Στον απόηχο της περιβόητης συμφωνίας

Γεια σου Πιτσιρίκο,
Λίγο μετά την ψήφιση της περιβόητης συμφωνίας, εν μέσω αναπάντεχων(;) καταστροφικών πυρκαγιών, θα ήθελα να μοιραστώ και μαζί σου, όπως κάνω και με τους φίλους μου, λίγες σκέψεις, με ψυχαναλυτική ίσως διάθεση, ως απόρροια των τελευταίων ομολογουμένως σοκαριστικών πολιτικών γεγονότων.

Κατά τη γνώμη λοιπόν που έχω σχηματίσει, φαίνεται καταρχήν πως τους περίπου πέντε μήνες διαπραγματεύσεων με τους Ευρωπαίους, η κυβέρνηση προσπάθησε πολύ και επίμονα να πετύχει μια συμφωνία στα πλαίσια των προγραμματικών της δηλώσεων και της ξεκάθαρης μέχρι πρόσφατα αντιμνημονιακής της στάσης και ταυτότητας.

Μέχρι λοιπόν την προκήρυξη του δημοψηφίσματος, πίστευα πως είχε τη διάθεση και την πρόθεση να παραμείνει πιστή στις αρχές της και να μην υποκύψει στις τερατώδεις πιέσεις της ευρωπαϊκής ελίτ.

Σε αυτή την κατεύθυνση μπορούσε να βοηθήσει άλλωστε και το μεγαλειώδες ΟΧΙ του δημοψηφίσματος.

Αντ’ αυτού όμως -και ενώ ακόμα ήμασταν μεθυσμένοι από τα θετικά συναισθήματα της λαϊκής αφύπνισης-, μας ήρθε η κατραπακιά που λέγεται μνημόνιο 3 και μάλιστα πολύ κακό και αβάσταχτο.

Είναι αλήθεια πως δεν βλέπω ή δεν θέλω να δω δόλο στην κίνηση αυτή του Τσίπρα, παρά αφόρητη πίεση που δεν άντεξε ή αδιέξοδα που μόνο αυτά είδε.

Όμως, όπως λέει και ένας φίλος μου ψυχίατρος πρέπει να ονομάσουμε τα λάθη της ζωής μας και τους ανθρώπους που τα έκαναν, για να μπορέσουμε να πάμε μπροστά.

Ψύχραιμα λοιπόν και χωρίς αναθέματα πιστεύω πως έγιναν λάθος κινήσεις ή εκτιμήσεις, οι οποίες ωστόσο έβαψαν τα χέρια της αριστεράς με μνημονιακό αίμα, έσβησαν (εύχομαι προσωρινά) την ελπίδα από τις καρδιές του κόσμου και αυτό είναι κάτι που η ιστορία δεν θα το ξεχάσει ποτέ.

Τι περίμενα λοιπόν να γίνει διαφορετικά;

Καταρχήν, όταν το βράδυ της Κυριακής τον πίεσαν αφόρητα στο Eurogroup, όφειλε να γυρίσει πίσω και, ξεσκεπάζοντας τον φασιστικό τρόπο της Γερμανίας (και όχι μόνο), να αρνηθεί να υπογράψει αυτή τη φρικτή συμφωνία.

Και φυσικά κάποιοι θα πουν και τι θα κάναμε;

Ε, λοιπόν μπορούσε για μένα να έλεγε πως αυτός δεν υπογράφει μνημόνιο 3, πάει σε εκλογές, με το ενδεχόμενο να υπάρξει έξοδος από το ευρώ.

Φυσικά, εδώ θα έπρεπε ξεκάθαρα να έλεγε πως ναι μεν αυτή δεν ήταν η αρχική του επιλογή, αλλά από τη στιγμή που δεν πετυχαίνει κούρεμα χρέους και αναπτυξιακά μέτρα για την Ελλάδα, δεν βάζει την ταφόπλακά της με μνημόνιο, αλλά προχωρά σε εγχώριο νόμισμα ή ΙΟU με κρατικοποιήσεις τραπεζών, έλεγχο στις εισροές κεφαλαίων, αξιοποίηση των όποιων τραπεζικών αποθεμάτων για εξασφάλιση βασικών ειδών διατροφής και ανάπτυξη πρωτογενούς τομέα παραγωγής.

