Στα σύνορα (ή μήπως στα όρια;)

eliasΦίλε Πιτσιρίκο,
Διάβασα το κείμενο του φίλου που περιέγραψε από πρώτο χέρι την εγκληματική συμπεριφορά του Ελληνικού στρατού στα ελληνοαλβανικά σύνορα το 1992. Το στόμα μου άνοιξε διάπλατα όχι φυσικά γιατί δεν πιστεύω τις μαρτυρίες του, ούτε γιατί θεωρώ ότι αυτά τα πράγματα δεν τα κάνουν Έλληνες. Η ιστορία άλλωστε διδάσκει ότι και σφαγές αμάχων γίνανε και βιασμοί και ό,τι βρωμιά μπορεί να φανταστεί κανείς στις διάφορες ηρωικές εκστρατείες του Ελληνικού στρατού στα Βαλκάνια, στην Ουκρανία, στην Μικρασία και στην Ελλάδα την ίδια κατά την διάρκεια του εμφυλίου και μετά.

Έμεινα με το στόμα ανοιχτό γιατί όλα αυτά έχουν μείνει από το 1992 μέχρι σήμερα ουσιαστικά κρυφά. Η «ομερτά» δεξιών, κεντρώων και αριστερών κομμάτων έχει θάψει όλες τις ιστορίες της φρίκης στην λήθη.

Η φωτογραφία με το πλοίο στο Μπάρι –αν δεν κάνω λάθος– κατάφορτο από χιλιάδες Αλβανούς πρόσφυγες περιγράφει από μόνη της την δυστυχία και απελπισία αυτών των ανθρώπων.

Η Αλβανία δεν χρεοκόπησε το 1991. Οι Αλβανοί δεν έχασαν το μεγαλύτερο μέρος των επικουρικών τους συντάξεων, δεν πλήρωσαν τον άδικο ΕΝΦΙΑ, ούτε είδαν τον ΦΠΑ να ανεβαίνει. Οι Αλβανοί πήγαν στην κόλαση της απόλυτης εξαθλίωσης, μισό βήμα από την κατάσταση της «μη ύπαρξης» και από τότε – κοντά 30 χρονιά μετά – εξακολουθούν να ζουν πιο φτωχικά από τους Έλληνες στην Ελλάδα των μνημονίων και της παρατεταμένης λιτότητας.

Την εποχή εκείνη, δεν υπήρχαν μονάχα κάποια «αμούστακα με δηλητηριασμένα κεφάλια» που κυνηγούσαν – και σκότωναν – ανθρώπους στα σύνορα.

Υπήρχαν και χιλιάδες άλλοι που συναγωνίζονταν μεταξύ τους για το ποιος θα εκμεταλλευτεί καλύτερα τον Αλβανό εργάτη που έπαιρνε στην δούλεψη του.

Υπήρχαν «γλυκές» και «θεοσεβούμενες» γριούλες που, αντί για τα γνωστά παραμύθια στα εγγόνια τους, έλεγαν ιστορίες για δολοφόνους, ληστές, βιαστές και αιμομίκτες ..Αλβανούς. Υπήρχαν δημοσιογράφοι όπως ο γιος του Πάγκαλου, Θέμος, και λαμόγια τύπου Κωστόπουλου που διαγωνίζονταν στο ποιος θα κυκλοφορήσει τα καλύτερα και πιο ρατσιστικά ανέκδοτα για τους Αλβανούς …«τουρίστες» και μη.

Υπήρχαν και κάποια παλιοτόμαρα της τότε δεξιάς – μεταξύ των οποίων και ο σημερινός υπουργός άμυνας Καμμένος – που ξιφουλκούσαν υπέρ της γαλανόλευκης την οποία δεν ήταν δυνατό να σηκώσει στα χέρια του – και μάλιστα σε παρέλαση – ένας αριστούχος Αλβανός μαθητής.

Υπήρχαμε κι εμείς –ή μάλλον καλύτερα και δικαιότερα οι περισσότεροι από μας –που δεν επικροτούσαμε φυσικά όλα αυτά αλλά σιωπούσαμε αδιάφορα και φοβισμένα.

Βλέποντας πια τα πράγματα από απόσταση –του τόπου και του χρόνου– δεν μπορώ παρά να συμπεράνω ότι η χειρότερη, η πιο βρωμερή και η πιο ξεφτιλισμένη περίοδο του Ελληνισμού υπήρξε η εικοσαετία 1985-2005.

Είναι εκείνη η περίοδος που αν γινόταν ποτέ υπόθεση κάποιας αρχαίας τραγωδίας μονάχα με την χρεοκοπία και την πλήρη κατάρρευση των πάντων θα μπορούσε ίσως να φτάσει στην κάθαρση.

