Από την ελπίδα στην απελπισία

Φίλε πιτσιρίκο,
Παίρνω το θάρρος να σου απευθυνθώ ως φίλο μιας και τα κείμενα που αναρτάς στο blog σου με συντροφεύουν καθημερινά εδώ και πολύ καιρό αλλά, κυρίως, γιατί τόσο οι απόψεις σου όσο και αυτές των φιλοξενουμένων σου είναι μια παρηγοριά για μένα.

Θέλω τόσα πολλά να γράψω, όχι για να μου δώσεις δίκιο, όχι για παρηγοριά, αλλά ίσως γιατί, αν τα αποτυπώσω σε χαρτί, να πάψω να αισθάνομαι αυτόν τον κόμπο στον λαιμό. Να τα βγάλω από μέσα μου που λένε.

Επί του προκειμένου τώρα.

Είμαι από αυτές που είχαν εναποθέσει πολλές ελπίδες στο ΟΧΙ του δημοψηφίσματος και η εβδομάδα πριν από το δημοψήφισμα ήταν μία γιορτή για μένα.

Ελπίδες για ένα καλύτερο οικονομικά μέλλον για την χώρα μου. Όχι δεν πιστεύω σε θαύματα. Ότι η επικράτηση του ΟΧΙ θα οδηγούσε σε έναν εύκολο δρόμο.

Όμως, είχα και εξακολουθώ να έχω την πεποίθηση ότι αυτός ο δύσβατος δρόμος βγάζει κάπου.

Ελπίδες ότι με την αφορμή του δημοψηφίσματος η κραυγαλέα δικτατορία των συστημικών ΜΜΕ και όλη αυτή η διαπλοκή που συνδέεται άρρηκτα μαζί της και έδειξε τόσο απροκάλυπτα το πρόσωπό της, θα οδηγούνταν σε αποσύνθεση, έχοντας πλέον και την επίσημη πολιτεία απέναντί της.

Ελπίδες ότι όλο αυτό το σαθρό πολιτικό σύστημα που κυριάρχησε τα τελευταία 40 χρόνια -με την δική μας υποστήριξη και ανοχή, οφείλω να ομολογήσω- θα όδευε προς την απαξίωση.

Ελπίδες ότι μετά από αυτά τα 5 χρόνια απόλυτης φτωχοποίησης και εξευτελισμού μας δόθηκε για πρώτη φορά η ευκαιρία να πούμε και εμείς την γνώμη μας, να αποφασίσουμε εμείς για το μέλλον μας και ότι υπήρχε μια κυβέρνηση που ήταν διατεθειμένη να μας ακούσει και να μας ακούει.

Είμαι πλέον από αυτές που δεν αισθάνεται απλά προδομένη αλλά ακόμη χειρότερα ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα στον ορίζοντα (τουλάχιστον στον ορατό από εμένα) και η Δευτέρα 13 /7 μόλις μια εβδομάδα μετά το δημοψήφισμα ήταν και εξακολουθεί να είναι η χειρότερη μέρα που βίωσα ως πολίτης μιας “δημοκρατικής” -όσο ειρωνικό ακούγεται άλλο τόσο ειρωνικό γράφεται- χώρας. Και την ελπίδα αντικατέστησε η απελπισία.

Απελπισία για το οικονομικό μέλλον της χώρας μιας και οι αυτοκτονίες, οι άστεγοι, οι άποροι, όλοι αυτοί που ζουν εξαθλιωμένοι θα αυξηθούν, γιατί αυτοί μετράν περισσότερο, και στην συνέχεια τα περιβόητα νούμερα τα οποία όπως υποστηρίζουν πάρα πολλοί διακεκριμένοι οικονομολόγοι δεν θα ευδοκιμήσουν, και όπως βιώνουμε καθημερινά εμείς δεν ευδοκιμούν -άλλωστε οι προβλεπτικές ικανότητες της τρόικας, συγγνώμη Θεσμών, έχουν αποδειχθεί με την αποτυχία τους στα 2 προηγούμενα προγράμματα-, και άρα ο δρόμος που διαβαίνουμε δεν βγάζει πουθενά.

Απελπισία που οι ολιγαρχίες των ΜΜΕ έχουν συστρατευτεί με την “Πρώτη φορά Αριστερά” -ή μήπως έγινε το αντίστροφο;- και εκεί που φάνηκαν να απορρίπτονται από την Ελληνική κοινωνία η κυβέρνηση τους έδωσε το φιλί της ζωής.

Μέσα στην αφέλεια μου, με είχε εντυπωσιάσει και εξοργίσει η ανοχή της κυβέρνησης προς τα ιδιωτικά κανάλια την εβδομάδα πριν το δημοψήφισμα. Τώρα μάλιστα, το κατάλαβα.

