Περί πολιτικής και άλλων δεινών

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Δεν θα αναφερθώ για το πώς φτάσαμε ως εδώ ούτε στο ποιοι μας έφεραν. Αυτά ακούγονται κάθε μέρα ένθεν κακείθεν με διαφορετικές οπτικές και ερμηνείες από τον καθένα.

Καλώς η κακώς -εκ των υστέρων μιλώντας κακώς-, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ. εν γένει, ήταν για πολλούς το τελευταίο χαρτί που φαινόταν ότι είχαμε απέναντι στην τρόικα εξωτερικού (Ε.Ε.,Δ.Ν.Τ,Ε.Κ.Τ) όσο και στην τρόικα εσωτερικού (Ν.Δ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι) και αυτό το χαρτί κάηκε.

Τώρα κάηκε, αυτοπυρπολήθηκε, θα σε γελάσω.

Εγώ, πάντως, ένα ξέρω: Υπέγραψε.

Και αυτό σημαίνει ότι ακολουθεί τον ίδιο δρόμο με τους προκατόχους του στο τιμόνι της χώρας.

Και ερχόμαστε στο ερώτημα που μας καίει όλους: Τι κάνουμε από εδώ και πέρα;

Δεχόμαστε το μνημόνιο ως μονόδρομο και επαφιόμαστε στον πρότερο έντιμο βίο του κυρίου Τσίπρα και καταπίνουμε (και γρήγορα-γρήγορα) το μνημόνιο και περιμένουμε να βρει ισοδύναμα μπας και ελαφρύνει λίγο την κοινωνία ή συντασσόμαστε στις “νέες” αντιμνημονιακές δυνάμεις με μπροστάρη τον Λαφαζάνη;

Και τα δυο φαντάζουν τραγικά!

Κατά τη γνώμη μου, όσο το πολιτικό προσωπικό της χώρας προσπαθεί να στηρίξει την κοινωνία και την οικονομία με μνημόνια, η πολιτική ζωή του τόπου αλλά και η κοινωνία θα παραμένουν ταραγμένες και θα καρκινοβατούν και όσο πιο γρήγορα το πάρουμε χαμπάρι και εμείς αλλά και οι πολιτευτές και βουλευτές αυτού του τόπου τόσο το καλύτερο για όλους μας.

Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πρώτα σαν λαός τι θέλουμε και αν είμαστε έτοιμοι να παλέψουμε για να αποκτήσουμε όσα μας ανήκουν και όσα μας αξίζουν!

Έτσι μόνο θα φτάσουν και οι αντίστοιχοι εκπρόσωποι μας στο κοινοβούλιο.

Έχει καταστεί σαφές -πιο σαφές δεν γινόταν με τα τελευταία ρεζιλίκια και μιλάω για το ΟΧΙ που μετατράπηκε σε ΝΑΙ εν μια νυκτί- οτι μνημόνιο και δημοκρατία δεν πάνε μαζί.

Δεν ταιριάζουν, ρε παιδί μου, στην “ευρωπαϊκή κουλτούρα” τι να κάνουμε;

Άρα όποια κυβέρνηση έχει για μπούσουλα τα μνημόνια, γίνεται αυτόματα εντολοδόχος κυβέρνηση αλλότριων κέντρων εξουσίας.

Και φτάνω στο δυσάρεστο συμπέρασμα να πω -μετά λύπης μου- πως το πολιτικό προσωπικό της χώρας συλλήβδην, ΞΟΦΛΗΣΕ!

Σ.

Υ.Γ. Τελευταία μου στριφογυρίζει στο μυαλό συνέχεια ένα τραγούδι σε στίχους του Τσικληρόπουλου και μουσική του Μικρούτσικου που λέει τα εξής:

Ζούμε σ´ ένα κόσμο μαγικό
Με φόντο την Ακρόπολη,το Λυκαβηττό
Γεμάτα τα μπαλκόνια,πολιτικά αηδόνια
Υποσχέσεις και αγάπες και πολύχρωμα μπαλόνια
Για ευτυχισμένα χρόνια

Και συ Ελένη και κάθε Ελένη
Της επαρχίας,της Αθήνας κοιμωμένη
Η ζωή σου να το ξέρεις, είναι επικηρυγμένη
Να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο
Κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει

Ζούμε σ´ένα κόσμο μαγικό,
Υποχθόνια δουλεύει με μοναδικό σκοπό
Να σε μπάσει στο παιχνίδι ,τη ζωή σου πως θα φτιάξει
Να σου τάξει, να σου τάξει, τη ψυχή σου να ρημάξει

Κι όταν φτάσει να ελέγχει της ελπίδας σου το πόνο
Δεν του φτάνει τούτο μόνο
Με γλυκόλογα σε παίρνει απ´το χέρι
Σε βαφτίζει της Ελλάδας νοικοκύρη

Και ‘κει που λες αλλάξανε τα πράγματα και σηκώνεις το ποτήρι
Αρπάζει κλέβει τ´όνειρό σου και του κάνει χαρακίρι.

(Αγαπητέ φίλε, αν, μετά από όλα αυτά που περιγράφετε, δεν έχουμε αντιληφθεί πως πρέπει να πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας, είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Μόνο οι ελεύθεροι άνθρωποι έχουν μέλλον. Όσοι ψάχνουν ακόμα για τσοπάνηδες, σωτήρες και πατερούληδες, είναι χαμένοι. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.