Οι σκέψεις κάποιου

Φίλε πιτσιρίκο,
Διάβασα το άρθρο σου ήρεμος. Όπως καταλαβαίνεις, από την ώρα που σου στέλνω αυτό το μήνυμα, εγώ δεν μπορώ να είμαι ήρεμος. Δεν έχω σε κανέναν να τα πω και είπα να σου στείλω. Είμαι 21 και του χρόνου τελειώνω το πανεπιστήμιο, και μου φαίνεται το μέλλον μου κατάμαυρο.

Δεν ξέρω πού πάει αυτή η κατάσταση και τι να κάνω πια. Ο πατέρας μου είναι άνεργος εδώ και 3 χρόνια και η μάνα μου έχει 80% αναπηρία.

Κάθε φορά που σκέφτομαι το μέλλον, ασφυκτιώ, δεν μπορώ πια να κοιμηθώ ούτε να διαβάσω. Δεν έχω ούτε μία ελπίδα σε τίποτα και κανέναν, περιμένω πάντα το χειρότερο.

Αυτό που θεωρώ ακόμα πιο χυδαίο είναι ότι εδώ που μένω, από πάνω μου μένουν κάτι δαπίτες και με έχουν ταράξει στα πάρτι. Όταν τους πετυχαίνω στο διάδρομο, μου έρχεται να ξεράσω μέσα στην μούρη τους.

Βλέπω τις ειδήσεις στο internet και δεν ξέρω τι να κάνω, ένα μάτσο υποκριτές αποφασίζουν για το μέλλον μου, βασικά ποιο μέλλον, την επιβίωση μου.

Το χειρότερο είναι όταν μπαίνω στα ξένα μεγάλα site και διαβάζω τα σχόλια, τρελαίνομαι. Είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοιο μίσος, πραγματικά νομίζουν ότι απρόσωποι “θεσμοί” και άλλοι “ηγέτες” μας αγαπάνε και εμείς οι χαραμοφάηδες τους τρώμε τα λεφτά τους στα μπουζούκια με παχυλές συντάξεις; Υπάρχει τέτοια άγνοια πια στις μέρες μας;

Μακάρι να μπορούσε κάποιος να μου πει πού πάει όλο αυτό, πού τελειώνει. Τι θέλουν τέλος πάντων, ή ακόμα καλύτερα τι θέλουμε εμείς.

Αν βγούμε από το ευρώ, θα ανακάμψουμε πιο γρήγορα και τουλάχιστον θα υπάρχει και μία αίσθηση ελπίδας, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει ή δεν έχει τα κότσια να το κάνει.

Αλήθεια, όμως, εμείς τι ακριβώς φοβόμαστε με το 90% να έχει λιγότερο από 2.000 στην τράπεζα και με μισθούς σκλάβου;

Αλλά, κυριότερα, αν δεν το κάνει, τι περιμένει; Ένας λαός που πιστεύει στα θαύματα, πόσο νομίζει ότι θα κρατήσει έναν άθεο πρώην κνίτη;

Και μετά τι θα έρθει, μία Χρυσή Αυγή ή ένας Σαμαράς και μετά μια Χρυσή Αυγή; Αλλά αν βγούμε, οι ολιγάρχες και άλλοι παρατρεχάμενοι θα το φάνε αμάσητο;

Όλες αυτές οι σκέψεις σφυρίζουν μέσα στα μυαλό και περνάει κάθε μέρα σχεδόν σαν ένα ψυχικό μαζοχιστικό βασανιστήριο. Νιώθω λες και πέφτω σε μία απύθμενη άβυσσο.

Τα προηγούμενα χρόνια, είχα προσπαθήσει να κάνω αυτό που έλεγε ο George Carlin, να πάρω ένα διαζύγιο από όλα αυτά, αλλά τώρα είναι λες και όλο το καταπιεσμένο άγχος βγαίνει ξαφνικά. Μάλλον αυτό που το πυροδότησε είναι αυτές οι αθλιότητες του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί, έστω και για λίγο, όλοι περιμέναμε ότι πραγματικά κάτι θα αλλάξει.

Χθες βγήκα έξω να πάρω ένα κουλούρι και έβλεπα έναν ζητιάνο και εκείνη την στιγμή σκεφτόμουν τα μέτρα που λένε ότι θα πάρουν και πως θα γίνουμε “ανταγωνιστικοί” και θυμήθηκα μια ιστορία του Ντοστογιέφσκι.

Εκείνη που λέει ότι ένα μάτσο “μουζίκοι” κάθονται στο κάρο και χτυπάνε ένα αρρωστιάρικο και γέρικο άλογο για να προχωρήσει, μέχρι που το χτυπάνε και “στα πράα του μάτια”, αυτό νιώθω ότι κάνουν. Το άλογο στο τέλος όμως πεθαίνει, τι θα σημαίνει το τέλος αυτής της ιστορίας με το χρέος για εμάς;

Μακάρι να μου δώσεις μία απάντηση στα τόσα ερωτήματα ή έστω μία άποψη. Αλλά και να μην μου δώσεις, σε ευχαριστώ που με άκουσες.

Νο.2

(Αγαπητέ φίλε, είστε 21 ετών και τα βλέπετε όλα κατάμαυρα. Δεν είναι. Πάντα, σε όλες τις εποχές υπάρχουν δυσκολίες αλλά εμείς νομίζουμε πως μόνο εμείς ζούμε το απόλυτο δράμα. Η αλήθεια είναι πως -ακόμα και τώρα- η χρεοκοπημένη Ελλάδα είναι μια από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου. Επίσης, ζούμε σε μια από τις πιο ειρηνικές περιόδους της Ιστορίας, για την Ευρώπη τουλάχιστον. Εντάξει, μας τα έχουν κάνει μπαλόνια με την οικονομική κρίση -που δεν είναι κρίση αλλά μόνιμη κατάσταση- αλλά δεν υπάρχει λόγος να επηρεάζεστε τόσο. Εστιάστε σε αυτά που έχετε και ζήστε τα νιάτα σας, γιατί δεν θα ξαναρθούν. Αυτή η εποχή σας έλαχε, αυτή θα ζήσετε. Τι να πουν κι αυτοί που έζησαν τα νιάτα τους και τις ζωές τους σε κατοχές και εμφυλίους; Τι έπρεπε να κάνουν, να αυτοκτονήσουν; Έζησαν, αγάπησαν, έκαναν παιδιά, δημιούργησαν και ήταν και ευτυχισμένοι. Σκεφτείτε σε ποια περίοδο έζησε ο Ντοστογέφσκι -που αναφέρετε- και πόσα πτώματα πεινασμένων έβλεπε κάθε μέρα στον δρόμο. Αυτό δεν τον εμπόδισε να δημιουργήσει. Την ώρα που εμείς ανησυχούμε για τον ΕΝΦΙΑ και τον ΦΠΑ, σε κοντινές μας χώρες πέφτουν κορμιά, και χιλιάδες άνθρωποι πνίγονται στη Μεσόγειο. Οπότε, ψυχραιμία και λογική. Και τύχη, βέβαια. Καλή τύχη. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.