Ο θυμός και η σοφία

Φίλε πιτσιρίκο,
γράφεις πως υπάρχουν συγκεκριμένες ευθύνες για τη χρεοκοπία της χώρας, και πως αυτές δεν αποδόθηκαν ποτέ. Έχεις γράψει επίσης πως είναι γνωστός ο ρόλος της δικαιοσύνης στη χώρα μας, και πως, αν δεν ήταν αυτή που είναι, δεν θα είχαμε φτάσει ποτέ στη χρεοκοπία άλλωστε.

Ωστόσο φοβάμαι πως, πριν μιλήσουμε για την προβληματική -ή μάλλον την καθόλου- λειτουργία της δικαιοσύνης, θα πρέπει λίγο να σταθούμε στη ψήφο του Ιουνίου του 2012, που επανειλημμένως έχεις επίσης χαρακτηρίσει εγκληματική.

Η μη τιμωρία των ενόχων όμως, είναι κατά τη γνώμη μου το μικρότερο κακό από αυτά που έκαναν οι συμπολίτες μας με αυτή τους τη ψήφο.

Με την οποία όχι μόνο δεν απαίτησαν την τιμωρία των υπευθύνων, όχι μόνο δεν τους έστειλαν στο πολιτικό περιθώριο αλλά:

– τους ανανέωσαν τη βουλευτική ασυλία
– τους έδωσαν τον απαιτούμενο χρόνο για να επέλθει η παραγραφή των αδικημάτων τους
– τους ανέθεσαν εκ νέου τη διαχείριση των κοινών μας
– τους επιφόρτισαν εκ νέου με τη διαχείριση του δημοσίου ταμείου και την ισχύ που αυτό δίνει στο διαχειριστή του
– τους ανέθεσαν την εφαρμογή ενός σχεδίου βίαιης εσωτερικής υποτίμησης(που εξ’ ορισμού απαιτεί τη μέγιστη κοινωνική δικαιοσύνη), γνωρίζοντας πως έχουν ένα σωρό εξαρτήσεις και ανίερες σχέσεις από το αμαρτωλό παρελθόν
παράλληλα
– έδωσαν δημοκρατική νομιμοποίηση σε όλες τις εξωθεσμικές και αντισυνταγματικές παρεμβάσεις που το ΔΝΤ και η ΕΕ έκαναν στη χώρα μας τη διετία 2010 – 2012
– έδωσαν δημοκρατική νομιμοποίηση στο καθεστώς αστυνομοκρατίας που είχε επιβληθεί προκειμένου να εφαρμοστούν τα μνημονιακά μέτρα
– υπέγραψαν φαρδιά πλατιά κάτω από τις επιστολές Σαμαρά – Βενιζέλου, των οποίων το περιεχόμενο αγνοούσαν
– ενέκριναν τη δανειακή σύμβαση της οποίας τους όρους και τα οικονομικά μεγέθη επίσης αγνοούσαν
– έδωσαν το χρόνο στο σύριζα να προβάρει τα υπουργικά κοστούμια και να ενταχθεί για τα καλά στο εσωτερικό και διεθνές σύστημα

Και όλα αυτά επειδή τους το είπαν οι αγαπημένοι τους τηλε-παπαγάλοι, από τις καταπατημένες δημόσιες συχνότητες,
και τα κανάλια των -διαπλεκόμενων με τους πολιτικά υπεύθυνους- οικονομικά υπευθύνων για τη χρεοκοπία της χώρας.

Δε νομίζω λοιπόν ότι σε αυτόν τον πληθυσμό αξίζει κάτι καλύτερο από αυτό που επιλέγει.

Να σβήνει δηλαδή τη δίψα του από το κατουροκάνατο του κάθε ισχυρού.

Και αν σου δίνω ραντεβού στους δρόμους της φωτιάς, είναι γιατί είμαι ένας διεθνιστής που μπορεί να δει πέρα και πίσω από την κοιλιά του Πάγκαλου, και να νοιαστεί για πράγματα πολύ πιο σοβαρά και ουσιώδη από τις τύχες της χρεοκοπημένης μπανανίας των ολιγαρχών.

«Από πίτα που δεν τρως τι σε νοιάζει κι αν καεί» λέει ο λαός μας που -ακόμα και στις στιγμές θυμοσοφίας του- μάλλον παραμένει παρτάκιας.

Ο θυμός και η σοφία πάντως είναι τα μόνα ‘ισοδύναμα’ που θα μπορούσαν να καλύψουν τις απαιτήσεις των δανειστών, μόνο που αυτά δε μπορεί να τα προτείνει καμία κυβέρνηση.

Ολιγαρκής

(Αγαπητέ φίλε, ωραία τα γράψατε. Λέει και κάτι άλλο για πίτες ο λαός: Θέλει και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. Ζούμε στη χώρα που κανένας δεν έχει ευθύνη για τίποτα. Λες και άλλοι ψήφιζαν τόσα χρόνια. Αρειανοί έρχονταν στην Ελλάδα και ψήφιζαν. Και άλλοι κυβερνούσαν. Εξωγήινοι κι αυτοί. Θυμός υπάρχει -αν και θα προτιμούσα να υπάρχει θυμός με την αρχαοελληνική έννοια της λέξης που σήμαινε «ψυχή»-, σοφία δεν υπάρχει. Ούτε καν σκέψη δεν υπάρχει, πώς να υπάρξει σοφία; Στη χώρα που γεννήθηκε η αφηρημένη σκέψη, οι άνθρωποι δεν μπορούν να σκεφτούν μόνοι τους. Θέλουν και την σκέψη μασημένη. Κι αλίμονο σε αυτόν που σκέφτεται στην Ελλάδα. Κινδυνεύει. Καλά θα κάνει να μην δημοσιοποιεί όλες τις σκέψεις του αλλά την πιο pop εκδοχή τους. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.