ούζο και ρόδι, όταν παρακολουθείς τον Πέτρο Κόκκαλη να μιλάει ως δημοτικός σύμβουλος Πειραιά για την ανάγκη να αποκτήσουμε πιο κοινωνικά και περιβαλλοντικά βιώσιμες οικονομικές δραστηριότητες στο λιμάνι του Πειραιά, και όταν τέλος ακούς την Εύα Καϊλή (ευρωβουλευτής) να ρωτάει από το πάνελ των επισήμων αν οι παρευρισκόμενοι -υπενθυμίζω, είμαστε στην Ευρωπαϊκή Μέρα Θάλασσας- γνωρίζουν τα φύκια…

Επαναλαμβάνω. Αν γνωρίζουν την λέξη φύκια!!!

Τότε αρχίζεις να νιώθεις πως μπορεί να μοιάζει το θέατρο του παραλόγου. Το χειρότερο, θυμώνω με τον εαυτό μου που παραδομένος στη ματαιότητα (ή την ατολμία) δεν σήκωσα το χέρι να θέσω κι εγώ τις απορίες που μου γεννιούνται.

Γύρισα στο σπίτι του φίλου που με φιλοξενεί απογοητευμένος. Δεν υπάρχει σωτηρία για μένα.

Μετά διάβασα στο μπλογκ σου τα κείμενα των φίλων που απάντησαν στην κομπανιέρα.

Το χαμόγελο ξαναγύρισε. Δεν θα μας τρελάνουν αυτοί οι απαράδεκτοι άνθρωποι που τσαλακώνουν την αξιοπρέπεια μας.

Εμείς πρέπει να τους αγνοήσουμε ολοκληρωτικά σαν ύπαρξη, να τους ξεχάσουμε και να κάνουμε το κομμάτι μας.

Να κοιτάξουμε μπροστά και να ρουφήξουμε τη ζωή με το καλαμάκι γιατί είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή.

Προς το παρόν, νιώθω σαν να έπεσα μικρός στη χύτρα της αισιοδοξίας.

Μπορεί μέχρι αύριο να μου περάσει. Ελπίζω όχι.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ανθρώπους που γελάνε δυνατά και μένουν πάντα παιδιά!

Γιάννης
(με 2 ν)

(Αγαπητέ Γιάννη, υπάρχουν ακόμα πολλοί άνθρωποι στην Ελλάδα που ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν. Στο δικό τους σύμπαν δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα, καμία οικονομική δυσκολία, καμία δυσάρεστη έγνοια. Το πρόβλημα είναι πως αυτοί οι άνθρωποι κατέχουν καίριες θέσεις, ενώ το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα πως πολλοί από αυτούς είναι εκλεγμένοι από τους πολίτες. Θα αλλάξουν κάποτε αυτά. Μέχρι τότε, καλύτερα να μείνεις στην Ολλανδία, και να έρχεσαι στην Ελλάδα μόνο για διακοπές. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.