Ένα πολιτικό ερώτημα στο ελληνικό ποδόσφαιρο

Γεια σου, πιτσιρίκο.
Θα μοιραστούμε τώρα ένα πολιτικό ερώτημα που προέκυψε στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Η παρακάτω «συζήτηση» προϋποθέτει να αφήσετε λίγο στην άκρη τις οπαδικές σας προτιμήσεις και να τη διαβάσετε για την πολιτική της σκοπιά.

Αν σας ενοχλούν τα παραδείγματα των ομάδων, απλά πηγαίνετε 20 χρόνια πίσω όπου γίνονταν ακριβώς τα ίδια αλλά με το κόκκινο και πράσινο σε αντίστροφες θέσεις. Εδώ είμαστε για τα συμπεράσματα.

Ως φίλος του (μα όχι οπαδός φανατικός), και βλέποντας την τραγική εικόνα του Παναθηναϊκού τις τελευταίες μέρες, μπόρεσα πια να καταλήξω στην απάντηση σε ένα ερώτημα που με απασχολούσε πολύ καιρό τώρα, ένα ερώτημα πολιτικό:

Ήταν άραγε καλύτερη επιλογή για την Ελλάδα η πτώχευση το 2010 ή ο δρόμος των μνημονίων που τελικά επελέγη;

Φυσικά, τα κράτη δεν είναι εταιρείες, όπως οι ποδοσφαιρικές ομάδες, και δεν μπορούν να εξαφανιστούν από το χάρτη, όπως μπορούν οι ομάδες που πτωχεύουν, έστω και στα χαρτιά.

Όμως και πάλι μπορούμε να βγάλουμε πολλά συμπεράσματα από το Ελληνικό Ποδόσφαιρο και για την περίπτωση της Ελλάδας.

Αρχικά να τονίσουμε ότι όπως και η πολιτική, το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα είναι βρώμικο. Τόσο βρώμικο για την ακρίβεια που προκαλεί αποστροφή σε όποιον θέλει να ασχοληθεί σοβαρά μαζί του.

Οι κανόνες υπάρχουν για να κάνουν πλάκα αυτοί που τους σπάνε σε βάρος των πιο αδύναμων αντιπάλων. Και πάρα πολλοί αθλητικοί παράγοντες απολαμβάνουν ασυλίας και αναγνώρισης πέρα κι από τον ποδοσφαιρικό χώρο, χάρη σε επιτεύγματα αμφίβολης αξιοπιστίας.

Όπως ακριβώς και στις διακρατικές σχέσεις, όπου πχ μπορείς να είσαι Γερμανία, να έχεις αιματοκυλίσει 2 φορές τον πλανήτη, κι όμως όλοι να σε εκθειάζουν, αδιαφορώντας για τα θύματα που αφήνεις πίσω σου.

Με τον ίδιο τρόπο, μπορείς να γίνεσαι δήμαρχος πχ στον Βόλο ή τον Πειραιά ή και να θες να βάζεις βουλευτές στην Ελληνική Βουλή, είτε λέγονται Βαζέχα ή Ανατολάκης ή όπως αλλιώς λέγονται, αξιοποιώντας πράξεις έως και αξιόποινες (σύμφωνα με τα στοιχεία των εισαγγελέων) που σου εξασφαλίζουν τίτλους.

Και μπορείς να κατακτάς τίτλους, πατώντας πάνω στα πτώματα των αντιπάλων και όλοι να σε εκθειάζουν γι αυτό.

Και όπως υπάρχουν κράτη που κερδοσκοπούν πουλώντας όπλα, έτσι υπάρχουν και σύλλογοι-εταιρείες που, αξιοποιώντας πχ το παράνομο στοίχημα, εξασφαλίζουν έσοδα, επιρροή, έλεγχο επί του αθλήματος.

Γυρίζουμε όμως στη βασική απορία μας: Τελικά ποια τακτική ήταν καλύτερη;

Αυτή της ΑΕΚ που επέλεξε να πέσει μέχρι την τρίτη κατηγορία, να ξεφορτωθεί τα χρέη της και αφού περιπλανηθεί «προσβλητικά» για 2 χρόνια στις μικρότερες κατηγορίες να επιστρέψει ανανεωμένη στην πρώτη;

Ή του Παναθηναϊκού που για τα δικά του χρέη επέλεξε την τακτική των μνημονίων, της σταδιακής αποπληρωμής τους, της σμίκρυνσης ως μεγέθους μέχρι να ξελασπώσει και μετά της σταδιακής παλινόρθωσης;

Το θέμα δεν είναι απλό.

