Δεμένος χειροπόδαρα

Αγαπητέ Πιτσιρίκο σου ξαναματαγράφω γιατί να σου πω για μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία που είχα εχθές. Θυμάσαι ίσως πως ο τομέας μου είναι η ψυχιατρική, Εχθές πήρα μέρος σε μια εκπαίδευση για την καθήλωση των ασθενών. Στο πρόγραμμα αναφερόταν ως αυτοάμυνα αλλά ανεπίσημα είχε αλλάξει και επεκταθεί το αντικείμενο. Εγώ αυτό δεν το ήξερα αλλά, αφού πήγα, είπα να καθίσω να δω, αν και σπάνια συμμετέχουν γιατροί σε τέτοιες ενέργειες.

Να εξηγήσω εδώ ότι δεν καθηλώνεται (δένεται) ο κόσμος για πλάκα στα ψυχιατρικά νοσοκομεία αλλά γιατί υπάρχουν σοβαροί λόγοι, σοβαρός αυτοτραυματισμός ή βία κατά άλλων ασθενών ή προσωπικού.

Δεν τον βάζεις τον άνθρωπο για πλάκα κάτω επειδή δεν κοιμάται, φωνάζει, σε βρίζει κλπ. Δεν είναι ανθρώπινο, δεν έχει θεραπευτική αξία, δεν χρησιμοποιούνται αυτά τα πράγματα τιμωρητικά. Είναι η τελευταία λύση, όταν η υγεία και η ζωή του ασθενούς και των γύρω να κινδυνεύει σοβαρά.

Αρχίζουμε λοιπόν με τεχνικές λεπτομέρειες για τους ειδικούς ιμάντες που χρησιμοποιούνται και μπλα μπλα μπλα. Ο Σερβικής καταγωγής υπονοσοκόμος -φροντιστής λέγεται στα Σουηδικά- που μας εξηγούσε τα πράγματα, πολύ επαγγελματίας, με βαλκανικό χιούμορ που μόνο εγώ και αυτός γελάγαμε με τις ατάκες του. Αλλά πραγματικός κύριος και επαγγελματίας.

Όπως και να ΄χει το πράγμα, ζητάει ο φροντιστής ένα πειραματόζωο για να δείξει στους άλλους και ο Ειλικρινά Δικός Σας μαλάκας προσφέρεται εθελοντικά (αφού όλοι οι άλλοι σφουρίζαν αδιάφορα).

Όλα μια εμπειρία είναι, σκέφτηκα.

Γαμώ τις εμπειρίες μου, Πιτσιρίκο. Όσο έχεις ακόμα ένα χέρι ελεύθερο, την παλεύεις ψυχολογικά, παρότι ξέρεις πως, ακόμα και να σου το αφήσουν, δεν μπορείς να λύσεις τους άλλους ιμάντες γιατί χρειάζεται ειδικό μαγνητικό κλειδί.

Αλλά λες δεν γαμιέται, μπορώ να ξύσω τη μύτη μου (η το παπάρι μου ρε αδελφέ) αν με τρώει. Στην πραγματικότητα, όμως, το παιχνίδι χάθηκε με το πού δένεται το πρώτο μέλος, γιατί, ό,τι και να κάνεις, θα σέρνεις το κρεβάτι από πίσω.

Αφού σου κλείσουν όλα τα μέλη, αρχίζει η φρίκη. Στην αρχή συγκεντρώθηκα σε αυτό που έλεγε ο τύπος, πώς ελέγχουμε το ένα και το άλλο, μιλάμε με τον ασθενή, πίεση, αναπνοές, σφίξεις κλπ.

Μετά από ένα λεπτάκι, όταν εξηγούσε ότι τα χέρια πάντα τα αισθάνεται πολύ σφιχτά ο ασθενής, άρχισα να καταλαβαίνω πως και εγώ τα αισθάνομαι σφιχτά.

Ο φροντιστής έβαλε το δάχτυλο του μέσα από τον ιμάντα για να δείξει πως δεν είναι έτσι. Δεν ήταν, αλλά έλα που εγώ το αισθανόμουν σφιχτό.

Γαμώ την καταδίκη μου σκέφτηκα, πώς μπλέκω πάντα έτσι ο μαλάκας;

Μετά από 1-2 λεπτά (είχα το ρολόι τοίχου απέναντι) αισθάνομαι ακόμα πιο άβολα γιατί σε ένα εικοσάλεπτο σχολάμε.

Φριχτή σκέψη μου πέρασε από το μυαλό: πες ότι με φιμώνουν και με αφήνουν μόνο μου εδώ μέσα. Θα με βρουν αύριο μέσα στο κάτουρο. Απελπισία.

Όχι ότι δεν με συμπαθούν, αλλά ξέρω και εγώ, ρε φίλε;

Οι τύποι μιλάνε από επάνω μου και δεν καταλαβαίνουν πως ζορίζομαι πραγματικά.

Φταίει μάλλον το κουλ υφάκι που προσπαθώ να διατηρήσω. Χαμόγελο του μαλάκα στάμπα, γνέφω με την κεφάλα μου συγκαταβατικά, τι ωραία που τα λέτε και άλλα τέτοια καουμποηλίκια.

Όλα παίζουν όμως. Μπας και είναι συνεννοημένοι;

Στο μεταξύ, δύο νοσοκόμες απαντάνε στο τηλέφωνο, είναι από τα επείγοντα και μας χαιρετάνε.

Έρχεται η προϊσταμένη ενός τμήματος και παίρνει άλλους δύο.

