Μια γιορτή κόντρα στο φόβο

Φίλε μου Πιτσιρίκο γεια σου κι από μένα,
Αρχικά, σε λέω φίλο γιατί έτσι σε νιώθω, όταν νιώθεις ότι κάποιος μιλάει για το δικό σου καλό και το καλό όλων όσοι αξίζουν κι εκφράζει τόσο πολύ τα πιστεύω σου μόνο φίλος μπορεί να είναι.

Στο παρασύνθημα τώρα:

Χτες κατέβηκα στην πραγματικά μεγαλειώδη συγκέντρωση στο Σύνταγμα και ένιωσα πράγματα που είχα πολύ καιρό να νιώσω.

Ένιωσα ότι υπάρχει ακόμα Ελπίδα για τη γενιά μου και για τις επόμενες γενιές αυτού του τόπου.

Είδα πρόσωπα αισιόδοξα, χαμογελαστά και ορεξάτα, όχι καταθλιπτικά, μίζερα και φοβισμένα.

Είδα πρόσωπα περήφανα!

Ήταν πράγματι μια γιορτή, για μας, για τα παιδιά μας και το μέλλον τους, και για τη Δημοκρατία.

Τη Δημοκρατία που βιάστηκε επί χρόνια με δακρυγόνα στο Μετρό, με ξύλο σε συνταξιούχους και νοσοκόμες, με επεμβάσεις σε κάθε λογής λαϊκές πρωτοβουλίες, με το μαύρισμα της Δημόσιας Ραδιο-Τηλεόρασης, με μεταμεσονύχτιες ΠΝΠ και συνεδριάσεις με “ομόφωνα” ΝΑΙ σε όλα χωρίς ψυχή ζώσα να απαντάει.

Αλλά το πιο σημαντικό, είδα πρόσωπα που έχουν σταματήσει πια να υποκύπτουν στην ωμή τρομοκρατία και τρομολαγνεία, στην ωμή παρέμβαση του τι θα σκεφτόμαστε χωρίς πως και γιατί.

Είδα νέους και γέρους που έχουν σταματήσει να αρκούνται στην άποψη των σεμιναριακών δημαγωγών της πεντάρας και προσπαθούν να σκεφτούν από μόνοι τους -ίσως για πρώτη φορά στη ζωή τους- ξέροντας ότι τόσα χρόνια, ακούγοντας αυτούς, προκοπή αυτός ο τόπος δεν είδε.

Ένιωσα πολύ όμορφα χτες, ένιωσα δυνατός, ένιωσα περήφανος!

Γιατί μαζί νιώθουμε δυνατοί, μαζί προχωράμε.

Ένιωσα συγκίνηση και χαρά, ελπίδα ότι μπορεί να αλλάξει η νοοτροπία της μονάδας και να αρχίσουμε όλοι να κοιτάμε τι πραγματικά συμβαίνει στην κοινωνία μας.

Ο καθείς που σκέφτεται ακόμα και τώρα σαν μονάδα ας νιώθει μόνος κι έρημος, γιατί έτσι είναι κι έτσι πρέπει.

Γιατί όταν νέοι άνθρωποι φεύγουν 10-10 και οι άλλοι που έμειναν (αν είναι τυχεροί και δουλεύουν) παίρνουν 580 μεικτά ή δουλεύουν 2 δουλειές των 300 για να μην έχουν προσωπική ζωή σκέφτηκε “έλα μωρέ σιγά, αγράμματοι κι αμόρφωτοι θα ‘ναι”.

Γιατί όταν άνθρωποι που έδωσαν όλη τους τη ζωή στα νοσοκομεία πολεμώντας τον καρκίνο τώρα στερούνται συντάξεων εκείνος σκέφτηκε “έλα μωρέ σιγά, όλοι στο δημόσιο καλοί τεμπέληδες είναι”.

Γιατί όταν άνθρωποι που έφαγαν τα νιάτα τους στην οικοδομή είδαν τις δουλειές τους να καταστρέφονται αργά και βασανιστικά από δυσβάσταχτους φόρους και τέλη χωρίς να μπορούν να κάνουν κάτι για να τις σώσουν και κλείσανε εκείνος σκέφτηκε “αυτά έχει η ελεύθερη αγορά, τι να κάνουμε”.

Και τόσα άλλα παραδείγματα προσωπικά ή μη που όλοι μας έχουμε και δεν θα απαριθμήσω για να μην μακρηγορώ.

Αυτός λοιπόν που 5 χρόνια τώρα σκεφτόταν έτσι ας πάει να ψηφίσει ΝΑΙ όπως του είπαν τα ζόμπι της πολιτικής που αναστήθηκαν ξαφνικά ενώ ήταν άφαντοι και μουγκοί και τα παπαγαλάκια των βρωμερών καναλιών που ντροπιάζουν το δημοσιογραφικό επάγγελμα.

Εγώ θα ψηφίσω ΟΧΙ!

Να είστε όλοι καλά και καλή ψήφο.

Άρης

Υ.Γ. Από Δευτέρα ο Αγώνας συνεχίζεται απ’ όλους μας, δεν επαναπαυόμαστε. Το Δημοψήφισμα είναι μόνο μια καλή αρχή για τη Δημοκρατία αυτού του τόπου, και η Δημοκρατία σε τούτο δω τον τόπο θέλει πολλή δουλειά ακόμα.

(Αγαπητέ φίλε, ΟΧΙ. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.