Και αυτήν την στιγμή, ο εναγκαλισμός είναι ακόμη πιο ορατός:

Αφενός η ηθική απαξίωση των αντιφρονούντων -βλέπε Ζωή, Βαρουφάκη κ.λ.π-, αφετέρου ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης από τα ουσιώδη (ποιος ασχολείται με τα μέτρα που ψηφίστηκαν;)

Απελπισία που το παλαιό πολιτικό σύστημα όχι απλά δεν απαξιώθηκε αλλά λειτουργεί ως δεκανίκι της σημερινής κυβέρνησης και μάλιστα με ύφος δικαιωμένο “εμείς σας τα λέγαμε, εμείς σας καταλαβαίνουμε, σας καλωσορίζουμε στο Club).

Και φυσικά, απελπισία που η βούληση του 61,3% των Ελλήνων πετάχτηκε στον κάλαθο των αχρήστων. Άνευ περαιτέρω σχολιασμού.

Δεν μεταδίδω άλλο.

Υ.Γ 1: Την κυβερνητική ρητορική περί “ εμείς δεν τα πιστεύουμε τα μνημόνια, ενώ οι προηγούμενοι τα πίστευαν, άρα εμείς είμαστε καλύτεροι” μπορώ να την χρησιμοποιήσω κάπου για να έχω καλύτερη μεταχείριση πχ Εφορία, sypermarket κλπ;
Υ.Γ 2: Πιτσιρίκο σου επιτρέπω χαρακτηρισμούς όπως πόσο αφελής έως πόσο ηλίθια είσαι, αλλά μέχρι εκεί μην το χοντρύνουμε γιατί δεν είμαι σε φάση.
Υ.Γ 3: Πιτσιρίκο, μην μου πεις ότι ήταν καλό που έδειξε το πρόσωπό της η “Πρώτη φορά Αριστερά” και εδώ είναι ίσως το μόνο που διαφωνώ μαζί σου (βάσει των κειμένων σου) γιατί αυτό που υποστηρίζεις ότι θα έρθει, θα πατήσει πάνω σε καμμένη γη. Τι να το κάνω όταν η δημόσια περιουσία ξεπουληθεί στα αρπαχτικά αντί πινακίου φακής, τι να το κάνω όταν άνθρωποι αυτοκτονούν από απελπισία, όταν νέοι άνθρωποι φεύγουν στο εξωτερικό, όταν όταν όταν… Πάνω σε τι και με ποιους θα οικοδομηθεί αυτό το νέο; Η “ Πρώτη φορά Αριστερά” όφειλε να δείξει ένα άλλο πρόσωπο. Χάνονται γενεές και δεν έχουμε τον χρόνο για δοκιμές. Αν έχεις να προτείνεις κάτι ΤΩΡΑ εγώ μαζί σου και μαζί σας.
Υ.Γ 4: ΕΛΠΙΔΑ : 61,3%

Με εκτίμηση
Έφη

(Αγαπητή Έφη, δεν θα σε πω αφελή γιατί κι εγώ το έφαγα κανονικά το παραμύθι του Τσίπρα με το δημοψήφισμα. Για μερικές μέρες, πίστεψα πως η Ελλάδα βαδίζει επιτέλους προς την δημοκρατία. Οπότε, θα μας πω αφελείς και τους δυο. Πάντως, εγώ δεν αισθάνομαι ότι ευθύνομαι που ο Τσίπρας με εξαπάτησε. Όταν ένας πρωθυπουργός κάνει δημοψήφισμα σε μια χώρα που δεν έχει γίνει δημοψήφισμα για 41 χρόνια και μετά δεν σέβεται το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, ο πρωθυπουργός είναι αλήτης και απατεώνας, όχι οι πολίτες. Δική του είναι όλη η ευθύνη για το έγκλημα. Πού να ξέρω πως ο Τσίπρας έκανε δημοψήφισμα γιατί πίστευε ότι θα βγει το ΝΑΙ, ενώ δημόσια στήριζε το ΟΧΙ; Έφη, το βρίσιμο που έριξα όταν έμαθα πως ο Τσίπρας έκανε συμφωνία, δεν το έχω ξαναρίξει στη ζωή μου. Δεν βρίζω συνήθως στη ζωή μου. Αλλά δεν μπορούσα να σταματήσω να βρίζω. Ακόμα δεν μπορώ. Όπου δω τον Τσίπρα και την άθλια παρέα του, φεύγουν οι χριστοπαναγίες βροχή. Έφη, είμαι αισιόδοξος. Αυτό μόνο. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.