Η ΑΕΚ, για να ξεφορτωθεί τα χρέη της, φορτώθηκε μία ρετσινιά που δε θα φύγει ποτέ από πάνω της.

Για τέτοιου μεγέθους ομάδες η τρίτη κατηγορία είναι βάρος που θα κουβαλά για πάντα, ενώ και η διετής περιπλάνησή της σε κάθε χωριό της επικράτειας ήταν μία διαδικασία επίπονη για τους φίλους της τους μαθημένους στα σαλόνια.

Την ίδια στιγμή όμως όλοι έκαναν την υπομονή τους, ξέροντας ότι έτσι θα έχει την ευκαιρία της η ομάδα να επιστρέψει 2 χρόνια μετά χωρίς τα βάρη του παρελθόντος και έτοιμη να ανοίξει πάλι τα φτερά της στους ουρανούς που της αξίζουν.

Το αν θα τα καταφέρει να επανέλθει πλήρως είναι κάτι που μένει να αποδειχθεί, τα βάρη των χρεών πάντως έφυγαν και μπορεί να ονειρεύεται. Και σύμφωνα με τις πρώτες εικόνες της, η ελπίδα είναι παραπάνω από ζωντανή.

Ο Παναθηναϊκός πάλι έκρινε ότι δεν του αρμόζει αυτή η «προσβλητική» περιπλάνηση και ότι μπορεί να διαχειριστεί τα χρέη του με συμμαζεμένη διαχείριση, με σταδιακή εξόφλησή τους, με πρακτικές μνημονίου δηλαδή. Επέλεξε να πουλήσει, να μικρύνει, να ξεχρεώσει μένοντας όμως στα σαλόνια της πρώτης κατηγορίας.

Πριν 2 χρόνια, κατέκτησε και ένα κύπελλο με θρίαμβο στον τελικό, έτσι για να πέσει περισσότερη στάχτη στα μάτια του κόσμου του, ώστε να κρυφτεί η πραγματικότητα.

Στην πραγματικότητα ο Παναθηναϊκός έχει πια μικρύνει τόσο πολύ που αυτή ακριβώς η σμίκρυνσή του είναι το εμπόδιο στην επάνοδό του.

Είναι πια πολύ δύσκολο γι αυτόν να αγοράσει παίκτες που θα τον βοηθήσουν να ψηλώσει, ενώ στα ευρωπαϊκά παιχνίδια που θα μπορούσαν να του εξασφαλίσουν κάποια χρήματα οι αποτυχίες έρχονται η μία πίσω από την άλλη.

Κι ενώ ο μεγάλος του αντίπαλος εξασφαλίζει κάθε χρόνο δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, ο ίδιος δεν πετυχαίνει πια ούτε την είσοδό του στη δεύτερη τη τάξει ευρωπαϊκή διοργάνωση που θα του έδινε κάποια, έστω και λιγότερα, χρήματα.

Έτσι, χρόνο με το χρόνο, έχει όλο και λιγότερα έσοδα, πράγμα που κάνει τα χρέη του ολοένα και πιο δυσβάσταχτα και μη εξυπηρετήσιμα.

Έχει μπει σε ένα καθοδικό σπιράλ μη εξυπηρετούμενων χρεών, καθώς χάνει και τις πηγές εσόδων του, ακριβώς γιατί επέλεξε αυτή την τακτική σμίκρυνσης μεγέθους.

Και το χειρότερο είναι ότι αυτή η πτώση φυσικά δεν έχει πάτο, αφού η μείωση εσόδων και η σμίκρυνση της ομάδας διαδέχονται και προκαλούν κυκλικά το ένα το άλλο χωρίς τέλος, σε ένα σπιράλ οικονομικού θανάτου που θα έλεγε κι ο Βαρουφάκης.

