Στάση πληρωμών

Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Από την Πέμπτη το βράδυ, έχω το χαμόγελο του ηλίθιου και δεν μπορώ να σταματήσω. Γύρισα σπίτι πτώμα μετά από 12 ώρες δουλειά και -πριν κοιμηθώ- άνοιξα λίγο τη σελίδα του Guardian, όπου έπεσα πάνω στην είδηση ότι δεν θα πληρώσει η Ελλάδα το ΔΝΤ.

Πλάκα κάνεις! Στάση πληρωμών;

Ουσιαστικά, για στάση πληρωμών πρόκειται. Δέχομαι λοιπόν συγχαρητήρια για την πρόβλεψή μου στο κείμενο που σου είχα στείλει «Μαμά γιατί τα βλέπω όλα μπλε;».

Η στάση πληρωμών ήταν αναπόφευκτη, μια που τα νούμερα, όπως και να τα τραβήξεις, δεν βγαίνουν.

Επίσης, γελάω με την καρδιά μου που έχει αρχίσει η κυβέρνηση να χρησιμοποιεί ένα από τα όπλα των ίδιων των δανειστών: δηλαδή να αλλάζει τα φώτα στις έννοιες των λέξεων.

Όπως εκείνοι ονόμαζαν τα τοκογλυφικά δάνεια «οικονομική βοήθεια» και το στραγγάλισμα ενός λαού «μεταρρυθμίσεις», έτσι και η κυβέρνηση τώρα ονομάζει τη στάση πληρωμών «καθυστέρηση», και ότι δήθεν θα τα πληρώσει αργότερα. Μα αν δεν έχει τώρα 300 εκ. , πού θα βρει μετά 1,3 δισ., οέο;

Εκείνο το βράδυ λοιπόν, είχα τα καλύτερα όνειρα: είδα πορτοφόλια να ξεχειλίζουνε χιλιάρικα -αυτά τα παλιά, με τη Μπουμπουλίνα-, είδα μεζεδάκια και ούζα στην ακρογιαλιά, είδα πάλι σταφίδες απλωμένες στα χωράφια και ήλιο, πολύ ήλιο!

Δεν ξέρω τι θα γίνει στο εξής, χαίρομαι όμως που οι Έλληνες είπαμε ξανά ένα μεγάλο «ΟΧΙ».

Να κάνω κι άλλη μια πρόβλεψη;

Αν επιστρέψουμε στη δραχμή, η χώρα θα ανακάμψει σε χρόνο ντε-τε, ενώ στη Βόρεια Ευρώπη οι περικοπές και οι «μεταρρυθμίσεις» μόλις θα αρχίζουν.

Γι’ αυτό, προτείνω σε όλους τους ξενιτεμένους αναγνώστες να πακετάρουν σιγά-σιγά βαλίτσες και να βγάλουν εισιτήριο χωρίς επιστροφή.

Θα ήθελα, όταν γίνει αυτό, να βρεθούμε όλοι όσοι συναντηθήκαμε διαδικτυακά και να ανταλλάξουμε ιστορίες και να σκάσουμε στο φαΐ και τα τσίπουρα.

Μπας και ξαναδούμε χαμόγελα στο πρόσωπο της δεκαεξάχρονης, της σαραντάχρονης και του Ηλία (που υποψιάζομαι ότι είναι λιγουλάκι απαισιόδοξος).

Τι λες πιτσιρίκο; Θα το κανονίσεις;

Φιλιά από Αγγλία

Ράνια

(Αγαπητή Ράνια, οι ψευδαισθήσεις μου τελείωσαν στις εκλογές του 2012. Δεν έχω εμπιστοσύνη σε εμάς τους Έλληνες. Δυο χρόνια στον δρόμο οδήγησαν σε κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Εκεί, εγώ γύρισα το κουμπί. Αρνούμαι πια να ενθουσιαστώ από πολιτικούς και πολίτες. Θα πρέπει να έχω αποδείξεις για να γυρίσω ξανά το κουμπί. Δεν έχω. Ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε πάρα πολλά και τα έχει πάρει σχεδόν όλα πίσω ή τα έχει στείλει στο αφηρημένο μέλλον. Και η σύγκρουση με τους ολιγάρχες έχει γίνει έρωτας με τους ολιγάρχες. Οπότε, πώς να πειστώ ότι έγινε στάση πληρωμών και όχι ένα τρικ; Βέβαια, είμαι αισιόδοξος. Αλλά όχι επί του συνόλου. Θα βρεθούμε. Στους δρόμους. Πάντα εκεί βρισκόμαστε. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.