Άλλος ένας φεύγει γιατί σχολάει πιο νωρίς.

Είμαι πλέον εγώ με τον εκπαιδευτή και άλλη μία νοσοκόμα· να ΄ναι καλά που μου είχε βάλει ένα μαξιλάρι κάτω από την κεφάλα μου.

Μου θυμίζει, όμως, τη φάση που η παρέα εγκαταλείπει σταδιακά το τραπέζι για να μην πληρώσει τον λογαριασμό.

Μόνο που τα αποφάγια στο τραπέζι είμαι εγώ. Λύστε με γαμώ τον θεό που πιστεύετε.

Και ναι, ξαφνικά, απίστευτη η ανακούφιση μου, όταν ο φροντιστής κοιτάει το ρολόι και αποφασίζει πως ήρθε η ώρα να με λύσουν.

Σας ευχαριστώ για την υπέροχη εμπειρία που μου χαρίσατε και αν ξαναζυγώσω στο κωλοκρέβατο, να με πάρετε στις σφαλιάρες, να με πείτε μαλάκα και να με φτύσετε και στα μούτρα· γιατί εκτός που γουστάρω να με δένουν θέλω και να με βρίζουν, να με δέρνουν, να με ταπεινώνουν και να με κακομεταχειρίζονται. Αλλιώς δεν φτιάχνομαι.

Σοβαρά τώρα, η τελευταία φορά που αισθάνθηκα έτσι, Πιτσιρίκο, ήταν λίγο πριν αποφασίσω να φύγω από την Ελλάδα.

Σαν να με είχαν βάλει κάτω και να σχεδίαζαν να με δέσουν· για το καλό μου, που λέει και το άσμα.

Εγώ, όμως, δεν συμφωνούσα. Δεν είχα πειράξει κανέναν, δεν είχα κάνει κακό σε κανέναν, δεν ήμουν επικίνδυνος ασθενής, ρε φίλε.

Εντάξει, μια ψιλοκαταθλιψούλα με αυτά που έβλεπα γύρω μου την είχα μάλλον, αλλά δεν ενοχλούσα κανέναν.

Είχα τραβήξει το ζόρι μου για να μπορέσω να ζήσω αξιοπρεπώς, αλλά αυτή η λέξη στην Ελλάδα δεν είχε νόημα.

Όμως, αυτοί ήξεραν, μου έλεγαν πως θα πάνε όλα καλά. Αφού δεν ήθελα τα φάρμακά μου με το καλό, θα μου τα έδιναν αυτοί με το ζόρι.

Εκεί την κάναμε, εγώ και κάποιες άλλες δεκάδες χιλιάδες από τις χώρες του νότου. Με το πού πήγαν να μας αρπάξουν από τα χέρια ανοίξαμε το παράθυρο και πηδήξαμε. Ίσως κάποιοι να πέρασαν από μέσα από το γυαλί.

Τραυματιστήκαμε, δεν λέω. Άλλοι από την πτώση, άλλοι από τα γυαλιά. Άλλοι έπαιξαν ξύλο στην προσπάθεια να ξεφύγουν.

Άλλα οι περισσότεροι μάλλον τα καταφέραμε.

Παίρνω βαθιές ανάσες ελευθερίας κάθε ημέρα, Πιτσιρίκο.

Γιατί μπορεί ο ήλιος που με γεμίζει χαρά και ζωή να είναι μακρυά, αλλά ο καθαρός αέρας της ελευθερίας αντισταθμίζει το σκοτάδι και δίνει μια προοπτική στη ζωή μου η οποία εξαφανίζεται οριστικά όταν κλείσει ο τελευταίος ιμάντας.

Αν και παίζει να χάνεται το παιχνίδι από τον πρώτο κιόλας.

Με φιλικούς χαιρετισμούς από την Σκανδιναβία

Βασίλης

Υ.Γ. Δεν υποστηρίζω πως η μόνη διέξοδος είναι η φυγή. Σίγουρα κάποιοι τα καταφέρνουν και εντός έδρας, να είναι καλά οι άνθρωποι. Για εμένα, πάντως, ήταν.
Υ.Γ.2 Δεν θα βρίσω τον Τσίπρα σε αυτό το μέιλ, έτσι για αλλαγή. Η χθεσινή εμπειρία με έκανε έναν καλύτερο άνθρωπο.
Υ.Γ. 3 Ελπίζω και εύχομαι να είσαι καλά στην υγεία σου, πολλές εξετάσεις τελευταία. Μακρυά από τους γιατρούς, Πιτσιρίκο, άτιμη φάρα.

(Αγαπητέ Βασίλη, είναι πολλοί οι Έλληνες που ζουν στην Ελλάδα και αισθάνονται δεμένοι. Είναι φριχτό να σε δένουν. Και στο λέω εγώ που είμαι για δέσιμο. Αλλά τώρα είναι όλη η Ελλάδα δεμένη. Και τα δεσμά της λύνονται μόνο με τον τρόπο του Μεγαλέξανδρου. Βασίλη, έχω δει δεμένους άνθρωπους. Αλλά το χειρότερο που έχω δει είναι παιδί σε κλουβί. Ναι, ξέρω πως θα το αρνηθούν οι πάντες -«αυτά δεν συμβαίνουν σήμερα»- αλλά εγώ το είδα. Βασίλη, οι γιατροί μου έχουν φερθεί καλά στη ζωή μου. Δεν είχαμε καμία σχέση μέχρι τον περασμένο χειμώνα. Να είσαι καλά. Και να μου γράφεις.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.