Ιδού λοιπόν το μεγάλο ερώτημα: Μην έχοντας δει ακόμα την ΑΕΚ να ξαναπαίρνει τίτλους, αλλά βλέποντάς την πάλι στη μεγάλη κατηγορία, και έχοντας χωνέψει τις πολλές αποτυχίες του Παναθηναϊκού που τον εμποδίζουν να σηκώσει και κεφάλι στα οικονομικά του, αναρωτιέσαι:

Ποιος έκανε τελικά την καλύτερη επιλογή;

Ως φίλος του Παναθηναϊκού βλέπω τον Ολυμπιακό σταθερά να έχει μεγάλα εισοδήματα από το Champions League και να διατηρεί ένα μέγεθος για την ώρα εντελώς απλησίαστο από τον Παναθηναϊκό.

Βλέπω την ΑΕΚ να βγάζει όρεξη και ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει με την επιστροφή της στα σαλόνια.

Βλέπω ομάδες όπως ο ΠΑΟΚ και ο Αστέρας Τρίπολης, που θέλω να χαρακτηρίζω μικρότερες από μένα, να βρίσκονται στα σαλόνια της Ευρώπης, εκεί που απέτυχα να μπω γιατί είμαι πια τόσο αδύναμος που δεν μπόρεσα να αποκλείσω την μικρότερη και ευκολότερη αντίπαλο που θα μπορούσε να μου τύχει.

Και βλέπω και τη δική μου ομάδα να με κάνει να χαίρομαι που δε θα χρειαστεί να την ξαναδώ όλη τη χρονιά, ειδικά σε ευρωπαϊκό παιχνίδι, γιατί είναι τόσο κατώτερη των περιστάσεων που απλά θλίβει με την παρουσία της.

Χάνει προκρίσεις και λεφτά από ποδοσφαιρικά χωριά της Ευρώπης που κάποτε δεν θα την απασχολούσαν καν, προκαλεί τη θυμηδία των αντιπάλων και κυρίως τη λύπηση ακόμα και των φίλων της, που μπορεί να τη στηρίζουν αλλά έχουν πάψει προ πολλού να πιστεύουν σε αυτήν κι ότι μπορεί να αλλάξει κάτι.

Μένουν κάτι εισβολές φανατικών στο γήπεδο που βάλλουν κατά δικαίων και αδίκων, από μία εξέδρα με θλιβερό παρελθόν άλλωστε στις φασιστικές ιδέες και πρακτικές.

Και αν τολμήσω να πω πχ σε έναν φίλο της ΑΕΚ ότι αυτοί επέλεξαν να χρεωκοπήσουν, να πέσουν 2 κατηγορίες, να φεσώσουν κόσμο, να ξεφτιλιστούν, αυτός μπορεί να με κοιτάξει και να μου δείξει τα σημερινά μου χάλια και τη δική του εικόνα και να γελάσει. Ποιος μιλάει για ξεφτίλα;

Η Ελλάδα έπρεπε να χρεωκοπήσει το 2010 για να έχει ελπίδα σήμερα. Δεν το έκανε όταν έπρεπε και τώρα λουζόμαστε τις συνέπειες.

Και το κανάλι του Αλαφούζου, μαζί με τα άλλα, παίζει το χαρτί της εθνικής υπερηφάνειας, της αποφυγής των χειρότερων, μας θυμίζει ότι θα μπορούσαμε να βρεθούμε πολύ παρακάτω και να κινδυνεύσουμε πολύ περισσότερο.

Και φυσικά, κανείς δε μας λέει ότι ο άλλος δρόμος, αν και πολύ δύσκολος επίσης, ίσως να είχε καλύτερη κατάληξη.

Την επόμενη φορά που θα μάθετε νέα της ΑΕΚ και του Παναθηναϊκού, σκεφτείτε ότι αυτές ήταν οι δύο δυνατές πορείες της χώρας μας.

Δεν θα πω τι πρέπει να κάνουμε τώρα ως χώρα γιατί και ο πιτσιρίκος και πολλοί άλλοι εδώ έχουμε εκφράσει θέσεις και απόψεις.

Απλά, είπα να γράψω για το παιχνίδι του ισχυρού και του αδύνατου, που για άλλη μία φορά μας δίνει μαθήματα για το πώς λειτουργεί ο κόσμος γύρω μας.

