Ο άνθρωπος μέσα στην κρίση

dora Αγαπημένε πιτσιρίκο,
Αυτή τη φορά δε θα σου γράψω για την άποψή μου ούτε για τον ΣΥΡΙΖΑ ούτε για τον Τσίπρα, η οποία είναι εντελώς διαφορετική από τη δική σου αλλά και από την πλειονότητα αυτών που κατά καιρούς γράφουν στο μπλογκ σου. Αυτό σκοπεύω να το κάνω μετά το εκλογικό αποτέλεσμα της 20ης Σεπτέμβρη, καθώς το γεγονός πως έχω αντίθετη γνώμη, μου δίνει ακόμη ένα κίνητρο για να εμβαθύνω την ενασχόλησή μου με την πολιτική.

Το συγκεκριμένο καλοκαίρι ήταν διαφορετικό σε σχέση με τα προηγούμενα.

Αυτό το καλοκαίρι έμαθα ότι ο άνθρωπος είναι πάνω απ’ όλα, η αξία του είναι υπέρτατη, ξεπερνά κάθε είδους κρίση, δυσκολίες, διαφορές που σχετίζονται με το χρώμα, τη γλώσσα, την κουλτούρα και τον πολιτισμό.

Και αυτό γιατί το χωριό μου φιλοξένησε για δέκα ολόκληρες ημέρες περίπου πενήντα παιδιά από την Ουκρανία μαζί με τους συνοδούς τους, τα οποία έχουν βιώσει αυτό το σκληρό πράγμα που λέγεται πόλεμος.

Έτσι, με απόφαση ανθρώπων του ΥΠ.ΠΑΙ. και σε συνεργασία με το Δήμο Βοΐου, τα παιδιά φιλοξενήθηκαν στη Μαθητική Εστία του χωριού, ξεφεύγοντας έστω και για λίγο από τις δύσκολες καταστάσεις που βιώνει η χώρα τους.

Εδώ ήρθαν σε επαφή με την ιστορία του χωριού αλλά και της Ελλάδας μέσα από τις επισκέψεις τους σε μουσεία της περιοχής, έμαθαν να χορεύουν παραδοσιακούς χορούς, γεύτηκαν την ελληνική κουζίνα και εν τέλει μέσα από αρκετές δραστηριότητες που συμμετείχαν «γεύτηκαν» τον ελληνικό πολιτισμό και την φιλοξενία των κατοίκων της Ελλάδας, που παρά τα οικονομικά και πολιτικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα, μένουν αναλλοίωτα και αμετάβλητα στο χρόνο.

Στη χθεσινή τελευταία τους βραδιά στο χωριό πραγματοποιήθηκε προς τιμή τους χορός με ορχήστρα παραδοσιακής μουσικής, στην οποία παρευρέθηκαν εκπρόσωποι του Δήμου Βοϊου και της Περιφέρειας Κοζάνης, ο Δήμαρχος, βουλευτές και ο Πρέσβης της Ουκρανίας στην Ελλάδα.

Το χθεσινό βράδυ, λοιπόν, ήταν πραγματικά μια ένωση δύο πολιτισμών, μια ουσιαστική επαφή πολιτών δύο διαφορετικών χωρών που η μόνη τους διαφορά έγκειται στη γλώσσα.

Τα παιδιά χόρεψαν και τραγούδησαν παραδοσιακά ουκρανικά τραγούδια, απήγγειλαν στίχους από την Οδύσσεια του Ομήρου στα αρχαία ελληνικά και έδειξαν τις χορευτικές τους ικανότητες στους τοπικούς χορούς.

Τέλος, προσέφεραν στους ανθρώπους που τους βοήθησαν όλο αυτό το διάστημα της παραμονής τους, στους τοπικούς και μη παράγοντες βιβλία με τα αξιοθέατα της Ουκρανίας όπως και ποτά της πατρίδας τους.

Το συμπέρασμα, πιτσιρίκο, στο οποίο έχω καταλήξει είναι πως εμείς με αυτά τα παιδιά δεν έχουμε καμία απολύτως διαφορά.

Οι καταστάσεις που βιώνουμε είναι δύσκολες, βέβαια δεν συγκρίνεται η δική μας κρίση με έναν πόλεμο όμως διαπίστωσα κάτι κοινό στα πρόσωπά τους, ήταν χαρούμενα, ευτυχισμένα, ενθουσιασμένα, γεμάτα ελπίδα και αισιοδοξία για το τι μέλλει γενέσθαι, όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας μου υποθέτω πως είναι ανά τον κόσμο:

Με όνειρα να αλλάξουμε τον κόσμο, να αφανίσουμε τον πόλεμο, την πείνα, τη φτώχεια, την εκμετάλλευση, τη βία, το ρατσισμό, τις διακρίσεις και το σημαντικότερο να είναι όλοι οι άνθρωποι ίσοι μεταξύ τους.

Με εκτίμηση,
Δώρα Κ.

Υ.Γ. Διάλεξε όποια φωτογραφία θέλεις!

(Αγαπητή Δώρα, πολύ όμορφα όλα αυτά. Δεν θέλω να σε απογοητεύσω αλλά αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει με επισκέψεις μαθητών σε άλλες χώρες, ούτε με φιλανθρωπίες. Αν ήταν έτσι, θα είχε αλλάξει ήδη. Υποθέτω πως έχεις αντιληφθεί τις ορδές προσφύγων που περνάνε από δίπλα μας, για να πάνε στην «Ευρώπη». Όσοι ζουν, βέβαια, γιατί χιλιάδες πνίγονται ή εξαφανίζονται. Πάντως, το σίγουρο είναι πως αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει με προσκυνημένους σαν τον Τσίπρα. Κράτα κάπου αυτά που μου γράφεις και διάβασέ τα όταν δεν θα είσαι πια 16 ετών αλλά 25. Και αν είμαστε καλά και οι δυο, να μου στείλεις και τότε ένα μέιλ με τις σκέψεις σου. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.