Ασφαλώς και δεν είμαι οικονομολόγος, αλλά από όσα έχω διαβάσει ακόμα και από νομπελίστες οικονομολόγους το ευρώ είναι σκληρό νόμισμα και -μη μπορώντας να το ακολουθήσουμε- βυθιζόμαστε σε τρομακτικά υφεσιακά αδιέξοδα.

Συγκεκριμένη είναι για παράδειγμα η πρόταση του Τουσέν (Eπιστημονικού συντονιστή της Επιτροπής Αλήθειας για το δημόσιο χρέος που ιδρύθηκε από την πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, τον Απρίλιο του 2015)

Φυσικά, χωρίς ταμπού θα έπρεπε να είχε γίνει δημόσια κουβέντα γύρω από το θέμα, ώστε να μπορούσε ο λαός να κρίνει και να αποφασίσει.

Σε περίπτωση που έβγαιναν οι άλλοι, ας υπέγραφαν αυτοί το μνημόνιο, εφόσον αυτό ήθελε ο λαός.

Γιατί ο λαός είχε ψηφίσει ξεκάθαρα ΟΧΙ στα μέτρα Γιούνκερ και του σβερκώθηκαν τελικά πολύ χειρότερα.

Σε αυτή την περίπτωση λοιπόν, όπου θα γύριζε πίσω ρωτώντας το λαό, ξεσκεπάζοντας τα συμφέροντα και μένοντας πιστός στις αρχές και τις προγραμματικές του δηλώσεις, θα επιδείκνυε αφάνταστη πολιτική τόλμη, χωρίς να σκιάζεται από το πολιτικό κόστος. Όπως είπα δε διακρίνω ή δε θέλω να διακρίνω δόλο.

Ίσως πίστεψε πως καθώς ήταν ανέτοιμος για έξοδο από ευρώ (κακώς, κάκιστα βέβαια), θα ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα και ο κόσμος δεν θα το άντεχε.

Όμως, αυτό δεν το ήξερε. Έπρεπε να ρωτηθεί ο λαός. Γιατί ο λαός απρόσμενα είπε και τρανταχτό ΟΧΙ και στο δημοψήφισμα.

Προσωπικά, σε αυτή την περίπτωση, θα ψήφιζα έξοδο από το ευρώ.

Και δεν το λέω χωρίς επίγνωση των δυσκολιών.

Ειλικρινά σου λέω πως είμαι διατεθειμένη να περιμένω στην ουρά για συσσίτιο -έχω δυο μικρά παιδιά- μέχρι να στρώσουν τα πράγματα, προκειμένου να μην ξεπουληθούν τα πάντα και καταλήξουν τα παιδιά μας πακιστανοί οικονομικοί μετανάστες στην Ευρώπη αύριο.

Ας μην ξεχνάμε πως η έξοδος από το ευρώ θα γίνει έτσι κι αλλιώς, γιατί, όταν το πρόγραμμα δε θα βγαίνει στα νούμερα και όταν θα έχουν πάρει και το τελευταίο ασημικό από το νέο τύπου ΤΑΙΠΕΔ, σιγά μη μας κρατήσουν.

Το θέμα είναι να το κάνουμε πριν ξεπουληθούν τα όποια εθνικά μας αποθέματα και χαθεί παντελώς η εθνική μας κυριαρχία.

Να είσαι καλά

Στέλλα

Υ.Γ. Κοιτάζω τη βαθιά θλίψη στο βλέμμα των γονιών μου τις τελευταίες μέρες και ξέρω πως αυτά τα γεροντάκια δε θα συναντήσουν σε αυτή τη ζωή την ανατροπή. Ας κυνηγήσουμε τουλάχιστον δυναμικά την ελπίδα…

(Αγαπητή Στέλλα, ζήσαμε μια ακόμα πολιτική απάτη. Και έχει το όνομα Τσίπρας. Αυτή η απάτη δεν θα περάσει. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.