Αν βρείτε λύση στους χειρισμούς των παραπάνω για τις ποδοσφαιρικές ομάδες, ίσως να βρούμε ιδέες και για το τι θα μπορούσαμε να κάνουμε στην ταλαιπωρημένη Ελλάδα.

Ήδη έχει ξεπέσει σαν τον Παναθηναϊκό και έχει μικρύνει επικίνδυνα, τόσο που η ίδια της η πτώση ως μέγεθος είναι πια το βασικό της εμπόδιο στο να ξαναστηθεί στα πόδια της.

Πρέπει να γίνει κάτι επειγόντως.

ΥΓ: Κι αν νομίζετε ότι όλο αυτό είναι ένα παραμύθι ενός πικραμένου βάζελου, σκεφτείτε ξανά:

Ο Βαρδινογιάννης είναι ένας από τους μεγαλύτερους ολιγάρχες του τόπου εδώ και πολλές δεκαετίες.

Ο Κόκκαλης χέρι-χέρι με το μυθικό ΠΑΣΟΚ ξεκοκάλισε προϋπολογισμούς ολόκληρους.

Πριν από αυτόν, ο Κοσκωτάς έγραψε τη δική του ιστορία.

Ο Μελισσανίδης στις ομιλίες του Σαμαρά ήταν πρώτη-πρώτη σειρά.

Ο Μαρινάκης βλέπει να «εξαφανίζονται» οι μάρτυρες για το πλοίο με τους 2 τόνους κόκας, ενώ αυτός κι ο Μπέος ελέγχουν τις δημαρχίες των περιοχών τους και σύμφωνα με τα στοιχεία των εισαγγελέων και ένα πολύ προσοδοφόρο κύκλωμα παράνομου στοιχηματισμού.

Ο Αλαφούζος προσπαθεί να ταΐσει τους φίλους του Παναθηναϊκού ακριβώς το ίδιο κουτόχορτο που ταΐζει τους Έλληνες πολίτες το κανάλι του, μικραίνοντας επικίνδυνα ως μέγεθος την ίδια ομάδα που υποτίθεται προσπαθεί να «σώσει».

Οι ολιγάρχες του τόπου προβάρουν στις ποδοσφαιρικές ομάδες τις τακτικές που μετά εφαρμόζουν στην Ελλάδα.

ΥΓ2: Βλέποντας την εικόνα στις εξέδρες των ελληνικών γηπέδων, καταλαβαίνει κανείς ότι ευτυχώς οι Έλληνες δεν είναι όλοι χάπατα. Φυσικά θα κάνουμε πάντα καζούρα στον αντίπαλο ή θα υποστηρίζουμε την ομάδα μας, όμως όλο και λιγότεροι βρίσκουν το κουράγιο να δώσουν χρήματα και να πάνε στο γήπεδο να δουν ένα θέαμα άθλιο και ένα παιχνίδι στημένο. Σαν τη θρησκεία, η ομάδα είναι στα γονίδια και δεν την ξεχνάς ποτέ, η λογική όμως σιγά σιγά σε κρατά σε απόσταση ασφαλείας από το δηλητήριο της ψυχής που σου σερβίρεται. Κάτι είναι κι αυτό.

Από τη Ζάκυνθο, ο μαθηματικός

(Αγαπητέ φίλε, ωραία τα γράψατε. Εγώ απορώ ποιοι πάνε στο γήπεδο σήμερα· έστω, αυτοί οι λίγοι. Πρέπει να είναι κάποιος εντελώς καθυστερημένος για να πηγαίνει να πληρώνει τη Μαφία του τόπου. Βέβαια, πάνε και κάτι τυπάκια που νομίζουν πως είναι επαναστάτες. Αυτοί που μου αρέσουν περισσότερο είναι αυτοί που έχουν φάει μια χρεοκοπία και τρία Μνημόνια στο κεφάλι, χωρίς να έχει οδηγηθεί κανείς στην Δικαιοσύνη, αλλά αυτοί απαιτούν Δικαιοσύνη από τους διαιτητές. Ευτυχώς που δεν έχουν καμία αίσθηση της γελοιότητάς τους. Πάντως, για τους προέδρους-ολιγάρχες δεν ανησυχώ. Θα τους διαλύσει ο Τσίπρας. Καημένη Ελλάδα. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.