Ακόμα στην χώρα αυτή έχουμε – δυστυχώς – εκείνο που μας αξίζει. Και την «αριστερά» που μας αξίζει έχουμε με τις «εποικοδομητικές της προτάσεις», την εξοντωτική της φορολογία μέσω του ΦΠΑ και του ΕΝΦΙΑ, τις παρελάσεις και τα γλέντια της με τους οβελίες στα πάρκα, με την ΝΑΤΟϊκή της βάση στην Κάρπαθο, με τα ΜΑΤ της που δεν κατουράνε πια στην Βουλή αλλά μονάχα στα μούτρα μας, και πάει λέγοντας.

Σε λίγους μήνες θα έχουμε και δεύτερη ιερή αγελάδα. Μετά τον Κώστα τον Καραμανλή, έρχεται ο Αλέξης ο Τσίπρας.

Δεν φαίνεται πως είναι τυχαία η αμοιβαία συμπάθεια. Από τον «βασικό μέτοχο» στον «βασικά αμέτοχο» λίγους μήνες δρόμος.

Φιλιά από την Εσπερία, Ηλίας

Υ.Γ. Διαβάζω μετά και το γράμμα της δασκάλας με την χρυσή καρδιά και την οργή διαδέχεται η συγκίνηση. Πριν πολλά χρόνια – ως φοιτητής της ιατρικής – πέρασα λίγες βδομάδες παρακολουθώντας τα μαθήματα που γινόντουσαν στο σχολείο για τα κωφάλαλα παιδιά στην συμβολή Αλεξάνδρας και Κηφισίας, στους Αμπελόκηπους. Έμεινα άφωνος με τον μεγαλείο ψυχής των δασκάλων. Δεν είναι απλά μια εργασία που προσφέρεις στον συνάνθρωπο. Ο δάσκαλος σε παιδιά με ειδικές δυσκολίες και ειδικές δυνατότητες καταθέτει κομμάτια ψυχής και ποτάμια αστείρευτης αγάπης. Κάνω μια παρένθεση εδώ για να διορθώσω κάτι από τα προηγούμενα που έγραψα. Το 90% των ανθρώπων που αγωνίζονται ακούραστα και αδιάκοπα προσφέροντας αγάπη και ελπίδα στους συνανθρώπους, είναι γυναίκες και όχι άνδρες. Αν θέλεις να βρεις την ελπίδα εκεί που βασιλεύει η απόλυτη καταστροφή, γύρνα την ματιά σου γύρω και βρες την εικόνα μιας νέας γυναίκας που παίζει με ένα παιδί. Κοίταξε πρώτα την γυναίκα. Μετά το παιδί. Respect στις κυρίες αυτού του άθλιου κόσμου. Του κόσμου μας.

(Αγαπητέ Ηλία, μην προσπαθείς να βγάλεις άκρη με τους Έλληνες ή με κάποιον άλλο λαό. Υπάρχουν όλα τα είδη ανθρώπων στην Ελλάδα, όπως και στις άλλες χώρες. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί λαοί. Σκέψου μόνο πως ο ίδιος άνθρωπος είναι ικανός να κάνει το καλύτερο και το χειρότερο, οπότε τι συμπέρασμα να βγάλεις; Πάντως, πνίγονται άνθρωποι καθημερινά στο Αιγαίο, και δεν μας νοιάζει ιδιαίτερα. Όχι μόνο εμάς, κανέναν δεν νοιάζει. Ούτε τους “πολιτισμένους” λαούς νοιάζει. Άλλωστε, είναι οι κυβερνήσεις αυτών των “πολιτισμένων” που ξεσκίζουν ολόκληρες χώρες και αναγκάζουν τους ανθρώπους να γίνονται πρόσφυγες. Ηλία, θυμάμαι κι εγώ τα “Δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ, Αλβανέ” αλλά τότε δεν είχα μπλογκ για να τα χώσω. Το Διαδίκτυο άλλαξε τις ζωές μας, άλλαξε και την κοινωνία. Χωρίς διαδίκτυο, ακόμα θα τρώγαμε αμάσητη την προπαγάνδα των παπαγάλων των ολιγαρχών. Θα ήταν η μια και μοναδική άποψη. Ηλία, οι γυναίκες που φροντίζουν παιδιά και γονείς και ανήμπορους γείτονες -και σκουπίζουν και την αυλή τους- είναι αυτές που κάνουν τον κόσμο να γυρνάει. Αλλά ζούμε σε έναν αντρικό κόσμο. Θα αλλάξει κάποτε αυτό. Υπάρχει και άλλη “δύναμη” από το να σκοτώσεις κάποιον. Μπορείς να τον βοηθήσεις, μπορείς να τον χαϊδέψεις. Οι γυναίκες -όχι όλες βέβαια- το κάνουν πολύ στη ζωή τους αυτό. Να είσαι καλά, Ηλία.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.